นักเล่นแร่แปรธาตุ ควรเริ่มอ่านหรือดูจากภาคไหนก่อน?

"ฉันมันเป็นคนที่ไม่ชอบกินไก่ซะด้วยสิ โดยเฉพาะอย่างเธอ ยัยเด็กไก่อ่อน" คำพูดที่ออกมาจากปากคนร้ายกาจแถมยังเจ้าล่ห์แสนแพรวพราวอย่างเขา จะเชื่อใจหรือไว้ใจได้มากน้อยแค่ไหนกัน เฮียเหมือง × น้องไก่ฟ้า แนะนำตัวละคร เฮียเหมือง มันตรา วิศวะปี 3 (ลุงรหัส สายรหัสเฮีย) รุ่นพี่วิศวะยานยนต์ปี 3 ตัวท็อปของคณะ หล่อ รวย เฮงซวย ที่ดีมีกรีเพียงแค่หน้าตาแถมยังปากสุนัขสุดๆ ...................................................... ไก่ฟ้า ยอดมณี รุ่นน้องบริหารปี 2 ที่ดันจับพัดจับผลู มีเรื่องที่ทำให้เธอ ต้องเจอกับคนที่ไม่ควรเจอ ตั้งแต่แรกพบ 'ในสายตาของเธอ เขาคงเป็นได้แค่คนลามก ที่เอาแต่เมียงมองทรวงอกของผู้หญิงเท่านั้น'

ฮารุกะและคิชิโระนักเรียนห้อง5/B ที่ดันไปเปิดหีบต้องสาปเข้าจนเกิดเหตุการณ์วุ่นวายไปทั่วทั้งโลก พวกเขาทั้งาองคนจึงได้รับหน้าที่ให้มากำจัดเงาปีศาจที่เหมืองร้างแห่งนี้

รวมเรื่องจีนย้อนยุค เกิดใหม่และทะลุมิติเป็นหลัก มีฉากด่าหยาบคายและตบตีด้วย

เมื่อชายหนุ่มยุคปัจจุบันทะลุมิติไปในหนังสือนิยายแฟนตาซีดันเจี้ยน แบบนี้จะทำอย่างไร?

ใครๆ ก็อยากเป็นนางเอกผู้ฉลาดล้ำ แต่หลินอวี้เหยาไม่อยาก เธอทะลุมิติมาอยู่ในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน กลายเป็นพระชายาเอกของเซี่ยอวิ๋นจี้ อ๋องตัวร้ายที่ตอนจบต้องตายอนาถ แผนของเธอจึงมีแค่ข้อเดียว : เป็นปลาเค็ม ไม่แก่งแย่ง ไม่ชิงดีชิงเด่น นอนตากแดดรอวันจวนโดนประหาร แล้วเชิดเงินหนีไปเป็นหม้ายสาวสวยรวยเสน่ห์ ทว่าทฤษฎีปลาเค็มของเธอกลับใช้ไม่ได้ผลกับสามี ยิ่งเธอขี้เกียจ เขายิ่งบอกว่าขยัน ยิ่งเธอทำตัวไร้ค่า เขายิ่งบอกว่าล้ำค่า ยิ่งเธอหนี เขายิ่งตามมากอดเป็นหมอนข้าง จากพระชายาที่อยากนอนเฉยๆ ในห้องเก็บฟืน ทำไมกลายเป็นเจ้าแม่เหมืองเกลือ ขวัญใจชาวบ้าน และหมอนข้างส่วนตัวของอ๋องโหดไปเสียได้! นี่มันแผนปลาเค็มแบบใดกัน

"เงินติดตัวสักเหรียญข้าก็มิมีให้หนีออกไป ชีวิตข้าอนาถขนาดนี้เชียวหรือ" นักศึกษาภาควิชาวัสดุ หลุดเข้าไปอยู่ในยุคจีนโบราณที่กำลังเกิดสงคราม ในร่างของ 'จูเฟิงเหยา' สตรีผู้ถูกลืม บ้า สติเลอะเลือน จึงถูกขังไว้ในจวนมิให้ออกไปไหน เนื่องด้วยเกรงว่าจะขายหน้า นางถูกมองว่าไร้ค่ายิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนเสียอีก เข้าไปอยู่ในร่างได้เพียงสามวันก็จะถูกส่งตัวไปเป็นสนมคนที่ยี่สิบสามขององค์ชายบ้ากาม เพียงเพราะนางหน้าตางดงาม ทางเดียวที่นางทำได้คือหนีออกจากตระกูลซะ กลายเป็นคนเร่ร่อน ในโลกที่ไม่มีความเจริญการเอาตัวรอดอย่างเดียวที่คิดได้ตอนนั้นคือ หลบซ่อนอยู่ในโรงตีเหล็ก 'ซูอันเพ่ย' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นกำลังประสบปัญหาเรื่องอาวุธ ดาบที่ทหารใช้ไร้ประสิทธิภาพจนเกือบพ่ายแพ้ศึกให้ศัตรู กำลังตามหาช่างฝีมือตีดาบ ผู้ใดจะคิดว่าวิชาความรู้ที่นางเรียนมา สามารถใช้ต่อรองกับเขาเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปได้ "นางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าท้ายจวนเท่านั้นขอรับท่านแม่ทัพ อ่านเขียนก็มิได้ คำพูดคำจาก็ฟังมิรู้เรื่อง" "หากนางไร้ค่า ไร้ความสามารถอย่างที่เขาล้ำลือ คงมิหนีออกจากเรือนตัวเปล่าเช่นนี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ"