นักเขียนจะเล่าเบื้องหลังเรื่อง Vergil Devil May Cry อย่างไร?

แสงของ 'Yamato' ส่องผ่านความทรงจำที่ถูกล็อกไว้ในห้องใต้บันได — นี่คือภาพแรกที่ฉันมักวาดในหัวเวลานึกถึงเบื้องหลังของ 'vergil' เพราะสำหรับฉันแล้วตัวตนของเขาไม่ใช่แค่คนลองดีที่อยากได้พลัง แต่เป็นการเดินทางของคนที่ยึดถือเกียรติและความสูญเสียเป็นมรดก

ถ้าต้องเขียนเรื่องราวเบื้องหลังฉบับนิยาย ฉันจะไม่เริ่มจากฉากต่อสู้เลย แต่จะเปิดด้วยรายละเอียดเหยาะๆ ของบ้านหลังเล็กๆ ที่มีสองเด็กชายเล่นกัน — ความอบอุ่นยังมีให้เห็นก่อนที่โชคชะตาจะฉีกมันออกไป ฉันอยากให้ผู้อ่านรู้สึกถึงจังหวะของชีวิตที่ค่อยๆ แตกสลาย: แม่ที่จากไป การตัดสินใจแยกทางของพี่น้อง การมอบ 'Yamato' และตุ้มหูอัศจรรย์เป็นสัญลักษณ์ ทั้งหมดนี้จะกลับมาเป็นภาพสะท้อนในฉากการต่อสู้ที่เยือกเย็นของเขาในภายหลัง การใช้บรรยายเชิงสัมผัส — กลิ่นไม้เก่า เสียงโลหะประสานกัน — ทำให้ความปรารถนาและความเหงาผูกกันอย่างแนบแน่น

โครงเรื่องจะเล่นกับไทม์ไลน์แบบกระจัดกระจายบ้าง แต่ไม่ใช่เพื่อสร้างความสับสน หากเพื่อแสดงว่าหนทางของเขาไม่ได้เป็นเส้นตรง ฉากปัจจุบันที่เขายืนหยัดด้วยความเย็นชาจะถูกตัดด้วยความทรงจำสั้นๆ ของเด็กชายผู้ยังเชื่อในคำสัญญา นอกจากนั้นฉันอยากให้บทสนทนาของเขากับคนใกล้ชิดเป็นแบบน้อยคำแต่หนักแน่น — สไตล์ที่ทำให้ทุกคำพูดมีแรงกระแทก ในเชิงธีม จะดึงภาพความเป็นญี่ปุ่นคลาสสิกของซามูไรมาผสมกับโทนเทพนิยายตะวันตก เพื่อเน้นความเป็นชายผู้อาภัพและละเมียดละไมเหมือนนักบุญผู้พังทลาย

ตอนจบไม่จำเป็นต้องปิดประตูทั้งหมด — ฉันมักเชื่อว่าความเป็นไปของเขาที่แท้จริงน่าสนใจกว่าการให้คำตอบชัดเจน อาจจะทิ้งให้ผู้อ่านรู้สึกถึงความเป็นไปได้ของการไถ่บาปมากกว่าจะยืนยันชะตากรรม การลงท้ายนั้นอยากให้สื่อถึงการเลือก ไม่ใช่แค่ผลลัพธ์ สรุปคือฉันอยากให้เรื่องเบื้องหลังของ 'Vergil' เป็นนิทานที่เศร้าแต่สวยงาม เหมือนดาบคู่หนึ่งที่ยังคงส่องประกายแม้จะเต็มไปด้วยรอยปริ裂

เวอร์จิลเป็นตัวละครที่ผมเอามาใช้ทดสอบการเขียนแบบเน้นภาพมากกว่าคำพูด เพราะลักษณะของเขาเองคือความเงียบที่บอกอะไรได้เยอะ ฉันจะเล่าเบื้องหลังของเขาด้วยฉากสั้นๆ ที่จับจังหวะเดียวเป็นจุดศูนย์กลาง — ตัวอย่างเช่นฉากที่เขายืนคนเดียวท่ามกลางซากปรักหักพังหลังการต่อสู้ใน 'devil may cry' รุ่นแรกนั้นภาพเดียวสามารถสื่อทั้งความพ่ายและความมุ่งมั่นได้

มุมเล่าเรื่องของฉันจะเป็นแนวสั้นกระชับ: เปิดด้วยเหตุการณ์สะเทือนใจเล็กน้อย แล้วค่อยตอกย้ำด้วยสิ่งของหนึ่งชิ้น เช่นโซ่ ตุ้มหู หรือรอยเลือดบนด้ามดาบ เพื่อให้ผู้อ่านเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันได้ทันที ฉากปะทะสั้นๆ ที่แทนความขัดแย้งภายในจะถูกใช้เป็นไฮไลต์ และฉันจะสอดแทรกบทพูดสั้นๆ จากคนใกล้ชิดหนึ่งสองบรรทัดแทนบทบรรยายยาว เพื่อรักษาจังหวะเรื่องไม่ให้จมหรือยืดเยื้อ

ท้ายที่สุด ฉันเชื่อว่าการทำให้ผู้อ่านรู้สึกถึงความขมขื่น — ไม่ใช่การขมวดปมครบถ้วน — จะทำให้เบื้องหลังของเวอร์จิลคงอยู่ในความทรงจำได้ยาวนานกว่าคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบ