คงต้องยกให้ 'ธิง' เวอร์ชันปี 1982 เป็นภาพยนตร์สยองขวัญ-ไซไฟที่ยังคงทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่นึกถึง—นักแสดงนำของเรื่องคือ Kurt Russell ในบท R.J. MacReady, คนที่แบกรับทั้งน้ำเสียงนิ่ง ๆ และการตัดสินใจเฉียบคมกลางสถานการณ์วิกฤต
ผมชอบการแสดงของเขาที่ผสานความดิบและความน่าเชื่อถือ ทำให้ตัวละครเป็นจุดศูนย์กลางของความสงสัยและความตึงเครียดในหนัง มีผลงานเด่นหลายชิ้นที่แสดงสไตล์เท่ ๆ ของเขา เช่น 'Escape from New York' กับภาพลักษณ์ฮีโร่ขรึม, 'Big Trouble in Little China' ที่โชว์มุกคาแรกเตอร์แบบฮีโร่ปากจัด และในขอบเขตที่ต่างออกไปยังมี 'Guardians of the Galaxy Vol. 2' ที่เขารับบทเป็นตัวละครสำคัญคนหนึ่ง
พอพูดถึง Kurt Russell ทีไรก็คิดถึงความสามารถในการปรับโทนจากแอ็กชันไปสู่ดราม่าได้อย่างลื่นไหล—นั่นแหละทำให้เวอร์ชันของ 'ธิง' ที่มีเขาเป็นแกนกลางยังถูกพูดถึงเสมอ ๆ และยังคงดูได้ไม่มีเบื่อ
บอกเลยว่า บทบาทหลักในหนัง 'Venom' มีการกระจายหน้าที่ที่ชัดเจนและน่าจดจำ โดยเฉพาะการแสดงของ Tom Hardy ที่แบกรับทั้งบท Eddie Brock และเสียงของซิมไบโอตอย่าง Venom ไปพร้อมกัน ผมรู้สึกว่า Hardy เล่นได้ลงตัวระหว่างความเป็นนักข่าวที่มีมุมมนุษย์และความดิบเถื่อนของสิ่งมีชีวิตต่างดาว เสียงและจังหวะการพูดเมื่อ Venom ปรากฏออกมาให้ความรู้สึกขบขันผสมระทึกได้ดี
Michelle Williams รับบท Anne Weying คนรัก/ทนายความอดทนที่พยายามเป็นเสาหลักให้ Eddie การแสดงของเธอช่วยบาลานซ์อารมณ์ให้หนังไม่ลื่นไปทางแอ็คชั่นอย่างเดียว ในขณะที่ Riz Ahmed ในบท Dr. Carlton Drake (ผู้อยากยกระดับวิวัฒนาการมนุษย์ด้วยซิมไบโอต) นำพลังของความหลงใหลและความเย็นชามาเป็นตัวร้ายที่มีตรรกะของตัวเอง
ฉากเล็กๆ อย่างการที่ Dr. Dora Skirth (Jenny Slate) ถูกใช้เป็นตัวเชื่อมข้อมูลและ Reid Scott ในบท Dan Lewis ที่เป็นคนธรรมดาที่พยายามทำความเข้าใจเหตุการณ์รอบตัว ก็ช่วยเติมมิติให้โลกของ 'Venom' ไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิต ผลงานรวมของนักแสดงชุดนี้ทำให้หนังมีทั้งความตลก ดาร์ก และบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์ของหนังซูเปอร์ฮีโร่แนวนี้