เทคนิคอีกอย่างที่ผมมักใช้คือการเล่าโดยผ่านวัตถุชิ้นเล็ก เช่น เหล็กสนิมข้างประตูหรือผ้าพันแผลที่มีกลิ่นสมุนไพร ฉากในหนังสืออย่าง 'The Name of the Wind' แสดงให้เห็นว่าการโฟกัสสิ่งเล็กๆ สามารถบอกประวัติและมิติของโลกได้โดยไม่ต้องมีบรรยายยาว ส่วนตัวแล้วฉันมักลองเขียนซ้ำด้วยการตัดคำอธิบายออกครึ่งหนึ่งเพื่อทดสอบว่าฉากยังคงสื่อถึงอารมณ์หรือไม่ และเมื่อมันยังคงทำงานได้ วลีที่หายไปมักเป็นสิ่งที่ผู้อ่านจะเติมให้เอง นั่นแหละคือเสน่ห์ของการพรรณนาแบบชวนอ่าน