Devil May Cry 5

เส้นเรื่องของ 'Devil May Cry 5' ต่อจากภาคก่อนแบบไม่ต้องตีความซับซ้อนก็คือมันเอาตัวละครหลักจากภาคก่อนมาขยายบทและปิดปมบางอย่างที่ค้างไว้ แต่ไม่ใช่แค่ขยาย พล็อตกลับขยับไปทางความสัมพันธ์ของครอบครัวและมรดกของปีศาจมากกว่าด้วยน้ำหนักที่ต่างออกไป

ผมรู้สึกว่าจุดเริ่มต้นชัดเจน—นับตั้งแต่เหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกยังไม่สงบ Nero โตขึ้นและพัฒนาตัวเองจนมีร้านเล็กๆ กับช่างกลชื่อ Nico ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราเห็นอุปกรณ์ใหม่ๆ อย่าง Devil Breaker แทน Devil Bringer แบบเดิม ตัวร้ายหลักของภาคนี้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์หน้าใหม่ แต่เป็นพลังที่แยกออกมาจากตัวละครเดิม: Urizen ซึ่งทำให้เรื่องขยายไปสู่การเปิดเผยเชิงตำนานและจิตใจของตัวละคร ยิ่งเล่นยิ่งเห็นว่าเกมตั้งใจใช้เหตุการณ์ใหญ่เป็นฉากหลังให้กับการเผชิญหน้าระหว่างพี่น้องเก่าแก่และบทบาทของรุ่นถัดไป

พอพูดถึงตัวละคร เรื่องนี้ให้เวลา Nero กับ Dante ในแบบที่รู้สึกต่างจากภาคก่อน Nero มีเวทมนตร์ของตัวเองและต้องเรียนรู้บทบาทใหม่ในฐานะคนที่ต้องแบกรับชะตากรรม ส่วน Dante ยังคงเป็นคนที่ล้อเลียนโลก แต่แอบมีความเศร้าและหน้าที่ที่หนักขึ้น การแนะนำตัวละครอย่าง V และการคลี่คลายถึงที่มาของ Urizen / Vergil ทำให้ธีมเรื่องครอบครัว—ความแตกแยกและการคืนดี—เด่นชัดขึ้น ผมชอบที่ทีมเขียนไม่ยัดบทสรุปสะเปะสะปะ แต่ค่อยๆ ให้ความสำคัญกับการพูดถึงอดีตและผลกระทบต่อปัจจุบัน แม้บางฉากจะเป็นแอ็กชันระเบิดตา แต่พอเอาเข้าจริงฉากสำคัญแบบการเปิดเผยความสัมพันธ์หรือการเผชิญหน้าของพี่น้องกลับให้ความรู้สึกปิดบทเก่าๆ ได้อย่างกลมกล่อมในแบบเกมแอ็กชันสมัยใหม่

แฟนซีรีส์คนหนึ่งจะเล่าให้ฟังว่า 'Devil May Cry 5' ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมอารมณ์และเหตุการณ์จากภาคก่อนๆ ได้อย่างแนบเนียน ไม่ใช่แค่การนำตัวละครเก่าๆ กลับมาโผล่ให้รู้สึกคุ้นเคย แต่เป็นการต่อเติมจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งและความสัมพันธ์ที่เริ่มตั้งแต่ 'Devil May Cry 3' และขยายผลจนถึงช่วงเวลาหลังจากเหตุการณ์ใน 'Devil May Cry 4' โลกในภาคนี้ยังคงมีร่องรอยของการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ เด่นสุดคือปรากฏการณ์ต้นไม้ยักษ์ Qliphoth ที่เชื่อมโยงกับพลังปีศาจแบบเก่าๆ ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครหลักต้องเผชิญกับอดีตและเลือดเนื้อเดียวกัน

พอมาเล่นจริงๆ แล้วจะเห็นความสัมพันธ์แบบแยกส่วนและการกลับมาของปมเดิมอย่างชัดเจน: Vergil ที่เคยเห็นพลังเป็นคำตอบสูงสุดใน 'Devil May Cry 3' ถูกขยายเป็นสาเหตุสำคัญของเหตุการณ์ปัจจุบัน เพราะเขาแยกตัวเองออกเป็นสองด้าน คือด้านที่เป็นปีศาจกับด้านที่ยังเก็บความเป็นมนุษย์ไว้ ซึ่งกลายเป็นตัวละครใหม่อย่าง V และ Urizen การที่ V มาขอความช่วยเหลือจาก Dante และ Nero ไม่ได้เป็นแค่พล็อตขับเคลื่อน แต่เป็นการสะท้อนอดีตของ Vergil กับ Dante ที่มีปมพี่น้องและดาบ Yamato เป็นจุดเชื่อมโยง ส่วน Nero ที่เติบโตขึ้นจาก 'Devil May Cry 4' ก็ไม่ใช่ตัวละครเดิมอีกต่อไป เขามีอาวุธใหม่อย่าง Devil Breaker ที่แสดงให้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านทักษะและบทบาทของเขาในตระกูลนี้ จนเมื่อความจริงเรื่องสายเลือดถูกเฉลย มันทำให้หลายฉากที่ดูเหมือนไม่มีนัย กลับกลายเป็นช็อตที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นทันที

นอกจากเรื่องเนื้อหาแล้วการอ้างอิงเชิงเกมเพลย์และสัญลักษณ์ต่างๆ ก็ช่วยให้ความเชื่อมโยงแน่นแฟ้นมากขึ้น ทุกครั้งที่ Dante คว้าดาบหรือเปลี่ยนสไตล์ต่อสู้ ก็เหมือนเป็นการทวนความทรงจำจากภาคก่อนๆ และเสียงเพลงหรือท่วงทำนองของการดวลที่ชวนให้นึกถึงการปะทะในอดีตไม่เคยหายไป การปรากฏตัวของตัวละครรองอย่าง Trish และ Lady หรือแม้แต่ไอเท็มและท่าไม้ตายล้วนทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างยุค เก็บรายละเอียดเล็กๆ อย่างปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Dante กับ Nero หรือคำพูดสั้นๆ ของ Vergil ทำให้คนที่เล่นภาคเก่าๆ รู้สึกว่าทุกอย่างมีค่าไม่สูญเปล่า

ท้ายที่สุด 'Devil May Cry 5' เป็นบทสรุปและการเริ่มต้นพร้อมกัน มันปิดบางแผลของอดีตและเปิดทางให้ตัวละครแต่ละคนเลือกเส้นทางของตัวเอง บทสรุปอาจไม่ใช่การคืนดีกันทันทีหรือชนะแบบสมบูรณ์ แต่มันคือการยอมรับความซับซ้อนของเลือดและตัวตน ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันชอบมาก เพราะมันทำให้การต่อสู้ไม่ได้เป็นแค่โชว์สกิล แต่กลายเป็นบทสนทนาเชิงอารมณ์ระหว่างคนในครอบครัวเดียวกัน นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยังคิดถึงฉากบางฉากอยู่เสมอ

ฉากเปิดที่เห็นตัวละครใหม่ทำให้ผมตื่นเต้นไม่ใช่น้อย — 'Devil May Cry 5' เติมสีสันด้วยตัวละครหลักสองคนที่ไม่เหมือนใคร: V และ Nico โดย V ถูกนำเสนอในฐานะชายลึกลับที่ชอบนั่งอ่านบทกวีและพูดเป็นปริศนา เขาเป็นตัวละครเล่นได้ใหม่ที่เน้นการสั่งให้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าสัตว์รับใช้สู้แทน มากกว่าจะออกไปฟาดฟันด้วยตัวเอง วิธีเล่นของเขาเลยให้ความรู้สึกเหมือนคุมกองทัพนิ้วเดียว แถมการเล่าเรื่องยังเผยทีละน้อยว่าเขามีความเกี่ยวโยงกับ Vergil อย่างลึกซึ้ง ซึ่งทำให้บทบาทของเขาไม่ใช่แค่ตัวละครใหม่ธรรมดา

Nico คืออีกคนที่ผมชอบ — เธอเป็นช่างปืนช่างประดิษฐ์ที่เก๋ไก๋และคอยอัพเกรดอาวุธของ Nero โดยเฉพาะตระกูล 'Devil Breaker' ที่ทำให้สไตล์การเล่นของ Nero เปลี่ยนไป เธอมีมุขตลกร้ายๆ และเป็นจุดเชื่อมระหว่างตัวละครหลายคน ผมชอบที่นักพัฒนาให้บทบาทเธอทั้งในเชิงเกมเพลย์ (เป็นร้าน/ผู้ให้ของ) และในเชิงนิยาย (เป็นคนที่สร้างแรงขับเคลื่อนให้ตัวเอกได้ต่อสู้ต่อ)

ส่วนฝั่งศัตรูใหม่อย่าง Urizen ก็โดดเด่นในฐานะแกนนำของวิกฤต เขาไม่ใช่แค่บอสเท่ๆ แต่เป็นการสื่อถึงความทะเยอทะยานและการแยกส่วนของ Vergil ทำให้เรื่องราวมีมิติ ผมรู้สึกว่าความสมดุลระหว่างตัวละครใหม่กับขาประจำทำได้ดี ส่งให้เกมทั้งสนุกและซับซ้อนขึ้น

ฉันรู้สึกว่าการเปิดตัวตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้เกมมีมิติมากขึ้นกว่าที่คาดคิดไว้

V เป็นตัวละครใหม่ที่ชัดเจนที่สุด — คนลึกลับสูงโปร่ง ใส่สูท ย้อมผมดำ น้ำเสียงนิ่ง เขาใช้วิธีต่อสู้ที่ต่างจาก Dante กับ Nero อย่างสิ้นเชิง เพราะเล่นเหมือนคนคุมกองกำลังจากระยะไกลมากกว่า ตัวละครนี้ไม่ได้ฟาดฟันด้วยตัวเองบ่อย ๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตอย่าง Shadow, Griffon และ Nightmare มาช่วย ต่อสู้แล้วรู้สึกเหมือนกำลังคุมวงออเครสตร้าแทนที่จะเป็นนักสู้เดี่ยว ๆ ฉากที่ V ปรากฏครั้งแรกและวิธีบทพูดของเขาทำหน้าที่สร้างบรรยากาศลึกลับได้ดีจนตัวละครนี้กลายเป็นประเด็นสนทนาในหมู่แฟน ๆ

นอกเหนือจาก V ยังมี 'Nico' ซึ่งเป็นช่างทำอุปกรณ์ใหม่ของซีรี่ส์—เธอทำแขน 'Devil Breakers' ให้ Nero และมีมุขการพูดคุยสดใสแบบช่างฝีมือที่เป็นเอกลักษณ์ ร้านเวิร์กช็อปของเธอกลายเป็นจุดพักที่มีสีสัน ทุกรายละเอียดของนิสัยและผลงานชี้ให้เห็นว่านักพัฒนาอยากเติมความเป็นโลกจริงเข้าไปในแง่ของการออกแบบอุปกรณ์และตัวละคร

ไม่ควรลืมว่ามีตัวร้ายใหม่ที่เด่น ๆ อย่าง Urizen ซึ่งเป็นภัยพิบัติโลกและเป็นโฟกัสของเรื่องราวบางส่วน รวมถึงเหล่าปีศาจประเภทต่าง ๆ ที่เดบิวต์ในภาคนี้ด้วย ถึง Vergil จะไม่ใช่ตัวละครใหม่ของแฟรนไชส์ แต่การกลับมาของเขาในบทบาทสำคัญและการเปิดเผยที่ผูกโยงกับตัวละครใหม่ ๆ ทำให้บรรยากาศโดยรวมของ 'Devil May Cry 5' รู้สึกทั้งคุ้นเคยและสดใหม่ไปพร้อมกัน — นี่คือเหตุผลว่าทำไมภาคนี้ถึงยังน่าจับตามองแม้จะเป็นภาคต่อไปแล้ว

'Devil May Cry 5' พาเราลงไปในโลกที่ถูกกลืนด้วยต้นไม้ปีศาจซึ่งกลายเป็นต้นตอของความวุ่นวาย ทั้งกราฟิกระเบิดพลังและฉากแอ็กชันทุ่มเทให้กับความรู้สึกของการสูญเสียและการตามหาตัวตน

โครงเรื่องหลักเริ่มจากการที่เมืองถูกคุกคามโดยต้นไม้ปีศาจขนาดมหึมา (Qlipoth) ที่ดูดซับพลังชีวิตของผู้คน แล้วมีตัวละครใหม่ที่ชื่อว่า Urizen ปรากฏตัวขึ้นในฐานะพลังปีศาจที่เหนือกว่าใครๆ ผู้เล่นจะได้ติดตามเส้นเรื่องของสามตัวละครหลักที่เชื่อมโยงกันอย่างแปลกประหลาด: นักล่าหนุ่มผู้สูญเสียแขนปีศาจและได้แขนเทียมจากช่างซ่อมสุดเก่ง, นักล่ารุ่นเก๋าที่กลับมาพร้อมท่าทางไม่ถ่อมตน และชายลึกลับที่พูดเป็นบทกวีและเรียกสิ่งมีชีวิตปีศาจให้ต่อสู้ให้

พอยิ่งเล่นไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นว่าปมใหญ่ของเรื่องไม่ใช่แค่การกำจัดต้นไม้หรือการฆ่าศัตรูเท่านั้น แต่เกี่ยวพันกับความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ความผิดหวัง และการแยกส่วนของคนคนหนึ่งออกเป็นสองฝักสองฝ่าย กระทั่งการเปิดเผยตัวตนจริงของฝ่ายหนึ่งทำให้ฉากจบกลายเป็นการเผชิญหน้าที่ทั้งดุเดือดและเจ็บปวด ฉันชอบวิธีที่เกมผสมความมันส์ของการต่อสู้เข้ากับประเด็นครอบครัว จบแบบยังคงทิ้งความขมให้คิดต่อไป นี่คือภาคที่เต็มไปด้วยเสียงโลหะ เดือด และการตั้งคำถามว่าอำนาจมีค่าแลกอะไร

ยิ่งลงลึกใน 'Devil May Cry 5' มากเท่าไร ผมยิ่งรู้สึกว่าการเลือกอาวุธกับสกิลมันเปลี่ยนสไตล์การเล่นได้แบบพลิกชีวิต — แล้วก็สนุกจนหยุดไม่ได้เลย ในมุมมองของแฟนที่คลุกคลีทั้งคอมโบและทริค ผมขอแบ่งเป็นตัวละครทีละคนพร้อมแนะนำของที่ควรลองและเหตุผลเชิงเทคนิคกับเชิงสนุกไว้ชัดๆ เพื่อให้คุณได้ภาพว่าจะเล่นยังไงให้มัน 'คูล' และได้สกอร์สูง

Nero เป็นตัวที่เน้นการโจมตีตรงๆ และการควบคุมพื้นที่ผ่าน Devil Breakers และระบบ Exceed ของ Red Queen นี่คือของที่ผมชอบแนะนำ: Red Queen เอาไว้เล่นแบบขยี้ด้วย Exceed โดยการชาร์จจะเพิ่มความแรงและคอมโบได้ยาวขึ้น ส่วน Blue Rose เหมาะกับการทำคอนโบกลางอากาศและทำให้ศัตรูลอยเพื่อจับอลงกต Dante-style จับคู่กับ Devil Breakers ต่างๆ จะเพิ่มมิติ เช่น Breaker แบบระเบิดช่วยเคลียร์ฝูงได้เร็ว และแบบที่เป็นบูสเตอร์ช่วยให้เคลื่อนที่หรือทำการโจมตีกันระยะได้สะดวก ผมมักจะพกอย่างน้อยสองแบบติดตัวไว้แล้วสลับใช้ตามสถานการณ์ แล้วอย่าลืมฝึกท่า Stinger กับ Overhead เพื่อเปิดคอมโบหรือรีเซ็ตศัตรู

Dante คือความเป็นตัวละครที่หลากหลายสุด — เปลี่ยนสไตล์ได้ทันใจและมีอาวุธให้เลือกเยอะมาก สิ่งที่ผมมักแนะนำคือลองปรับใช้สี่สไตล์หลักคือ Trickster สำหรับการหลบและเคลื่อนไหว, Swordmaster เพื่อเพิ่มท่าโจมตีระยะประชิด, Gunslinger เมื่ออยากได้ลำดับการยิงต่อเนื่อง และ Royalguard ถ้าชอบการกันและสวนกลับที่เท่แบบสุดโต่ง อาวุธพื้นฐานอย่าง Rebellion กับปืนคู่ Ebony & Ivory ใช้ได้ตลอด แต่ Balrog (หมัด/เตะ) จะให้ฟีลคอมโบหนักและ Cavaliere ช่วยเรื่องการคุมพื้นที่และทำคอมโบต่อเนื่อง อย่ากลัวการสลับอาวุธกลางคอมโบ — นั่นแหละเสน่ห์ของ Dante ที่ทำให้คอนโบดูสวยงามและมีประสิทธิภาพ

ส่วน V ต้องเล่นแบบคิดแตกต่างออกไปเพราะเขาไม่ได้สู้ด้วยตัวเองโดยตรง แนะนำให้โฟกัสที่การควบคุม Griffon กับ Shadow เพื่อสร้างคอมโบในอากาศและคอมโบเชื่อมต่อไปหาการเรียก Nightmare มาช่วยจบครีปใหญ่ๆ Griffon ดีตรงให้ระยะยิงและควบคุมการลอยของศัตรู ส่วน Shadow จะเข้ามารัวคอมโบระยะประชิด เมื่อสะสมเดวิลทริกเกอร์พอ ให้เรียก Nightmare มาสอยหนัก จังหวะการเรียกและการคุมน้องๆ เหล่านี้คือกุญแจของ V ที่ทำให้คะแนนพุ่งโดยที่ตัว V ยืนห่างไม่โดนมากนัก

โดยรวมแล้ว การอัปเกรดสกิลที่ผมให้ความสำคัญคือปุ่มที่เพิ่มความยืดหยุ่นของคอมโบ (เช่น เพิ่มจำนวนการชาร์จ Exceed, ลดคูลดาวน์ Devil Breaker บางตัว, หรือเพิ่มพลังให้การเรียก summons ของ V) และการฝึกสลับอาวุธกลางคอมโบจนคุ้นเคยจะเปิดมุมมองการเล่นใหม่ๆ ให้คุณได้ค้นพบเสน่ห์ของ 'Devil May Cry 5' อยู่เสมอ สุดท้ายแล้วของโปรดของผมคือการได้ผสมสกิลที่ไม่ค่อยมีคนเล่นเข้าด้วยกันแล้วเห็นคอมโบมันจัดจ้าน — มันเป็นความพึงพอใจเล็กๆ แบบแฟนเกมที่เล่นแล้วยิ้มไม่หุบ

เสียงกู่ร้องของต้น Qliphoth ใน 'Devil May Cry 5' ทำให้ภาพรวมของตระกูล Sparda กลับมามีเสียงอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าภาคนี้ไม่ได้แค่นำตัวละครเดิมกลับมา แต่ยังต่อประเด็นจากอดีตให้ครบถ้วน — ความเป็นพี่น้องของ Dante และ Vergil ที่ถูกแตกร้าวใน 'Devil May Cry 3' กลับมีผลกระทบโดยตรงต่อเหตุการณ์ปัจจุบัน ความลับเกี่ยวกับสายเลือด ตำนานดาบ Yamato และแรงจูงใจของ Vergil ถูกดึงเข้ามาเป็นแกนหลักของเรื่อง

การเชื่อมต่อชัดเจนเมื่อมองไปที่ Nero ซึ่งมีรากเหง้าจากเรื่องราวก่อนหน้า ความสัมพันธ์ที่เปิดเผยในภาคนี้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับเครือญาติของ Sparda ทำให้การกระทำหลายอย่างในภาคก่อนอย่างใน 'Devil May Cry 3' มีน้ำหนักขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้การที่ตัวร้าย Urizen ปรากฏขึ้นและถูกผูกเข้ากับ Vergil เป็นการเล่าเรื่องต่อแบบตรงไปตรงมาจากความคลุมเครือของภาคเดิม

มุมมองส่วนตัวคือการเล่นภาคนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าทีมผู้สร้างตั้งใจเยียวยาและเชื่อมช่องว่างของอดีต ไม่ได้ลอกฟอร์มเดิม แต่เอาอดีตมาเป็นแรงผลักดันให้ตัวละครโตขึ้น ทั้งการปะทะ การผลัดกันเผชิญหน้า และการเปิดเผยความลับของตระกูลทำให้เรื่องราวมีความหมายมากกว่าแค่การต่อสู้สมกับชื่อเกม

ริฟกีตาร์เปิดตัวเกมยังคงทำให้เราอยากหยิบจอยกลับมาเล่น 'Devil May Cry 5' อยู่เสมอ — และโชคดีที่มีเนื้อหาเสริมที่เติมเต็มความรู้สึกนั้นได้ค่อนข้างครบถ้วน

สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือการเพิ่มตัวละครที่หลายคนรอคอยอย่าง 'Vergil' เป็นโหมดที่ให้เล่นในสไตล์ที่ต่างจากตัวละครหลัก ทำให้การคอมโบและจังหวะการเล่นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นอกจากตัวละครแล้ว ยังมีโหมดใหม่ ๆ ที่ทำให้เกมเล่นสนุกขึ้น เช่น 'Turbo Mode' ที่เพิ่มความเร็วในการเล่น และโหมด 'Legendary Dark Knight' ที่เปลี่ยนการเผชิญหน้ากับศัตรูเป็นแบบฝูงศัตรูจำนวนมาก ทำให้ประสบการณ์คล้ายกับฉากฮอรห์ของเกมแอ็กชันสมัยก่อน

ในแง่ของกราฟิกและฟีเจอร์เวอร์ชันต่อมา มีการใส่ระบบเรย์เทรซิง (ray tracing) และการปรับเฟรมเรตให้สูงขึ้นในเวอร์ชันคอนโซลยุคใหม่ ซึ่งรวมอยู่ในเวอร์ชันพิเศษที่ออกมาทีหลัง โดยรวมแล้วแพ็กเสริมและเวอร์ชัน 'Special Edition' ทำให้ทั้งการเล่นและภาพดูคมขึ้น เหมาะกับคนที่อยากสัมผัสทั้งความท้าทายใหม่ ๆ และฟีเจอร์กราฟิกที่อัปเกรด — เราชอบที่มันยังรักษาจิตวิญญาณความบ้าคอมโบของซีรีส์ไว้ได้ คล้ายความรู้สึกเมื่อเล่น 'Devil May Cry 3' ในวันวาน

ยังจำความหวั่นไหวแรกที่เห็นหน้าตัวละครใหม่ใน 'Devil May Cry 5' ได้ชัดเจน—มันเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่พยายามเก็บความลับไว้ใต้รอยยิ้ม ฉันมองว่าเกมนี้เพิ่มจุดศูนย์กลางของเรื่องราวด้วยตัวละครใหม่สามตัวที่โดดเด่น: V, Nico และ Urizen ซึ่งแต่ละคนเข้ามาเติมช่องว่างทั้งเชิงเนื้อหาและสไตล์การเล่น

V เป็นตัวละครใหม่ที่จับใจหลายคนด้วยบุคลิกเงียบขรึมและวิธีต่อสู้ที่ไม่เหมือนใคร เขาไม่ฟาดฟันตรงๆ แต่เรียกสิ่งมีชีวิตที่ชื่อ Shadow กับ Griffon มาสู้แทน แล้วค่อยบงการจากระยะไกล ความเปราะบางในตัวเขา—ทั้งทางกายภาพและความหมายเชิงเรื่องราว—ทำให้บทของเขาเป็นเหมือนบทกวีในเกมแอ็กชัน ฉันชอบการออกแบบเสียงและการตัดภาพเวลาพูดประโยคสั้นๆ ของเขา เพราะมันทำให้ตัวละครมีมิติแบบนิยายมากกว่าจะเป็นแค่ตัวละครเกม

Nico มาในฐานะนักประดิษฐ์ที่ทำให้ระบบอาวุธของเกมสดใหม่ขึ้น เธอเป็นคนออกแบบ 'Devil Breaker' ให้กับ Nero ซึ่งความเป็นช่างเทคนิคผสมกับความกวนหน่อยๆ ของเธอ ทำให้ฉากพูดคุยสั้นๆ ก่อนการต่อสู้มีรสชาติ ฉันชอบว่าการสร้างตัวละครเธอไม่ได้ทำให้เกมหนักไปทางดาร์กเสมอไป แต่เพิ่มความเป็นคนธรรมดาที่ชวนให้หัวเราะได้บ้าง

Urizen คือฝั่งมืดที่เป็นจุดหักเหของเนื้อเรื่อง เป็นปีศาจระดับบอสที่ดูข่มขวัญและมีพลังมหาศาล เมื่อตีความแล้วเขาเป็นการนำเสนอภัยคุกคามที่ต่างจากตัวร้ายเก่าๆ ของซีรีส์ เพราะรูปลักษณ์และการกระทำของเขาพูดแทนคำอธิบายหลายอย่าง ทั้งความโลภของพลังและการแยกตัวตนที่เกมตั้งใจจะสื่อ สำหรับฉัน การผสมผสานของตัวละครใหม่ทั้งสามคนนั้นทำให้ 'Devil May Cry 5' รู้สึกสดและมีมิติ ทั้งในเชิงเล่าเรื่องและรูปแบบการเล่น—ไม่ได้มาแทนที่ตัวละครเก่า แต่เติมจังหวะใหม่ให้แฟรนไชส์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมยังอยากกลับมาเล่นซ้ำอีกครั้ง

เริ่มจาก 'Devil May Cry 5' ได้เลย ถาคนี้ฉันคิดว่าเป็นประตูที่เข้าถึงง่ายที่สุดสำหรับคนเพิ่งเริ่มเล่นซีรีส์: ระบบคอมโบทันสมัย มีตัวละครให้เลือกหลายสไตล์ และกราฟิกกับการเล่าเรื่องช่วยดึงให้เล่นต่อได้โดยไม่ต้องรู้ประวัติทั้งหมดล่วงหน้า

สไตล์การเล่นของเกมถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นใหม่ยังสามารถทำคอมโบพื้นฐานได้โดยไม่สับสน แต่ก็มีความลึกพอสำหรับคนชอบฝึกเทคนิค ฉันชอบที่เกมมีโหมดง่ายจนถึงยากให้เลือก ซึ่งช่วยให้เรียนรู้จังหวะและการควบคุมตัวละครโดยไม่รู้สึกหงุดหงิด อีกอย่างคือการต่อคัตซีนกับเกมเพลย์ทำได้เนียน ทำให้การเข้าเรื่องราวของตัวละครใหม่ ๆ เป็นไปได้โดยไม่ต้องย้อนอ่านเนื้อหาเก่า

ถ้าตั้งใจจะเก็บภาคก่อนหน้าไว้ทีหลังก็ไม่ใช่ปัญหา ฉันมองว่าเริ่มจากภาคนี้แล้วกลับไปเล่นภาคเก่าเพื่อเห็นวิวัฒนาการของระบบและตัวละครจะสนุกขึ้นมากกว่า เริ่มเล่นด้วยความสบายก่อน แล้วค่อยลงลึกก็นับว่าเข้าท่า