เวอร์จิ้น

ตอนที่ 1

เวอร์จิ้น

เสียงดนตรีในผับดังสนั่นแข่งกับไฟสลัวที่กะพริบตามจังหวะเบส

กลุ่มนัวัยรุ่นลังนั่งล้อมโต๊ะไม้ยาวกลางร้าน ควันบุหรี่จาง ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลอยู่รอบตัว

ไดม่อนนั่งเอนหลังบนโซฟาหนังสีดำ มือใหญ่หมุนแก้วเหล้าไปมาอย่างใจเย็น แสงไฟนีออนสีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าคมสัน

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่เพียงแค่ท่าทางนิ่ง ๆ ดวงตาคมเข้มที่จ้องมองตรงไปยังฟลอร์เต้นรำก็ทำให้ใครหลายคนเผลอมองซ้ำ

“เห้ย ไอ้ม่อนสาว ๆ โต๊ะนั่นมองมึงไม่หยุดเลยว่ะ”

เสียงหัวเราะของปอร์เช่เพื่อนซี้ตัวโย่งดังขึ้น

เขายกแก้วชนกับเวย์ที่กำลังหัวเราะตาม ก่อนจะหันมาแซวไดม่อนต่อ

“ดูท่าคงสนใจมึงไม่น้อยเลย”

โต๊ะอีกฝั่งของผับ ไฟสลัวส่องกระทบแก้วค็อกเทลหลากสี เสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มสาว ๆ ดังแข่งกับเสียงเพลง

น้ำชาสาวปีหนึ่งคณะบริหาร ใบหน้าหวานใสในชุดเดรสเรียบง่ายสีพาสเทล กำลังนั่งจิบม็อกเทลช้า ๆ ดวงตากลมโตแอบเหลือบไปทางโต๊ะชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่ดูโดดเด่นกว่าทุกโต๊ะในร้าน

“นี่น้ำชา....หนุ่ม ๆ โต๊ะนั้นหล่อไม่เบาเลย สนใจสักคนเปล่า”

ลีน่าเพื่อนสาวจอมแซวสะกิดแขนเบา ๆ

“จะบ้ารึไง....เห็นฉันไปคนแบบไหนกันเนี่ย”

“นี่...ยัยลีแกลืมไปแล้วเหรอว่าเพื่อนสาวแกยังเวอร์จิ้น...ยังไม่มีใครได้จิ้ม”

แป้งหอมเพื่อนสนิทอีกคนพูดขึ้นมาบ้าง

“อ๋อ ลืมไปซะสนิทเลย”

“นี่ พวกแกเลิกพูดเรื่องของฉันสักที ถึงจะเวอร์จิ้นแต่ว่าเรื่องความรักฉันก็ไม่เคยขาดนะยะ รอเก็บไว้ให้สามีในอนาคตดีกว่า”

“อย่ามาทำเป็นพูดหน่อยเลย นี่ถ้าไอ้แฟนเก่าตัวดีของเธอไม่นอกใจซะก่อน เธอก็คงเสร็จมันไปแล้วเหมือนกันแหละน่า น่าเสียดายแทนมันจริง ๆ”

“พูดขึ้นมาแล้วอารมณ์เสีย...”

“แต่ว่าชา...คนนั้นน่ะฉันไปสืบมาแล้ว พี่ไดม่อนวิศวะปีสาม ของดีเมืองนี้เชียวนะ ไม่สนหน่อยเหรอ”

“ถ้าของดีจริง ๆ เขาจะสนใจฉันเหรอ”

“ก็ไม่แน่ ลองดูมั้ยล่ะ ถ้าไม่เวิคก็แค่กลับ”

“นี่ยัยลี...อย่าเลยน่า เธอไม่กล้าหรอกเชื่อเถอะ”

แป้งหอมพูดพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่คำตอบของน้ำชาทำให้สองเพื่อนสาวตาโตทันที

“ใครบอกว่าฉันไม่กล้า...ก็แค่ผู้ชายคนเดียวไม่ใช่เหรอ”

ไม่นานน้ำชาก็เดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขาเพียงชั่ววินาที ก่อนริมฝีปากบางจะยกยิ้มมุมปากอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อน

จากนั้นเธอก็ทิ้งตัวลงบนตักไดม่อนอย่างยั่วยวน ทุกคนรอบโต๊ะอึ้งเงียบไปถนัดตา

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอลอยแตะจมูกชายหนุ่มในทันที เส้นผมนุ่มปลิวลงบนไหล่เขา ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบกับสายตาคมกริบของไดม่อนที่ตอนนี้แข็งค้างไปครู่หนึ่ง

ใบหน้าหวานโน้มเข้าใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะข้างแก้มของชายหนุ่ม เสียงกระซิบเบาราวลมหายใจทำให้หัวใจใครหลายคนแทบหยุดเต้น

“เท่าไหร่เหรอ...จ่ายจบครบแยกย้ายสนใจเปล่า”

ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าใกล้ ปลายจมูกเกือบแตะแก้มขาวของน้ำชา เสียงกระซิบดังขึ้นชัดเจนแม้ท่ามกลางเพลงที่ดังลั่น

“ในกระเป๋ามีเงินอยู่เท่าไหร่ล่ะ…ถึงอยากจะซื้อกู”

ดวงตาคมกริบตวัดมองใบหน้าเล็กที่เริ่มซีดเล็กน้อย แต่ริมฝีปากยังคงยิ้มท้าทาย เขาหยักยิ้มเย็นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกระซิบซ้ำรัว ๆ แทบแนบหู

“ถ้าเงินไม่พอ…กูขอซื้อมึงคืนได้เปล่า เท่าไหร่ล่ะ…พัน? สองพัน?”

มือใหญ่บีบเอวบางแน่นขึ้นเล็กน้อยราวกับจะตอกย้ำทุกคำพูด

“หรือว่า…”

เสียงทุ้มต่ำลากยาว ก่อนริมฝีปากหยักจะเฉียดใกล้หูเธอแทบแตะ

“ให้กู…เฉย ๆ”

มือเรียวลูบไล้ไปตามกรอบหน้าหล่อ ใบหน้าเผยรอยยิ้มนิด ๆ

“ถ้าหล่อแบบนี้…ไม่คิดเงินค่ะ แต่ถ้า…ไม่ดีจริง ๆ ขอคอมเพลนนะคะ”

“แล้วถ้าเธอไม่ดีล่ะ ฉันจะฟ้องร้องใครได้บ้าง”

หญิงสาวก้มลงกระซิบที่ข้างหูเขาอีกครั้ง

“ถ้าหนูไม่ดีจริง...ก็แล้วแต่พี่จะทำเลยค่ะ ทำยังไงหนูก็ได้ให้พี่พอใจ”

ไดม่อนกลับไม่หัวเราะ เขาเพียงเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนมือใหญ่จะดันเอวบางออกอย่างไม่ใยดี

ร่างเล็กเซไปเล็กน้อยด้วยแรงผลัก เสียงทุ้มต่ำของเขาตวัดขึ้นดุ ๆ ท่ามกลางสายตาทั้งร้าน

“คันมาก…ก็ไปเล่นที่อื่น”

น้ำชาก้าวออกจากโต๊ะนั้นทันที ก้าวขาเรียวอย่างมั่นคงแม้ในอกจะสั่นไหว เสียงหัวเราะแซวของเพื่อนไดม่อนยังดังตามหลังเหมือนมีดคมบาดใจ

เธอเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเอง ดวงตาของลีน่าและแป้งหอมรีบจ้องมองมาทันที สีหน้าทั้งคู่เต็มไปด้วยคำถาม

“เป็นไง สำเร็จมั้ย”

ลีน่าเอ่ยถามเสียงเบาลงเหมือนเกรงว่าคำพูดจะไปสะกิดแผลเพื่อน

น้ำชาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาพาดไหล่ ดวงตากลมโตยังแดงระเรื่อ แต่ริมฝีปากบางกลับขยับเอ่ยเพียงคำสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“กลับกันเถอะ”

สองเพื่อนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ก็รีบเก็บของตามไปโดยไม่ถามซ้ำ

น้ำชาเดินนำออกจากผับ ไหล่เล็กสั่นเล็กน้อยใต้แสงไฟสลัว ดวงตาเหม่อมองไปข้างหน้าทั้งอาย ทั้งเจ็บ แต่ลึก ๆ ในใจกลับยังไม่ยอมแพ้

“เห้ย ไอ้ม่อน รุนแรงไปเปล่า ขาวๆ เนียนแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก”

ปอร์เช่แซวขึ้นเสียงดัง พลางยกยิ้มเมื่อร่างเล็กเดินออกจากร้านไปไกลแล้ว

“มึงชอบเหรอ...ทำไมเมื่อกี้ไม่เก็บไว้เล่นเองล่ะ”

“ถ้าน้องมันนั่งลงบนตักกูแทนมึง กูไม่ปล่อยไว้หรอก”

“หรือว่า....ไม่ใช่สเปค”

เวย์ที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาบ้าง

ไดม่อนเอนตัวพิงโซฟา สายตาคมทอดตามแสงไฟสลัวไปยังทางออกที่หญิงสาวเดินผ่านไปเมื่อครู่ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากหยักขยับตอบช้า ๆ

“ไม่ใช่ไม่ใช่สเปค....แค่วันนี้ไม่มีอารมณ์ งั้นวันนี้พอแค่นี้เถอะ กูกลับแล้ว”

“ได้ไงไอ้ม่อนมึงพึ่งมาเองนะ”

“เออน่า....สนุกกันต่อเถอะอย่ามาสนใจกูเลย”

ชายหนุ่มทิ้งประโยคสั้น ๆ ไว้เพียงเท่านั้น มือใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก้าวออกจากผับไปอย่างไม่ใยดี แสงไฟนีออนสะท้อนแผ่นหลังสูงโปร่งดูโดดเดี่ยวและน่าเกรงขามในคราเดียว

น้ำชาเดินไปเรื่อย ๆ ตามริมฟุตบาทกอดกระเป๋าแน่น ขาเร่งก้าวเร็ว ๆ ราวกับอยากทิ้งทุกอย่างในผับนั้นไว้เบื้องหลัง

ดวงตากลมโตแดงนิด ๆ ไม่รู้ว่าเพราะควันเหล้าหรือเพราะความอับอายกันแน่

“เหมือนตัวเองหล่อมากมั้ง...”

เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดผมแรง ๆ

“หน้าตาก็งั้น ๆ แหละ ทำมาเป็นหยิ่งไปได้ มิหน่ำซ้ำยังมาทำฉันอับอายอีก”

เธอเงยหน้ามองถนนที่เงียบเหงา มือยกขึ้นกอดอกแน่น

“ขออย่าให้เจอกันอีกเลย ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้”

เสียงบ่นยังคงดังออกมาเป็นระยะเหมือนเด็กที่กำลังประชดใครบางคน ทั้งที่ลึก ๆ ในใจกลับยังวนเวียนนึกถึงแววตาคมกริบของผู้ชายคนนั้นที่จ้องเธอติดอยู่ในหัวไม่ไปไหน

ไฟหน้ารถแท็กซี่ส่องมาตรงหน้า น้ำชารีบโบกเรียกทันทีเหมือนหาทางหนีจากความคิดตัวเอง เธอก้าวขึ้นรถพร้อมถอนหายใจแรง ๆ พึมพำคำสุดท้ายราวกับสาปส่ง

“ถ้าเจออีกครั้ง......แม่จะต่อยให้ คอยดู”