นักแสดงหลักในเดอะ โคเวแนนท์ มีใครบ้าง

ในภาพยนตร์ 'The Revenant' เรื่องราวหลักหมุนรอบการเอาตัวรอดและการแก้แค้นของฮิว กลาส (รับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ) ดังนั้นคนที่รอดและคนที่ไม่รอดจึงชัดเจนในมุมมองของเรื่อง: ฮิว กลาส เป็นผู้รอดชีวิตสำคัญที่สุด เขารอดจากการถูกหมีทำร้าย ถูกทิ้งให้ตาย และก็เดินทางฟื้นฟูร่างกายจนกลับมาได้ในที่สุด แม้จะบอบช้ำทั้งกายและใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังยืนอยู่ได้จนจบเรื่อง การเผชิญหน้าระหว่างกลาสกับจอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ (รับบทโดย ทอม ฮาร์ดี้) เป็นแกนกลางของชะตากรรม ในเรื่อง ฟิตซ์เจอรัลด์คือคนที่ทิ้งกลาสไว้และยังเป็นคนที่ยิงฆ่าลูกชายของกลาสด้วย บทสรุปของฟิตซ์เจอรัลด์คือเขาไม่ได้รอดในตอนจบ — เขาจบชีวิตลงระหว่างเหตุการณ์รุนแรงกับชนเผ่าพื้นเมืองในฉากสุดท้าย ดังนั้นคนที่กลายเป็นเหยื่อของการเลือกและการกระทำที่โหดร้ายก็รวมถึงฟิตซ์เจอรัลด์เอง ส่วนลูกชายของกลาส (Hawk) ก็ไม่รอดตั้งแต่ต้นเรื่อง เป็นเหตุผลสำคัญที่ขับเคลื่อนแรงจูงใจของกลาสไปสู่การแก้แค้น ตัวละครอื่น ๆ ที่รอดได้ในระดับหนึ่ง เช่น กัปตันแอนดรูว์ เฮนรี (รับบทโดย ดอมฮอลล์ กลีสัน) และจิม บริดเจอร์ (รับบทโดย วิลล์ พูลเทอร์) ยังคงมีบทบาทจนจบเรื่องและไม่ได้ถูกสังหารในฉากหลัก เฮนรียังคงเป็นหัวหน้ากลุ่มและตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ตามอำนาจหน้าที่ ส่วนบริดเจอร์เป็นคนหนุ่มที่ถูกลากเข้ามาในการตัดสินใจยาก ๆ และเขาก็ยังมีชีวิตรอดในตอนจบ ถึงแม้ว่าบาดแผลทางจิตใจจากเหตุการณ์จะตามหลอกหลอนเขาต่อไป ผู้ร่วมคณะล่าอื่น ๆ หลายคนตายจากการโจมตีของชนเผ่า ภัยธรรมชาติ และการปะทะกันภายในของกลุ่มเอง ดังนั้นภาพรวมคือมีผู้รอดบางส่วน แต่การอยู่รอดนั้นมาพร้อมกับความสูญเสียและราคาทางจิตใจ ส่วนตัวแล้วสิ่งที่ทำให้ฉันสะเทือนใจมากคือความไม่สมบูรณ์ของการแก้แค้นของกลาส—เขาได้รับชีวิตกลับคืนมาแต่สิ่งที่ได้รับมิได้ทำให้บาดแผลภายในหายไปทั้งหมด การที่เขาปล่อยให้บางสิ่งเป็นไปตามชะตากรรมของมันแทนที่จะเป็นการฆ่าฟิตซ์เจอรัลด์ตรง ๆ ทำให้ฉันคิดถึงความหมายของการเอาชีวิตรอดจริง ๆ ว่าไม่ได้หมายถึงการชนะเพียงอย่างเดียว แต่มักหมายถึงการแบกรับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป ซึ่งบทสรุปแบบนี้ทำให้เรื่องยังคงค้างคาและหนักแน่นในความทรงจำของฉัน

เมื่อพูดถึงเสียงประกอบของภาพยนตร์ 'Alien: Covenant' ผมมักจะนึกถึงบรรยากาศมืดทึบที่ซึมซับเข้ามาทุกซีน เพลงประกอบเรื่องนี้ประพันธ์โดย Jed Kurzel และไม่ใช่เพลงที่มีนักร้องนำเป็นดาราเพลงป็อป แต่จะเป็นการใช้องค์ประกอบออร์เคสตรา ผสมกับซาวด์สเคปอิเล็กทรอนิกส์และบรรเลงคอรัสที่ให้ความรู้สึกอึดอัดและน่ากลัวมากกว่า การเลือกใช้เสียงร้องหมู่จากคอรัสหรือเสียงประสบการณ์มนุษย์ที่ผ่านการประมวลผลช่วยเน้นธีมความโดดเดี่ยวและความไม่เป็นมิตรของจักรวาล ผมชอบวิธีที่ดนตรีของ Jed ให้ความสำคัญกับโทนสีเสียงแทนเมโลดี้เด่น ทำให้ฉากที่ไม่มีบทสนทนากลับมีแรงดึงดูดทางอารมณ์อย่างแรง กลไกเสียงซินธ์หนัก ๆ กับสายออร์เคสตราที่พุ่งขึ้นมาบางจังหวะสร้างความตึงเครียดได้ดีมาก ซึ่งถาคที่ชื่อ 'Covenant' นี้จึงเหมาะจะเรียกว่าเป็นงานดนตรีประกอบบรรยายอารมณ์มากกว่างานที่ต้องการโชว์เสียงร้องของศิลปินคนใดคนหนึ่ง

ฉากการต่อสู้กับหมีใน 'เดอะ เรเวแนนท์' เป็นจุดเริ่มที่ทำให้คนพูดถึงการแสดงของนักแสดงอย่างกว้างขวาง แต่เมื่อลงรายละเอียดจริง ๆ แล้วคนที่ได้รับคำชมมากที่สุดคือ Leonardo DiCaprio ในบทของ Hugh Glass โดยส่วนตัวฉันมองว่าเหตุผลหลักมาจากความเข้มข้นของเส้นทางตัวละครที่หนังให้ การแสดงของเขาต้องแบกรับทั้งความเจ็บปวดทางร่างกาย การสูญเสียทางอารมณ์ และการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดตลอดเรื่อง ซึ่งเป็นชนิดบทที่ทำให้ผู้ชมเห็นวิวัฒนาการของตัวละครแบบไม่ต้องอธิบายมาก มันรู้สึกดิบและตรงจนจับต้องได้ และนั่นทำให้รางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำมาถึงเขาอย่างไม่แปลกใจสำหรับฉัน ในมุมมองเชิงเทคนิค ฉันชอบที่การถ่ายทำแบบ long takes และการใช้แสงธรรมชาติของภาพยนตร์ทำให้การแสดงดูสมจริงขึ้นอีกเท่าตัว การทนกับสภาพอากาศหนาวเหน็บ การต้องทำซ้ำฉากที่ใช้ร่างกายหนัก ๆ เช่นฉากถูกหมีทำร้ายหรือฉากลอยคอในน้ำเย็น มันไม่ใช่แค่ทักษะการแสดงแต่เป็นความมุ่งมั่น จึงไม่น่าแปลกที่นักวิจารณ์และสถาบันต่าง ๆ จะยกย่องเขาเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามฉันก็ไม่คิดว่า DiCaprio เป็นคนเดียวที่ได้รับคำชม Tom Hardy ก็ได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวางเช่นกัน โดยเฉพาะสำหรับการสร้างคาแร็กเตอร์ที่เยือกเย็นและน่าขยะแขยงในเวลาเดียวกัน การเล่นของเขาทำให้อารมณ์ตึงเครียดทุกครั้งที่ปรากฏบนจอ และหลายคนชื่นชมการแสดงในเชิงปฏิสัมพันธ์ระหว่างเขากับ DiCaprio ที่ทำให้ฉากเผชิญหน้าแต่ละครั้งมีความหนักแน่นทั้งทางอารมณ์และความรุนแรง สรุปแล้ว ถ้ามองจากมาตรวัดรางวัลและเสียงวิจารณ์โดยรวม DiCaprio ได้รับคำชมมากที่สุดในเชิงรางวัล แต่ฉันก็เห็นคุณค่าของการแสดงของ Hardy ที่เติมเต็มเรื่องราวในมุมมืดของหนังอย่างทรงพลัง

แนะนำให้เริ่มจากแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งใหญ่ๆ ที่ให้บริการในไทย เพราะทางเลือกเหล่านั้นมักมีคอนเทนต์ลิขสิทธิ์ครบถ้วนและมีซับไทยหรือพากย์ไทยให้เลือก ผมมักจะสแกนรายการบนบริการอย่าง Netflix, Prime Video, Disney+ หรือ Apple TV เป็นจุดแรก เพราะบางเรื่องจะเข้าลงชั่วคราวแล้วหายไป การหาซื้อขาดหรือเช่าจาก Google Play Movies / YouTube Movies ก็เป็นอีกทางที่สะดวกเมื่อต้องการเก็บไว้ดูเป็นการถาวร นอกจากนี้แพลตฟอร์มไทยอย่าง TrueID หรือ iTunes Store ของไทยก็มักจะมีภาพยนตร์สากลเข้ามาให้เช่าหรือซื้อด้วย ถ้าตั้งใจดู 'เดอะ โคเวแนนท์' แบบถูกลิขสิทธิ์ ให้เช็กว่ามีตัวเลือกภาษาไทยหรือซับไทยที่ชอบไหม เพราะคุณภาพซับต่างกันเยอะ—ผมเองเคยเลือกดูหนังต่างประเทศผ่านบริการที่มีซับไทยดีเพราะมันช่วยให้เข้าอรรถรสได้มากขึ้น สุดท้ายวิธีนี้ช่วยสนับสนุนผู้สร้างและวงการภาพยนตร์ด้วย

ภาพของชายคนหนึ่งลอยคว้างท่ามกลางหิมะและเลือดยังติดตาผมเสมอเมื่อคิดถึง 'The Revenant' — บุคคลที่ต้องรอดในเรื่องนี้คือ Hugh Glass และบทนั้นรับบทโดย ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ อย่างชัดเจน ผมเป็นคนชอบวิเคราะห์การแสดงในเชิงกายภาพและบทบาทที่ท้าทาย บทของ Glass ไม่มีบทพูดมากมายแต่ต้องอาศัยการแสดงผ่านร่างกาย ดวงตา และความเจ็บปวดแทนคำพูด ดิคาปริโอถ่ายทอดสภาพคนที่ถูกทำลายทั้งร่างกายและจิตใจหลังจากถูกหมีโจมตีแล้วถูกทอดทิ้งได้อย่างทรงพลัง ฉากการฟื้นตัวกลางธรรมชาติอันโหดร้ายจนถึงการไล่ล่าคนที่ทิ้งเขาไว้ (ซึ่งเป็นหนึ่งในแรงขับเคลื่อนของเรื่อง) ถูกถ่ายทอดด้วยช็อตยาวและแสงเงาที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกร่วมไปกับความเหน็ดเหนื่อยและความมุ่งมั่น นอกจากการยกย่องการแสดงของดิคาปริโอ ผมยังชอบมุมมองการเล่าเรื่องของผู้กำกับที่ทำให้การเอาชีวิตรอดกลายเป็นประเด็นเชิงปรัชญาและธรรมชาติ ภาพของ Glass ที่ไม่เพียงแค่กลับมามีชีวิต แต่ยังพยายามสร้างความหมายให้กับการอยู่รอด ทำให้บทบาทนี้กลายเป็นหนึ่งในภาพจำของผู้แสดงที่ผมคิดว่าจะถูกยกมาพูดถึงในวงการนานพอสมควร การได้เห็นคนเดียวเอาชนะธรรมชาติและความทรยศจนยืนหยัดได้ ทำให้ผมยังคงมองว่า ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ในฐานะ Hugh Glass คือผู้รอดชีวิตที่จดจำได้ที่สุดจากหนังเรื่องนี้

เสียงของตัวละครใน 'โคนัน เดอะ มูฟวี่ 3' ยังคงติดหูฉันจนแทบจะร้องตามได้ทุกตอน ฉันมักจะนึกถึงความสมดุลของทีมพากย์หลักที่ทำให้หนังเรื่องนี้มีชีวิต: Minami Takayama ให้เสียงเป็น Conan Edogawa ด้วยโทนสูงแหลมที่ฉลาดและน่ารักพร้อมกัน, Wakana Yamazaki เป็นเสียงของ Ran Mouri ที่อบอุ่นและเข้มแข็งเมื่อถึงตอนอารมณ์หนักหน่วง, ส่วน Kappei Yamaguchi ปรากฏตัวด้วยเสียงของ Shinichi Kudo ในช่วงจังหวะสำคัญ ทำให้การเปิดเผยหรือการกลับมาของ Shinichi มีแรงปะทะทางอารมณ์ สลับกันฟังฉากสืบสวนกับฉากเรียกหัวเราะแล้วจะเห็นเลยว่าพลังของการพากย์สามคนนี้ช่วยยกรัศมีให้ภาพยนตร์ไม่ใช่แค่เรื่องลึกลับ แต่ยังรู้สึกเป็นงานแสดงที่มีตัวตนจริง ๆ — เสียงพวกเขาทำให้ฉากเงียบ ๆ กลายเป็นน่าจดจำและฉากดราม่ามีเสน่ห์จนอยากกลับมาฟังซ้ำอยู่บ่อย ๆ

เสียงของตัวเอกใน 'โคนัน เดอะมูฟวี่ 1' นั้นคมชัดและติดตาฉันเสมอ โดยเฉพาะการที่เสียงเด็กแต่เต็มไปด้วยเหตุผลของเขาเป็นเอกลักษณ์สุด ๆ。 Minami Takayama รับบทเป็น Conan Edogawa ซึ่งเป็นบทนำหลักของเรื่อง เสียงของเธอถ่ายทอดความฉลาด ความเด็ดเดี่ยว แต่ยังคงความอ่อนเยาว์ได้อย่างสมจริง ทำให้ฉากไคลแม็กซ์อย่างตอนระเบิดตึกสูง ดูมีความตึงเครียดและน่าเชื่อถือมากขึ้น การเปรียบเทียบระหว่างเสียงของ Conan กับเสียงเต็มวัยของ Shinichi (ที่ถูกพากย์โดย Kappei Yamaguchi) ก็เพิ่มมิติให้ตัวละคร เพราะเรารับรู้ได้ว่ามันคือคนเดียวกันแม้รูปลักษณ์และน้ำเสียงจะแตกต่างกัน รายชื่อนักพากย์หลักที่เด่น ๆ นอกจากสองคนนี้คือ Wakana Yamazaki ในบท Ran Mouri และ Kenichi Ogata ในบท Professor Agasa ซึ่งแต่ละคนเติมชีวิตให้กับฉากความสัมพันธ์และมิตรภาพของเรื่อง ฉันยังชอบวิธีที่ทีมพากย์จับจังหวะอารมณ์ในฉากสืบสวน ทำให้ฉากดำเนินไปอย่างมีจังหวะและไม่เครียดเกินไป ทั้งหมดนี้ทำให้ภาพยนตร์ตอนแรกของซีรีส์ยังคงสัมผัสได้ถึงความสดใหม่เมื่อกลับมาดูอีกครั้ง

ชื่อเดียวกันมักทำให้คนสับสน แต่ในมุมมองของคนที่ดูหนังมานาน ฉันมองว่า 'เดอะ โคเวแนนท์' โดยทั่วไปไม่ได้มาจากนิยายชิ้นหนึ่งชัดเจน เหมือนกับกรณีที่บางเรื่องถูกดัดแปลงตรง ๆ จากหนังสือที่มีแฟนคลับหนาแน่น ฉันเคยเห็นสองผลงานที่ใช้ชื่อนี้คนละสไตล์ — เรื่องหนึ่งเป็นภาพยนตร์วัยรุ่นเหนือธรรมชาติที่ออกฉายในช่วงก่อนหน้า ส่วนอีกเรื่องเป็นหนังสงคราม/ดราม่าที่ออกมาล่าสุด แต่ทั้งคู่ถูกเขียนขึ้นเป็นบทภาพยนตร์ต้นฉบับ ไม่ได้อ้างอิงจากนิยายเล่มใดเล่มหนึ่งอย่างเป็นทางการ เหมือนกับบางภาพยนตร์ดังที่บอกว่า “ดัดแปลงจากหนังสือ” โดยชัดเจน ดังนั้นถาคนถามว่าอยากอ่านต้นฉบับเป็นหนังสือเพื่อเปรียบเทียบ กรณีนี้โดยมากจะไม่มีเล่มต้นแบบให้ตามต่อ แต่ในวงการก็มีงานที่เอาไปแต่งต่อเป็นนิยายหรือได้นิตยสารทำ novelization ตามมาในภายหลัง จบด้วยความที่ฉันมักชอบอ่านทั้งสองเวอร์ชันถ้ามี — แต่กับ 'เดอะ โคเวแนนท์' ที่คนพูดถึงส่วนใหญ่ จะเป็นงานที่เกิดจากบทภาพยนตร์ดั้งเดิมมากกว่า

แฟนหนังสายคลาสสิกน่าจะสังเกตชื่อเรือและการออกแบบเซ็ตได้ไม่ยากเมื่อดู 'Alien: Covenant' เพราะมันตั้งใจทักทายรุ่นก่อนๆ แบบชัดเจน ผมชอบวิธีที่หนังใช้พรีฟิกซ์ 'USCSS' กับชื่อยาน ซึ่งเป็นการพยักหน้าให้กับ 'Nostromo' จากหนังปี 1979 โดยไม่ได้เอ่ยชื่อโดยตรง แค่ฉากมุมกล้องบางมุมและสัดส่วนของสะพานบังคับการก็ทำให้รู้สึกว่าผู้กำกับอยากเชื่อมจักรวาลไว้ด้วยกัน นอกจากนี้งานออกแบบภายใน—ท่อที่ดูเป็นเอกลักษณ์ ลายผนังแบบไบโอเมคานิก—เป็นการให้เกียรติ H.R. Giger โดยแทรกโทนสมัยใหม่เข้าไป ทำให้ฉากดูคุ้นตาแต่ไม่ซ้ำกัน ตอนจบผมรู้สึกว่ามันเป็นทั้งคำอธิบายและการยกย่องต้นฉบับในเวลาเดียวกัน