เนื้อเรื่อง Devil May Cry ภาคแรกสรุปสั้นๆ ว่าอย่างไร

หัวข้อ 'Lady' ใน 'Devil May Cry' ทำให้ฉันนึกถึงตัวละครที่ไม่ต้องพลังเหนือมนุษย์เพื่อโดดเด่น เธอเป็นคนธรรมดาที่มีแรงผลักดันแรงกล้า จากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในวัยเด็กที่เกี่ยวกับปีศาจ ทำให้เธอกลายเป็นนักล่าปีศาจด้วยอาวุธไฟและความเฉียบคมของหัวคิด ฉันมองเธอเหมือนคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา แม้จะไม่มีพลังปีศาจแบบดาวเด่น เธอใช้ความตั้งใจ การฝึกฝน และไหวพริบเป็นอาวุธ ร่วมมือกับตัวละครหลักอย่างดันเต้ในช่วงเวลาที่ทั้งสองมีเป้าหมายคล้ายกันแต่แนวทางต่างกัน ความสัมพันธ์แบบพันธมิตรที่มีความเป็นมนุษย์นี่แหละที่ทำให้ฉากร่วมต่อสู้ดูมีน้ำหนัก ฉันชอบที่เรื่องเล่าของเธอเน้นความเป็นจริง ความสูญเสีย และการเลือกเดินหน้าด้วยความรับผิดชอบ มากกว่าการอาศัยพลังวิเศษเพียงอย่างเดียว

พอลองย้อนไปดูเรื่องราวของ 'Devil May Cry' แล้วจะเห็นว่าภาพรวมของแดนเต้คือเรื่องของลูกชายแห่งสปาร์ด้าที่กลายเป็นนักล่าอสูรที่เล่นมุกง่ายแต่เก่งกาจเกินใคร ผมเล่าแบบย่อ ๆ ว่าแดนเต้เปิดกิจการเป็นนักล่าปีศาจ รับจ้างแก้ปัญหาเหนือธรรมชาติและตามล้างแค้นอดีตที่เกี่ยวกับโลกปีศาจ จุดพลิกผันสำคัญในภาคเริ่มต้นคือการเปิดเผยว่าตัวละครหญิงที่ดูเหมือนช่วยเหลือเขาคือ 'ทริช' ถูกสร้างมาโดยศัตรูเพื่อล่อเขา แต่ในที่สุดเธอกลับเลือกยืนข้างแดนเต้แทน ซึ่งเปลี่ยนทิศทางอารมณ์จากการถูกหลอกเป็นความผูกพันที่แท้จริง อ่านย้อนมาที่ 'Devil May Cry 3' จะยิ่งเข้าใจว่าจุดพลิกผันอีกระดับคือการเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง—เวอร์จิลกับแดนเต้—และการต่อสู้ทางความเชื่อเรื่องพลังและครอบครัว การที่เวอร์จิลเลือกเส้นทางแสวงหาอำนาจทำให้เรื่องไม่ใช่แค่ภารกิจล้างปีศาจ แต่กลายเป็นเรื่องความขัดแย้งในเลือดเนื้อ ซึ่งฉันชอบเพราะมันเพิ่มมิติให้แดนเต้จากตัวละครตลกเป็นคนที่ต้องแบกรับบาดแผลส่วนตัว

แฟนซีรีส์คนหนึ่งจะเล่าให้ฟังว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมอารมณ์และเหตุการณ์จากภาคก่อนๆ ได้อย่างแนบเนียน ไม่ใช่แค่การนำตัวละครเก่าๆ กลับมาโผล่ให้รู้สึกคุ้นเคย แต่เป็นการต่อเติมจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งและความสัมพันธ์ที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' และขยายผลจนถึงช่วงเวลาหลังจากเหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกในภาคนี้ยังคงมีร่องรอยของการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ เด่นสุดคือปรากฏการณ์ต้นไม้ยักษ์ Qliphoth ที่เชื่อมโยงกับพลังปีศาจแบบเก่าๆ ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครหลักต้องเผชิญกับอดีตและเลือดเนื้อเดียวกัน พอมาเล่นจริงๆ แล้วจะเห็นความสัมพันธ์แบบแยกส่วนและการกลับมาของปมเดิมอย่างชัดเจน: Vergil ที่เคยเห็นพลังเป็นคำตอบสูงสุดใน 'Devil May Cry 3' ถูกขยายเป็นสาเหตุสำคัญของเหตุการณ์ปัจจุบัน เพราะเขาแยกตัวเองออกเป็นสองด้าน คือด้านที่เป็นปีศาจกับด้านที่ยังเก็บความเป็นมนุษย์ไว้ ซึ่งกลายเป็นตัวละครใหม่อย่าง V และ Urizen การที่ V มาขอความช่วยเหลือจาก Dante และ Nero ไม่ได้เป็นแค่พล็อตขับเคลื่อน แต่เป็นการสะท้อนอดีตของ Vergil กับ Dante ที่มีปมพี่น้องและดาบ Yamato เป็นจุดเชื่อมโยง ส่วน Nero ที่เติบโตขึ้นจาก 'Devil May Cry 4' ก็ไม่ใช่ตัวละครเดิมอีกต่อไป เขามีอาวุธใหม่อย่าง Devil Breaker ที่แสดงให้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านทักษะและบทบาทของเขาในตระกูลนี้ จนเมื่อความจริงเรื่องสายเลือดถูกเฉลย มันทำให้หลายฉากที่ดูเหมือนไม่มีนัย กลับกลายเป็นช็อตที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นทันที นอกจากเรื่องเนื้อหาแล้วการอ้างอิงเชิงเกมเพลย์และสัญลักษณ์ต่างๆ ก็ช่วยให้ความเชื่อมโยงแน่นแฟ้นมากขึ้น ทุกครั้งที่ Dante คว้าดาบหรือเปลี่ยนสไตล์ต่อสู้ ก็เหมือนเป็นการทวนความทรงจำจากภาคก่อนๆ และเสียงเพลงหรือท่วงทำนองของการดวลที่ชวนให้นึกถึงการปะทะในอดีตไม่เคยหายไป การปรากฏตัวของตัวละครรองอย่าง Trish และ Lady หรือแม้แต่ไอเท็มและท่าไม้ตายล้วนทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างยุค เก็บรายละเอียดเล็กๆ อย่างปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Dante กับ Nero หรือคำพูดสั้นๆ ของ Vergil ทำให้คนที่เล่นภาคเก่าๆ รู้สึกว่าทุกอย่างมีค่าไม่สูญเปล่า ท้ายที่สุด 'Devil May Cry 5' เป็นบทสรุปและการเริ่มต้นพร้อมกัน มันปิดบางแผลของอดีตและเปิดทางให้ตัวละครแต่ละคนเลือกเส้นทางของตัวเอง บทสรุปอาจไม่ใช่การคืนดีกันทันทีหรือชนะแบบสมบูรณ์ แต่มันคือการยอมรับความซับซ้อนของเลือดและตัวตน ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันชอบมาก เพราะมันทำให้การต่อสู้ไม่ได้เป็นแค่โชว์สกิล แต่กลายเป็นบทสนทนาเชิงอารมณ์ระหว่างคนในครอบครัวเดียวกัน นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยังคิดถึงฉากบางฉากอยู่เสมอ

เส้นเรื่องของ 'Devil May Cry 5' ต่อจากภาคก่อนแบบไม่ต้องตีความซับซ้อนก็คือมันเอาตัวละครหลักจากภาคก่อนมาขยายบทและปิดปมบางอย่างที่ค้างไว้ แต่ไม่ใช่แค่ขยาย พล็อตกลับขยับไปทางความสัมพันธ์ของครอบครัวและมรดกของปีศาจมากกว่าด้วยน้ำหนักที่ต่างออกไป ผมรู้สึกว่าจุดเริ่มต้นชัดเจน—นับตั้งแต่เหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกยังไม่สงบ Nero โตขึ้นและพัฒนาตัวเองจนมีร้านเล็กๆ กับช่างกลชื่อ Nico ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราเห็นอุปกรณ์ใหม่ๆ อย่าง Devil Breaker แทน Devil Bringer แบบเดิม ตัวร้ายหลักของภาคนี้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์หน้าใหม่ แต่เป็นพลังที่แยกออกมาจากตัวละครเดิม: Urizen ซึ่งทำให้เรื่องขยายไปสู่การเปิดเผยเชิงตำนานและจิตใจของตัวละคร ยิ่งเล่นยิ่งเห็นว่าเกมตั้งใจใช้เหตุการณ์ใหญ่เป็นฉากหลังให้กับการเผชิญหน้าระหว่างพี่น้องเก่าแก่และบทบาทของรุ่นถัดไป พอพูดถึงตัวละคร เรื่องนี้ให้เวลา Nero กับ Dante ในแบบที่รู้สึกต่างจากภาคก่อน Nero มีเวทมนตร์ของตัวเองและต้องเรียนรู้บทบาทใหม่ในฐานะคนที่ต้องแบกรับชะตากรรม ส่วน Dante ยังคงเป็นคนที่ล้อเลียนโลก แต่แอบมีความเศร้าและหน้าที่ที่หนักขึ้น การแนะนำตัวละครอย่าง V และการคลี่คลายถึงที่มาของ Urizen / Vergil ทำให้ธีมเรื่องครอบครัว—ความแตกแยกและการคืนดี—เด่นชัดขึ้น ผมชอบที่ทีมเขียนไม่ยัดบทสรุปสะเปะสะปะ แต่ค่อยๆ ให้ความสำคัญกับการพูดถึงอดีตและผลกระทบต่อปัจจุบัน แม้บางฉากจะเป็นแอ็กชันระเบิดตา แต่พอเอาเข้าจริงฉากสำคัญแบบการเปิดเผยความสัมพันธ์หรือการเผชิญหน้าของพี่น้องกลับให้ความรู้สึกปิดบทเก่าๆ ได้อย่างกลมกล่อมในแบบเกมแอ็กชันสมัยใหม่

เสียงกู่ร้องของต้น Qliphoth ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้ภาพรวมของตระกูล Sparda กลับมามีเสียงอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าภาคนี้ไม่ได้แค่นำตัวละครเดิมกลับมา แต่ยังต่อประเด็นจากอดีตให้ครบถ้วน — ความเป็นพี่น้องของ Dante และ Vergil ที่ถูกแตกร้าวใน 'Devil May Cry 3' กลับมีผลกระทบโดยตรงต่อเหตุการณ์ปัจจุบัน ความลับเกี่ยวกับสายเลือด ตำนานดาบ Yamato และแรงจูงใจของ Vergil ถูกดึงเข้ามาเป็นแกนหลักของเรื่อง การเชื่อมต่อชัดเจนเมื่อมองไปที่ Nero ซึ่งมีรากเหง้าจากเรื่องราวก่อนหน้า ความสัมพันธ์ที่เปิดเผยในภาคนี้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับเครือญาติของ Sparda ทำให้การกระทำหลายอย่างในภาคก่อนอย่างใน 'Devil May Cry 3' มีน้ำหนักขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้การที่ตัวร้าย Urizen ปรากฏขึ้นและถูกผูกเข้ากับ Vergil เป็นการเล่าเรื่องต่อแบบตรงไปตรงมาจากความคลุมเครือของภาคเดิม มุมมองส่วนตัวคือการเล่นภาคนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจเยียวยาและเชื่อมช่องว่างของอดีต ไม่ได้ลอกฟอร์มเดิม แต่เอาอดีตมาเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครโตขึ้น ทั้งการปะทะ การผลัดกันเผชิญหน้า และการเปิดเผยความลับของตระกูลทำให้เรื่องราวมีความหมายมากกว่าแค่การต่อสู้สมกับชื่อเกม

เริ่มจากความมันของระบบต่อคอมโบก่อนแล้วกัน — นี่คือเหตุผลที่ผมชอบแนะนำให้คนอยากเล่น 'Devil May Cry 3' เป็นจุดเริ่มต้นถ้าต้องการความเข้มข้นในการเรียนรู้พื้นฐานการเล่น แบบเกมนี้ออกแบบมาเพื่อให้ผู้เล่นได้ฝึกทักษะการต่อสู้และการผสมสไตล์อย่างรู้สึกมีพัฒนาการจริง ๆ ผมรู้สึกว่าการเล่น 'Devil May Cry 3' จะช่วยให้เข้าใจจังหวะการโจมตี การใช้ท่าแบบผสม รวมถึงความสำคัญของการรีบาวนด์กับศัตรู ซึ่งเวลาย้ายไปเล่นภาคอื่น ๆ จะเห็นว่าเทคนิคเดียวกันถูกนำไปใช้ซ้ำอย่างมีเหตุผล และถ้าอยากเห็นวิวัฒนาการระบบการต่อสู้ ให้กระโดดมาที่ 'Devil May Cry 5' ต่อ เพราะมันรวบรวมความเรียบลื่นในสเกลที่ทันสมัยและมีความหลากหลายของตัวละครให้ลองเล่น สรุปคือ ถาเล่นเพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้และเข้าใจแกนหลักของซีรีส์ เริ่มที่ 'Devil May Cry 3' แล้วตามด้วย 'Devil May Cry 5' จะทำให้คุณเห็นทั้งต้นกำเนิดของสไตล์และการพัฒนาที่ล้ำขึ้น — ประสบการณ์แบบนี้ทำให้ผมยังกลับไปเล่นซ้ำได้เสมอ

ลองย่อแบบจับใจความง่ายๆ ให้ฟัง: 'ราชันโลกพิศวง' ภาคแรกคือการแนะนำโลกที่กว้างและเปราะบางมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีตัวเอกที่ถูกดึงเข้ามาในวงการการเมืองและเวทมนตร์ที่ซับซ้อน ฉันตามดูการเปลี่ยนผ่านของตัวเอกจากคนธรรมดา (หรือคนที่คิดว่าเป็นอย่างนั้น) ไปสู่ตำแหน่งที่ทุกสายตาจับจ้อง และการเดินทางไม่ได้มีแค่การฝึกฝนพลัง แต่ยังต้องแลกด้วยความไว้วางใจและความทรงจำที่ถูกท้าทาย พาร์ทแอ็กชันเต็มไปด้วยฉากต่อสู้ที่ออกแบบมาให้เราเข้าใจทั้งเทคนิคและผลกระทบทางจิตใจ ส่วนพาร์ทการเมืองก็แผ่ซับซ้อน ชักนำให้ฉันสงสัยเรื่องความยุติธรรมกับการตัดสินใจที่ถูกบีบให้เลือก ระหว่างความยิ่งใหญ่ของฉากและความละเอียดของตัวละคร ภาคแรกเลือกถ่ายทอดทั้งสองอย่างได้เกือบลงตัว โดยรวมแล้ว ภาคแรกเหมือนการปูพื้นฐานที่หนักแน่น: ไอดีโอโลยีของโลกถูกวางไว้ หัวข้อสำคัญถูกโยนขึ้นมา และปลายภาคทิ้งปมที่ทำให้ฉันอยากกลับมาดูต่อ เป็นการเปิดที่มีทั้งความตื่นเต้นและความคิดให้ค่อยๆ แกะไปทีละชั้น

ในฐานะแฟนเกมที่ตามเรื่องราวของชุดนี้มาตั้งแต่ยุคแรกๆ ผมเห็นว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบันของซีรีส์ได้อย่างกลมกลืนทั้งในแง่เนื้อเรื่องและอารมณ์ ความต่อเนื่องที่เด่นชัดที่สุดคือตัวละครหลักสามคน—แดนเต้ เวอร์จิล และเนโร—ที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนถูกทอเข้าด้วยกันมายาวนานตั้งแต่ 'Devil May Cry 1-4' สิ่งที่ภาค 5 ทำคือเอาประวัติศาสตร์และแรงจูงใจจากภาคเก่าเข้ามาเป็นแกนของเรื่อง: ความเป็นลูกของภูติปีศาจจากตระกูลสปาร์ด ความขัดแย้งระหว่างพี่น้อง และเงื่อนงำเกี่ยวกับอาวุธสำคัญอย่างดาบ 'ยามาโต้' ทุกองค์ประกอบที่แฟนๆ รู้สึกคุ้นเคยจะปรากฏในบริบทใหม่ แต่ยังรักษากลิ่นอายเดิมไว้ไม่ให้หลุดลอย ความเชื่อมโยงเชิงเหตุการณ์มีความชัดเจน เช่นการเปิดเผยว่าเนโรเป็นลูกของเวอร์จิล ซึ่งทำให้เหตุผลในการเผชิญหน้าระหว่างตัวละครมีน้ำหนักกว่าแค่การต่อสู้เพื่อความยิ่งใหญ่ ภาคนี้ยังคลี่คลายปมที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' เมื่อเวอร์จิลใช้ 'ยามาโต้' แยกตัวตนของตนออกเป็นสองส่วน—ซึ่งในภาค 5 ถูกแสดงให้เห็นชัดว่าเป็นรูปแบบของสองบุคลิกคือ 'V' ที่เป็นครึ่งคน กับ 'Urizen' ที่เป็นครึ่งปีศาจ เรื่องการแยกและการกลับมารวมตัวนี้จึงเป็นแกนหลักของพล็อต และยังโยงไปถึงมิติทางจิตใจ ตลอดจนการค้นหาตัวตนที่วนเวียนอยู่ในซีรีส์มาโดยตลอด นอกจากนี้การปรากฏตัวของตัวละครรองจากภาคเก่าอย่างทริชและเลดี้ การอ้างอิงถึงเหตุการณ์ที่ Mundus และการกระทำของสปาร์ด ก็ทำให้โลกของเกมยังคงต่อเนื่องไม่หลุดลอย ในเชิงธีมและโทน 'Devil May Cry 5' ใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นหัวใจ ทั้งความเกลียดชัง ความสูญเสีย และการให้อภัยที่ยังคงซ้อนทับกับการต่อสู้ มันไม่ใช่แค่การสู้กันเพื่ออำนาจ แต่เป็นการสะสางความสัมพันธ์เก่าๆ ระหว่างพี่น้องและการยอมรับบทบาทใหม่ของเนโรในฐานะรุ่นต่อไป ทางด้านการนำเสนอมีการหยิบไอเทมและมูฟเมนต์จากภาคก่อน—ระบบสไตล์ การใช้เดวิลทริกเกอร์ อาวุธไอคอนิกอย่าง 'ยามาโต้' และการพัฒนาทางเทคนิคที่ทำให้ฉากต่อสู้ดูทรงพลังขึ้น แต่ยังคงกลิ่นอายคอนเซ็ปต์เดิมไว้ได้อย่างลงตัว สรุปแล้วภาคนี้เหมือนการปิดบทและเริ่มบทใหม่ในเวลาเดียวกัน มันให้ความรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่ได้หายไป แต่ถูกนำมาตีความใหม่เพื่อขับเคลื่อนตัวละครไปข้างหน้า การที่ผู้สร้างกล้าหยิบเอาปมที่คาใจแฟนๆ มาตอบและขยายความ ทำให้เรื่องมีมิติและรู้สึกคุ้มค่าในการติดตาม ผลลัพธ์คือทั้งแฟนเก่าและผู้เล่นหน้าใหม่สามารถเข้าถึงความเข้มข้นของเรื่องราวได้ และส่วนตัวผมตื่นเต้นกับอนาคตของเนโรมาก—รู้สึกว่าบทนี้เพิ่งเริ่มต้นจริงๆ

'Devil May Cry 5' พาเราลงไปในโลกที่ถูกกลืนด้วยต้นไม้ปีศาจซึ่งกลายเป็นต้นตอของความวุ่นวาย ทั้งกราฟิกระเบิดพลังและฉากแอ็กชันทุ่มเทให้กับความรู้สึกของการสูญเสียและการตามหาตัวตน โครงเรื่องหลักเริ่มจากการที่เมืองถูกคุกคามโดยต้นไม้ปีศาจขนาดมหึมา (Qlipoth) ที่ดูดซับพลังชีวิตของผู้คน แล้วมีตัวละครใหม่ที่ชื่อว่า Urizen ปรากฏตัวขึ้นในฐานะพลังปีศาจที่เหนือกว่าใครๆ ผู้เล่นจะได้ติดตามเส้นเรื่องของสามตัวละครหลักที่เชื่อมโยงกันอย่างแปลกประหลาด: นักล่าหนุ่มผู้สูญเสียแขนปีศาจและได้แขนเทียมจากช่างซ่อมสุดเก่ง, นักล่ารุ่นเก๋าที่กลับมาพร้อมท่าทางไม่ถ่อมตน และชายลึกลับที่พูดเป็นบทกวีและเรียกสิ่งมีชีวิตปีศาจให้ต่อสู้ให้ พอยิ่งเล่นไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นว่าปมใหญ่ของเรื่องไม่ใช่แค่การกำจัดต้นไม้หรือการฆ่าศัตรูเท่านั้น แต่เกี่ยวพันกับความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ความผิดหวัง และการแยกส่วนของคนคนหนึ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่าย กระทั่งการเปิดเผยตัวตนจริงของฝ่ายหนึ่งทำให้ฉากจบกลายเป็นการเผชิญหน้าที่ทั้งดุเดือดและเจ็บปวด ฉันชอบวิธีที่เกมผสมความมันส์ของการต่อสู้เข้ากับประเด็นครอบครัว จบแบบยังคงทิ้งความขมให้คิดต่อไป นี่คือภาคที่เต็มไปด้วยเสียงโลหะ เดือด และการตั้งคำถามว่าอำนาจมีค่าแลกอะไร

ฉากจบของ 'Devil May Cry 5' ให้ความรู้สึกเหมือนบทสุดท้ายของนิทานความสัมพันธ์ที่ดิบ ๆ แต่ไม่ปราณีต มันเริ่มจากการคลี่คลายปริศนาว่าใครคือ V และทำไมต้น Qliphoth ถึงต้องถูกตัดราก ฉันยังจำความหน่วงของอารมณ์ตอนเห็นว่า V ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้า แต่เป็นเศษเสี้ยวของใครบางคน — ช่วงเวลานั้นทำให้การต่อสู้กับ Urizen มีความหมายมากกว่าแค่การปราบปีศาจทั่วไป หลังจากที่ Urizen ถูกทำลาย ความจริงก็เผยออกมาอย่างรุนแรง:สิ่งที่แยกออกจากกันจะกลับมารวมกันอีกครั้ง Vergil กลับคืนร่างในรูปแบบใหม่และการเผชิญหน้าระหว่างเขากับ Dante ก็กลายเป็นศูนย์กลางของจุดจบ การต่อสู้ไม่ใช่แค่การแลกหมัด แต่เป็นบทสนทนาแบบดาบคนละฟอร์ม — ทั้งสองฝ่ายใช้คำพูดน้อย แต่ท่าทางและการโจมตีบอกเล่าความขมขื่น ความโหยหา และความยึดมั่นในอัตลักษณ์ของตัวเอง สิ่งที่ชอบจริง ๆ คือธีมครอบครัวและการตัดสินใจส่วนบุคคลในตอนท้าย เห็นได้ชัดว่าเกมไม่ได้ต้องการให้ทุกความขัดแย้งถูกแก้ให้เสร็จเรียบร้อย Vergil เลือกทางของเขาในแบบของเขา Dante ยืนอยู่กับแนวทางของตัวเอง และคนที่ดูแลงานด้านการต่อสู้ให้โลกล้วนต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลง ส่วน Nero แม้บทเขาจะไม่เป็นศูนย์กลางในการปิดฉาก แต่การเติบโตของเขาเป็นเสาหลักที่ทำให้ตอนจบมีความหวัง — ไม่ใช่หวังแบบเรียบง่าย แต่หวังที่ผ่านการทดสอบด้วยการสูญเสียและการยอมรับ สรุปแล้ว ฉากจบของ 'Devil May Cry 5' ให้ความรู้สึกเหมือนบทเพลงสุดท้ายที่ดังก้องต่อจากคอร์สทั้งหมด: มีการเฉลย มีการต่อสู้ที่หนักแน่น และมีการจากลาที่ไม่ได้โรแมนติกเกินจริง แต่กลับจริงใจและคมกริบ พูดง่าย ๆ ว่า มันจบแบบมีน้ำหนักและทิ้งร่องรอยให้คิดต่อมากกว่าจะให้ความสบายใจแบบปิดผนึก