นักสะสมจะตรวจสอบความแท้ของโดจืน อย่างไร

(แม่ทัพหนุ่มยุคโบราณ x เศรษฐีนีคนงาม โบราณเชื่อมโยงกับปัจจุบัน + กักตุนเสบียง + โครงสร้างพื้นฐาน + ยุคข้าวยากหมากแพง) เย่มู่มู่พบว่าแจกันที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมีอิทธิฤทธิ์สามารถพาทะลุไปยุคโบราณเมื่อสองพันปีก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักกับแม่ทัพหนุ่มยุคโบราณคนหนึ่ง แม่ทัพเฝ้าพิทักษ์เมืองสำคัญบริเวณชายแดน ตกอยู่ในวงล้อมของทัพใหญ่สามแสนนายของเผ่าหมาน เกิดภัยแล้งรุนแรง แม่น้ำแห้งเหือด ราษฎรสองแสนหิวตายเหลือเพียงแปดหมื่นคน ด้วยความอับจนปัญญา แม่ทัพอธิษฐานขอน้ำและอาหารจากเทพยดา หวังให้ราษฎรมีชีวิตรอดต่อไป เย่มู่มู่โบกมือ ได้เลย! เธอกักตุนเสบียงปริมาณมหาศาล นำมาช่วยเหลือทหารกับราษฎรทั้งหลาย ซาลาเปา หมั่นโถวนึ่ง หมั่วโถวเกลียว ขนมปังไส้เนื้อ...ทุกวันไม่ซ้ำกัน ทำให้คนโบราณทึ่งในอาหารเลิศรสจากยุคปัจจุบันเล็กน้อย ส่งตำราพิชัยสงคราม กักตุนเสบียง เกณฑ์ทหาร สร้างโรงงานคลังสรรพาวุธ...ทำให้คนโบราณต้องตะลึงในการทหารยุคใหม่ เมื่อเธอถูกคนหลอกลวง กิจการครอบครัวที่ได้รับสืบทอดมาถึงคราวล้มละลาย แม่ทัพก็ส่งเงินทอง ตำรา ภาพวาด พู่กัน โบราณวัตถุและเครื่องเคลือบมาให้เป็นการตอบแทนบุญคุณ... เธออาศัยวัตถุโบราณเหล่านี้ฟื้นฟูกิจการครอบครัวจนกลายเป็นเศรษฐีนี ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิต! ขณะที่แม่ทัพอาศัยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่เย่มู่มู่นำมาสนับสนุน กำราบหมานอี๋ ฟื้นฟูแผ่นดิน คืนความสงบให้หกแคว้น รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว! ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างวัดให้เธอแล้วให้ลูกหลานกราบไหว้บูชาสืบไป แม่ทัพหนุ่มกลับส่งหนังสือสมรสมาให้ ภูผามหานทีเป็นพยาน ถึงวันใต้หล้าสงบสุข เฝ้ารอการพบกันกับท่านอีกครา หนังสือสมรสทับอยู่บนชุดเจ้าสาว หน็อยแน่ นายแม่ทัพตัวดี เจตนาที่แท้จริงของนายคือแบบนี้เองสินะ!

เมื่อหยวนซีต้าเกอข้างบ้านคือรักแรก คู่แข่งคือหญิงสาวที่แสนเรียบร้อย หลี่ลี่อิงจึงต้องพยายามทำให้ตัวเองเป็นกุลสตรีที่เพรียบพร้อม แต่ไม่ว่าอย่างไร 'หานหลิงหลิง' ที่มีกิริยาอ่อนช้อยกว่ากำลังนำอยู่หนึ่งก้าว นางจึงต้องงัดสารพัดวิธีมาออดอ้อนขอความรัก แม้จะต้องปลอมเป็นบุรุษเข้าไปร่วมเสี่ยงภัยด้วยกันกับเขาก็ตาม "ข้าจะทำทุกอย่างให้ 'ต้าเกอ' กลายเป็น 'เหล่ากง' ให้จงได้" วีรกรรมอ้อนขอความรักของดรุณีน้อยนามหลี่ลี่อิงจะเป็นเช่นไร ต้องตามลุ้นใน "ดรุณีน้อยอ้อนรัก"

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

" ผมชอบน้องหมอ " ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆ การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอ มันชัดเจนแล้วว่า "ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง " ดุจดวงใจ ชื่อที่มีความหมาย แปลได้ตรงตัว สาวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับ คำว่า พร้อมทุกสิ่งอย่าง รูปเป็นทรัพย์ ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แถมยังมีสติปัญญา อันแสนชาญฉลาด สาวน้อยที่ใครหลายต่อใครคน อยากจะให้ลูกชายตัวเอง เกี่ยวดอง แต่ทว่า เธอที่ชื่อ ดุจดวงใจ ก็หมายความว่า คนในครอบครัว ก็ทะนุถนอม ดั่งไข่ในหิน และ คนที่จะเข้ามา ต้องทำให้มั่นใจว่า จะดูแด ดุจดวงใจ คนนี้ อย่างดีที่สุด อดีตของเขา ทำให้ทุกคนต้องกลัว และ ต้องการจะขัดขวาง แต่เพราะเธอคือดุจดวงใจ เขาจึงทำทุกทาง แม้ใครจะขวางก็ตาม

มีเพียงปาฏิหาริย์เท่านั้นที่ทำให้เธอฟื้นขึ้นมาได้ ซึ่งผู้ที่ทำหน้าที่นั้นได้ดีที่สุดก็คือยมทูตรับส่งวิญญาณ เขารีบตามหาวิญญาณของเธอเพื่อพากลับเข้าร่างโดยเร็วที่สุด แต่ทุกอย่างก็สายเกินแก้เพราะเขาเจอเธอเมื่อร่างของเธอถูกเผาไปแล้ว ทางเดียวที่จะแก้ไขความผิดก็คือต้องส่งเธอกลับไปในร่างของคนอื่นที่เพิ่งหมดลมหายใจ และด้วยเหตุผลที่เธอเรียกร้องบางประการ จึงทำให้เธอได้กลับไปเกิดใหม่ในรัชสมัยของราชวงศ์หมิง ในร่างของหญิงสาววัย 19 ปีนามว่า "เฟิ่งต้าชวี่" แต่ "เฟิ่งต้าชวี่" ไม่ใช่ดรุณีแรกแย้มไร้เจ้าของ นางเป็นพระชายาที่แสนบริสุทธิ์ของแม่ทัพผู้เกรียงไกร "อ๋องใหญ่เกาหรงซาน" พระชายาที่เขาเขียนหนังสือหย่าทิ้งไว้ในห้องหอตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน แต่เพราะความรักและหน้าที่ของสตรีชาวฮั่น นางจึงทนอยู่อย่างปวดร้าวในตำหนักของเขาตลอด 2 ปีก่อนจะตรอมใจตาย

ในวันที่เธอจะบอกรักเขา แต่เขากลับบอกว่ามีคนรักอยู่แล้ว ดังนั้นคำว่ารักที่เธอจะบอกเขาจึงต้องเก็บไว้ในใจตลอดไป "พี่จะเอาดอกไม้ไปให้ใครเหรอคะ" แทนที่เธอจะยื่นการ์ดสารภาพรักให้เขา ทว่าพอเห็นช่อดอกไม้ที่เขาถือจึงเอ่ยถามออกไป "ฉันจะเอาไปให้ผู้หญิงที่ฉันรักน่ะ" "เขา...เป็นใครเหรอคะ" "เขาเป็นคนใกล้ตัวฉันมากที่สุด เธอก็รู้จักดี" "พี่เกรซเหรอคะ" "ใช่ ฉันรักเกรซมานานแล้ว วันนี้มันถึงเวลาแล้วที่ฉันจะบอกรักเกรซเสียที" "ฝุ่นก็มีคนที่แอบรักเหมือนกันค่ะ แต่ฝุ่นไม่กล้าบอกเขา" "ถ้ารักก็บอกเขาไปเลยสิ อย่ามัวไม่กล้าพูดเหมือนฉัน" "ฝุ่นก็จะบอกรักเขาเหมือนกันค่ะ แต่ตอนนี้บอกไม่ได้แล้ว" "ทำไม" "ฝุ่นเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วค่ะ"