นักแสดงนำในไซอิ๋วภาค 1 มีใครบ้าง

พอพูดถึง 'ไซอิ๋ว' แล้วภาพของสี่คนเดินทางพร้อมม้าที่เงียบ ๆ ก็ผุดขึ้นมาเสมอ ฉันมองพระถังซัมจั๋งเป็นแกนกลางของเรื่อง—เขาเป็นผู้ตั้งเป้าหมายคือตามหาพระไตรปิฎก และความเมตตาเชิงศีลธรรมของเขาช่วยชี้ทางให้กลุ่ม แม้บางครั้งความบริสุทธิ์ของเขาจะกลายเป็นจุดอ่อน ทำให้ต้องพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้น ซุนหงอคงคือจิ๊กซอว์ที่ขยับโลกของเรื่อง ถ้าลบเขาออกไปก็จะไม่มีทั้งฉากแอ็กชันและสัญลักษณ์ของอิสรภาพ ศิลปะการต่อสู้และไหวพริบของเขาช่วยปกป้องคณะจากปีศาจหลากรูปแบบ ฉันชอบภาพที่เขาถูกกดอยู่ใต้ภูเขา—มันบ่งบอกทั้งการชดเชยบาปและการเติบโต ตือโป๊ยก่ายมีเสน่ห์แบบมนุษย์ทั่วไป ทั้งความโลภ ความเจ้าชู้ แต่ก็เป็นเสาหลักในจังหวะตลกและบางครั้งก็กลายเป็นฮีโร่เฉพาะหน้า ซัวเจ๋งเงียบ ๆ แต่หนักแน่น เขาเป็นตัวประคองความสมดุลของกลุ่ม ส่วนม้าขาวซึ่งครั้งหนึ่งเป็นมังกร ก็เติมมิติของชะตากรรมและการไถ่บาปให้เรื่องราว เท่านั้นเองที่ทำให้การเดินทางของพวกเขามีทั้งความขบขันและความหมายในเวลาเดียวกัน

พูดตามตรง เรื่องนี้ทำให้ฉันติดตามนักแสดงมากขึ้นหลังดูจบ ในเวอร์ชันทีวีที่คนไทยมักเรียกกันว่า 'ไซอิ๋วเกาหลี' (จริง ๆ ชื่อภาษาเกาหลีคือ 'Hwayugi' หรือ 'A Korean Odyssey') นักแสดงนำหลักมีสามคนที่เด่นชัดและมักถูกพูดถึงบ่อย ๆ ได้แก่ Lee Seung-gi รับบทเป็น Son Oh-gong (ซุนโองง/ซุนหงอคงฉบับเกาหลี) ซึ่งเป็นพลังหลักของเรื่องที่ทั้งกวนและหนักแน่น, Oh Yeon-seo ในบท Jin Seon-mi (จินซอนมี) หญิงสาวที่มีชะตาผูกพันกับจอมปีศาจ และ Cha Seung-won รับบท Woo Hwi-chul (อูฮวีชอล) หัวหน้าองค์กรใหญ่ที่มีแง่มุมเป็นทั้งศัตรูและพันธมิตรในเวลาเดียวกัน ฉันชอบการตีความตัวละครของแต่ละคน—Lee Seung-gi เติมมุกและลีลาการต่อสู้ให้ซุนหงอคงมีความโมเดิร์น, Oh Yeon-seo ทำให้ซอนมีทั้งอ่อนแอและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน, ส่วน Cha Seung-won ก็ให้ความรู้สึกมีอำนาจแต่ซับซ้อน ทุกคนถือเป็นแกนหลักที่ดันพล็อตให้ไหลลื่น และเมื่อรวมกับตัวละครสมทบอื่น ๆ ก็ทำให้ฉากหลัก ๆ ของ 'ไซอิ๋วเกาหลี' มีมิติที่ต่างจากต้นฉบับจีนอย่างชัดเจน

ตำนาน 'ไซอิ๋ว' มักโฟกัสสามตัวละครที่เป็นแกนกลางของเรื่องราว — คนละบุคลิก แต่ผสมกันแล้วลงตัวแบบไม่น่าเชื่อ ซุนหงอคงคือคนที่ฉันชอบที่สุดเพราะความเฉลียวฉลาดและความเกรี้ยวกราดเมื่อถูกกดขี่ เขาเป็นทั้งผู้ปกป้องและตัวป่วน ใช้กระบองแปลงขนาดได้ตามใจ ชอบคิดแผนแปลก ๆ แล้วทำให้เรื่องวุ่นวายจนจบลงด้วยชัยชนะ ฉากที่เขาลุกขึ้นท้าทายสวรรค์และประกาศตนเป็น 'ผู้ยิ่งใหญ่เทียบเท่าสวรรค์' ยังคงตราตรึงใจเสมอ พระถังซัมจั๋งทำหน้าที่เป็นแกนกลางด้านศีลธรรมและความเมตตา แม้จะดูอ่อนโยนและบางครั้งเรียกได้ว่า naїve แต่ความเชื่อมั่นในภารกิจถือเป็นพลังสำคัญของการเดินทาง ฉันมักนึกถึงฉากที่เขายังยืนยันจะปล่อยผู้คนที่หลงผิดไว้ เพราะถ้าปฏิเสธความเมตตา เรื่องราวก็หมดความหมาย พระถังจึงเป็นดั่งหัวใจของทีมที่ชี้ทิศทาง จู๊ป๋อเจี๋ยเติมสีสันด้วยความเป็นมนุษย์—อยากกิน อยากนอน อยากรัก แต่พร้อมจะลุยเมื่อเพื่อนต้องการ เขามักเป็นตัวตลกแต่ก็มีมุมอ่อนโยนที่เตือนใจว่าการยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต ฉากที่เขาต้องต่อสู้ด้วยแรงมากกว่าปัญญาหรือความงาม มักทำให้ฉันยิ้มและเห็นคุณค่าของบทบาทเขาในกลุ่มนี้

หลายคนคงเคยสงสัยว่าในภาพยนตร์สเปเชียลเอฟเฟกต์อย่าง 'ไซอิ๋ว 3D ตอน กำเนิดราชาวานร' แล้วใครเป็นคนทำหน้าที่สตั๊นท์หรือเป็นสแตนด์อินให้กับนักแสดงหลัก การจัดวางทีมแอ็คชั่นในงานแนวนี้มักมีความซับซ้อนและแบ่งหน้าที่ชัดเจน เช่น สตั๊นท์คอร์ดิเนเตอร์ (stunt coordinator), ชุดสตั๊นท์หลัก (lead stunt performers), และสแตนด์อินเฉพาะฉากที่ต้องใช้ทักษะพิเศษหรือสายลวด งานที่ต้องใช้การบินหรือการพลัดตกมักจะมีคนที่เชี่ยวชาญด้านวายรด์เวิร์คเป็นพิเศษ จากประสบการณ์ผู้ชมที่ติดตามข่าวสารหนังจีนและฮ่องกงบู๊มานาน คนที่รับหน้าที่ด้านสตั๊นท์มักเป็นทีมที่ยืมกันข้ามโปรดักชันและบางครั้งจะให้เครดิตเป็นทีมมากกว่าจะเป็นรายบุคคล ในหลายภาพยนตร์ชื่อของผู้ประสานงานท่าเต้นหรือผู้กำกับแอ็คชั่นจะถูกระบุในเครดิตตอนท้าย แต่รายชื่อสตั๊นท์เดี่ยว ๆ มักถูกบรรจุไว้ในส่วนลึก จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในวงกว้าง โดยส่วนตัวฉันมักให้ความสำคัญกับเครดิตตอนท้ายและบรรยากาศของฉากแอ็คชั่นมากกว่าการตามหาชื่อสตั๊นท์ทีละคน เพราะการออกแบบท่าทาง การใช้สายลวด และการกำกับภาพรวมแสดงถึงฝีมือของทีมทั้งหมดได้ชัดเจนกว่า คิดไว้เสมอว่าฉากสวย ๆ ที่ทำให้ใจเต้นนั้นเกิดจากคนหลายฝ่ายร่วมมือกัน ไม่ใช่แค่คนสองคนเท่านั้น

รายชื่อของนักแสดงใน 'ไซอิ๋ว 3D ตอน กำเนิดราชาวานร' มักถูกพูดถึงบ่อยในหมู่แฟน ๆ แต่ความเป็นจริงคือรายชื่อจะแตกต่างกันไปตามเวอร์ชันที่ฉายและการพากย์ที่ใช้ ในฐานะแฟนที่ติดตามงานแนวนี้มานาน ผมมักจะคิดถึงตัวละครหลักก่อนเสมอ เช่น 'ซุนหงอคง' (ราชาวานร), 'พระถังซัมจั๋ง' (พระภิกษุผู้เดินทางไปชมพูทวีป), 'ตือโป๊ยก่าย' และ 'ซัวเจ๋ง' ซึ่งเป็นแกนหลักที่ทุกเวอร์ชันต้องมี แต่ชื่อของนักแสดงที่รับบทเหล่านี้อาจเป็นนักพากย์ชื่อดังในเวอร์ชันพากย์ไทย หรือเป็นนักแสดงและนักพากย์จากจีนในเวอร์ชันต้นฉบับ ความแตกต่างที่ผมสังเกตได้คือบางครั้งเวอร์ชันภาพยนตร์จะใช้ทีมนักพากย์ที่เป็นคนดังของวงการบันเทิงในประเทศนั้น ขณะที่เวอร์ชันทีวีหรือการ์ตูนอนิเมชันมักใช้ทีมพากย์มืออาชีพตัวจริง การเช็กเครดิตตอนจบหรือตารางข้อมูลในฐานข้อมูลภาพยนตร์จะให้รายชื่อที่ชัดเจนที่สุด เพราะบางคนอาจรู้จักตัวละครแต่ไม่รู้ชื่อจริงของผู้พากย์ ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับแฟน ๆ อย่างผม ถ้าเป้าหมายคืออยากได้รายชื่อแบบเป็นลายลักษณ์อักษร ผมมักจดไว้ว่าเวอร์ชันไหนใช้ใคร บางครั้งจะเขียนแยกเป็นเวอร์ชันต้นฉบับกับพากย์ไทยไว้ด้วย การที่เราแยกเวอร์ชันจะช่วยให้รู้ว่านักแสดงคนไหนรับบทอะไรในฉบับที่เราดู โดยสรุปคือตัวละครหลักมีชัดเจน แต่รายชื่อนักแสดงจะขึ้นกับเวอร์ชันที่เฉพาะเจาะจงและช่องทางการออกฉาย ซึ่งเป็นมุมที่ผมมองแล้วมักจะน่าสนุกทุกครั้ง

เคยสงสัยไหมว่ารายชื่อนักพากย์เบื้องหลังตัวละครคลาสสิกของ 'ไซอิ๋ว' แปรผันไปตามเวอร์ชันที่ต่างกันมากแค่ไหน? ผมค่อนข้างชอบเก็บเครดิตหนังไว้เป็นงานอดิเรก เลยสังเกตว่าพอพูดถึง 'ไซอิ๋ว' แบบเต็มเรื่อง จะต้องแยกก่อนว่าเราหมายถึงฉบับไหน — ฉบับซีรีส์ทีวีจีนฉบับอนิเมชันแบบดั้งเดิม, ฉบับอะนิเมญี่ปุ่นที่ตีความใหม่, หรือภาพยนตร์ฮอลลีวูด/จีนที่สร้างเป็นฟีเจอร์ยาว แต่ละฉบับจะมีนักพากย์หรือทีมนักแสดงคนละชุดกัน ตัวละครหลักที่มักปรากฏและต้องหานักพากย์ก็คือ ซุนหงอคง (ลิง), ถังซังจัง (พระภิกษุ), จูปาเจี๋ย (หมู) และซาฮูกิง (ร่างทรง/องครักษ์น้ำ) ถ้าอยากรู้ชัด ๆ ว่าใครพากย์ในฉบับที่คุณดู ให้เปิดเครดิตตอนท้ายของผลงานนั้นหรือเช็กฐานข้อมูลภาพยนตร์ระดับสากลสำหรับฉบับต้นฉบับ ส่วนฉบับพากย์ไทยจะมีรายชื่ออีกชุดหนึ่งโดยนักพากย์ประจำช่องที่ซื้อสิทธิ์มาครอง ความสนุกอย่างหนึ่งคือเปรียบเทียบว่าแต่ละนักพากย์ตีความบทอย่างไร — บางคนเน้นคาแร็กเตอร์กวน ๆ ของซุนหงอคง ขณะที่บางคนเลือกน้ำเสียงจริงจังแบบพระสงฆ์ของถังซังจัง ซึ่งทำให้เรื่องราวเก่า ๆ มีรสชาติใหม่ ๆ เสมอ

เรื่องนี้เป็นเวอร์ชันที่หลายคนพูดถึงเมื่อนึกถึงการตีความไซอิ๋วในสไตล์เกาหลี — ชื่อซีรีส์ที่ชัดเจนคือ 'A Korean Odyssey' (หรือที่รู้จักในชื่อ 'Hwayugi') ซึ่งนักแสดงนำหลักประกอบด้วย Lee Seung-gi, Cha Seung-won, Oh Yeon-seo และ Lee Hong-gi. ผมชอบภาพรวมของการคัดนักแสดงชุดนี้เพราะแต่ละคนนำสีสันแตกต่างกันมาเติมเต็มเรื่องราว: Lee Seung-gi รับบทเป็น Son Oh-gong ในเวอร์ชันนี้ ซึ่งปรับความเป็นลิงหนุ่มให้มีเสน่ห์ร่วมสมัย ขณะที่ Oh Yeon-seo สวมบท Jin Seon-mi หญิงที่มีชะตาผูกพันกับโลกวิญญาณ ส่วน Cha Seung-won กับ Lee Hong-gi ทำหน้าที่เป็นเสาหลักทั้งด้านความเข้มแข็งและมิติของมิตรภาพ/ความขบขัน การเลือกนักแสดงชุดนี้ทำให้ฉากดราม่าและฉากตลกมีความสมดุล จนคนดูที่ชื่นชอบแฟนตาซีเกาหลีอย่าง 'Goblin' อาจรู้สึกคุ้นเคยกับโทนการเล่าเรื่องแบบนี้ ถ้าตั้งใจดูแค่คำตอบสั้น ๆ นักแสดงนำคือ Lee Seung-gi, Cha Seung-won, Oh Yeon-seo และ Lee Hong-gi — แต่ถ้าอยากได้เหตุผลว่าทำไมคนถึงชอบดูเวอร์ชันนี้ ก็ต้องลองสังเกตเคมีระหว่างนักแสดงกับการดัดแปลงโทนเรื่องที่ผสมทั้งโรแมนซ์ ดราม่า และคอมเมดี้เข้าด้วยกัน

รายชื่อหลักๆ ที่น่าจดจำจาก 'ไซอิ๋ว 2017 คนเล็กอิทธิฤทธิ์ใหญ่' มีหลายคนที่ฉันจำได้ชัดเจนและช่วยขับเคลื่อนเรื่องราวให้สนุกมากขึ้น ผมมองว่าแกนหลักของหนังประกอบด้วยนักแสดงกลุ่มผู้พาตัวละครจากนิยายโบราณมายังจอได้อย่างมีชีวิต: คริส วู (Kris Wu) รับบทเป็นพระถังซัมจั๋ง ส่วนหลิน เกิงซิน (Lin Gengxin) รับบทเป็นซุนหงอคง ทั้งสองคนมีเคมีที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างครูและศิษย์ดูทันสมัยและขำกลืนกันได้ดี อีกสองตัวละครหลักที่ไม่ควรลืมคือ หมูเอ๋อ (รับบทโดยใครที่สร้างสีสันตลกให้เรื่อง) กับซาโหย่วจิง (ตัวละครแนวกลางๆ ที่เสริมสมดุลทีม) รวมถึงนักแสดงสมทบและวายร้ายอย่างหญิงสาวที่สวมบทเป็นปีศาจกระดูกขาว ซึ่งมีซีนไฮไลท์ที่น่าจดจำจนน่าจะทำให้ผู้ชมจดจำหนังได้เสมอ โดยรวมผมรู้สึกว่าทีมนักแสดงของ 'ไซอิ๋ว 2017 คนเล็กอิทธิฤทธิ์ใหญ่' ลงตัวระหว่างคอมเมดี้ แอ็กชัน และดราม่า แม้ว่าจะมีเสียงติในบางจุด แต่การแสดงของแกนนำช่วยพยุงทั้งเรื่องให้เดินหน้าได้อย่างสนุกและน่าดูต่อ

การตามหาวันที่ฉายแรกของ 'ไซอิ๋ว' ภาค 1 เป็นเหมือนการย้อนเวลากลับไปในยุคทองของอนิเมะไทยเลยนะ ตอนนั้นทีวีสีช่อง 7 เริ่มฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2541 ทุกเช้าวันเสาร์เด็กๆ อย่างเราจะตื่นมาด้วยความตื่นเต้น เสียง opening แสนไพเราะและภาพวาดสีสันสดใสของซุนหงอคงติดตราตรึงใจมาจนถึงปัจจุบัน ช่วงนั้นการ์ตูนไทยทำเองยังหายากมาก 'ไซอิ๋ว' จึงเป็นเหมือนปรากฏการณ์ที่พลิกโฉมวงการ พวกเราได้เห็นวัฒนธรรมไทยผสมผสานกับเทคนิคอนิเมะญี่ปุ่นอย่างลงตัว จำได้แม่นว่าตอนฉายแรกเพื่อนๆ ในชั้นเรียนต่างพูดถึงมันไม่หยุด แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนาน แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังสดใสเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน