นักแสดงใน X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต ใครรับบทอะไร?

ชื่อผู้กำกับของ 'X-Men: Days of Future Past' คือ Bryan Singer และการกลับมาของเขากับแฟรนไชส์นี้มีความหมายมากกว่าชื่อบนหน้าปกหนัง การตัดสินใจดึงเส้นเวลาเก่าและใหม่มารวมกันทำให้ผมรู้สึกว่าเขาพยายามสะสางทั้งมรดกและโอกาสใหม่ ๆ ในงานภาพยนตร์เดียว อย่างที่เห็นได้จากการผสานนักแสดงรุ่นเก่ากับนักแสดงรุ่นใหม่ ฉากที่มี Quicksilver วิ่งทะลุห้องครัวกลายเป็นตัวอย่างชัดเจนว่าเขาชอบใช้จังหวะการตัดต่อและซาวด์เพื่อสร้างความประทับใจแบบมวลรวม ซึ่งต่างจากโทนดราม่าลึก ๆ ที่เขาทำในผลงานก่อนหน้านั้น ท้ายที่สุด Bryan Singer กลับมาในบทบาทที่เรียกร้องทั้งการคุมโทนเนื้อหาและแฟนคลับที่คาดหวัง ผลงานชิ้นนี้เลยออกมาเป็นทั้งงานแอ็กชันไซไฟและงานที่พยายามทบทวนอดีตของจักรวาลไปพร้อมกัน ผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่หนังเรื่องนี้ยังถูกพูดถึง แม้ว่าจะมีทั้งเสียงชื่นชมและเสียงวิจารณ์ผสมกันไปก็ตาม

ภาพอนาคตที่หนังเปิดมาให้เห็นช่างทารุณและเหน็บหนาวถึงขั้วหัวใจ — เมืองที่ถูกครอบงำด้วยหุ่นยนต์ล่าพหุสปีชีส์ จนผู้รอดชีวิตต้องซ่อนตัวแบบที่ดูเหมือนนิยายดิสโทเปียขั้นสุด ฉันชอบวิธีที่ 'X-Men: Days of Future Past' วางโครงเรื่องเป็นการผสมระหว่างสงครามกับความหวัง: กลุ่มเอ็กซ์เม็นในอนาคตพังทลายจากการถูกล่าโดย Sentinel จนต้องส่งสติปัญญาของคนหนึ่งย้อนกลับไปในอดีตเพื่อเปลี่ยนเหตุการณ์ต้นเหตุ — แนวคิดนี้ให้ทั้งความดราม่าและแรงจูงใจส่วนตัวอย่างเข้มข้น ฉากในอนาคตมีการจัดองค์ประกอบภาพที่บีบคั้น เสียงประกาศเตือนกับแสงนีออนขาดแคลน ทำให้ฉันเข้าใจทันทีว่าทำไมต้องกระทำอะไรเพื่อหยุดวงจร การส่งวูล์ฟเวอรีนไปยังปี 1973 ไม่ได้เป็นแค่ลูกเล่นเวลา แต่เป็นวิธีให้ตัวละครได้เผชิญหน้ากับรุ่นหนุ่มของตัวเองและรุ่นหนุ่มของเพื่อนเก่า — การผสมระหว่างการเมืองยุคสงครามเย็นกับปัญหาความเป็นอื่นของมนุษย์ทำให้หนังมีมิติ ทั้งยังสะท้อนว่าการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆ มักเริ่มจากการตัดสินใจเล็กๆ ของคนเพียงไม่กี่คน ฉากที่พระเอกต้องพยายามรวมทีมกับชาร์ลส์และแม็กนีโตหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความหวัง ซึ่งเป็นหัวใจของหนังเรื่องนี้อย่างแท้จริง

ย้อนกลับไปตอนที่ผมอ่านฉบับคอมมิคต้นฉบับแล้วรู้สึกหัวใจกระตุกทันทีเมื่อเห็นธีมโลกอนาคตถูกปกครองโดยเครื่องจักรล่าเผ่าพันธุ์ เหตุผลที่อยากเริ่มด้วยเรื่องนี้คือ 'Days of Future Past' ในคอมมิคกับหนังมีการปรับจูนเยอะ — ทั้งตัวผู้ส่งสารย้อนเวลา บทของตัวละคร และเจตนารมณ์ของเรื่องไม่ได้ตรงกันเป๊ะๆ ในมุมแฟนคอมมิค ผมคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือทำความเข้าใจว่าหนังหยิบแก่นเรื่องจากฉบับพิมพ์มาเป็นแรงบันดาลใจ แต่เปลี่ยนรายละเอียดเพื่อให้เหมาะกับจักรวาลหนัง ตัวอย่างเช่น การที่หนังให้วูล์ฟเวอรีนเป็นผู้เดินทางข้ามเวลา แทนที่จะเป็นคิตตี้ พรายด์ในฉบับการ์ตูน ทำให้โฟกัสไปที่การไถ่บาปและการเสียสละของตัวละครหลักมากขึ้น อีกเรื่องที่ควรรู้คือหนังต้องรวบรวมตัวละครจากยุคต่างๆ เข้ามาพัวพันกัน ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบความต่อเนื่องแบบคอมมิคเป๊ะๆ คุณอาจรู้สึกสะดุด แต่ถ้าปล่อยให้มันเป็นเวอร์ชันหนังที่เชื่อมสองยุคเข้าด้วยกัน ผลลัพธ์จะมีความเข้มข้นแบบละครภาพยนตร์มากขึ้น ผมเลยแนะนำให้เปิดใจ และมองว่าหนังเป็นการตีความใหม่ของธีมคลาสสิกแทนที่จะเป็นการยกคอมมิคมาแสดงตรงๆ

เพลงประกอบของ 'X-เม็น: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต' ให้ความรู้สึกเป็นทั้งความสิ้นหวังและประกายความหวังเจือปนกันในเวลาเดียวกัน ฉากในโลกอนาคตที่ถูกทำลายมีเสียงเบสหนัก ๆ และซินธ์เย็น ๆ ที่ทำให้บรรยากาศดูหนาวเหน็บ ราวกับว่าทุกก้าวเดินถูกตามด้วยเสียงสะท้อนของอดีต ทำให้ฉันรู้สึกว่าความอันตรายไม่ได้มาจากสิ่งที่เห็นเพียงอย่างเดียว แต่จากช่วงเวลาที่ซ้อนทับกัน นี่ไม่ใช่เพลงประกอบที่ต้องการให้คนฮัมตาม แต่เป็นงานที่ทำหน้าที่เป็นตัวขับอารมณ์มากกว่า นักแต่งอย่าง John Ottman ใส่รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นการใช้คอรัสอย่างแผ่วและเสียงเครื่องสายชั้นต่ำเพื่อเน้นความเศร้าของโลกอนาคต แต่ทันทีที่เรื่องพาเราย้อนกลับไปสู่ปี 1973 จังหวะและโทนก็เปลี่ยนเป็นมีพลังขึ้น มีเมโลดี้ที่เรียกว่าเป็นเส้นด้ายเชื่อมใจตัวละครกับความหวัง การผสมกันระหว่างซาวด์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องดนตรีแบบคลาสสิกทำให้ฉากการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กลายพันธุ์กับ Sentinel มีทั้งน้ำหนักและความงามแบบเศร้า ๆ ผลลัพธ์คือเพลงที่ทั้งดึงเราลงสู่ความมืดและยกเราขึ้นด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้เชื่อว่าอนาคตยังพอมีทางกลับมาได้

รายชื่อคนที่รับบทจีน เกรย์ใน 'X-Men: Dark Phoenix' ค่อนข้างกระชับและจำได้ง่าย — Sophie Turner เป็นผู้รับบทหลักของเวอร์ชันนี้ โดยนำสีสันของคนหนุ่มสาวมาสู่ตัวละครที่มีด้านมืดซับซ้อน การที่ Sophie Turner ได้สวมบทบาทนี้ทำให้ฉันเห็นความต่างจากเวอร์ชันก่อนหน้าอย่างชัดเจน: เธอถ่ายทอดความสับสนและความทรงพลังของจีนในช่วงเปลี่ยนผ่านได้ละเอียดอ่อนและเป็นธรรมชาติ การแสดงของเธอเป็นหัวใจของหนังเรื่องนี้และเป็นเหตุผลหลักที่ฉากอารมณ์หลายฉากเข้มข้นขึ้นมาก นอกจาก Sophie Turner แล้ว ยังมีอีกคนที่ปรากฏในภาพยนตร์เป็นจีนในฉากแฟลชแบ็กนั่นคือ Cailee Spaeny ซึ่งรับบทจีนในวัยเด็กหรือวัยรุ่นตอนต้น ความแตกต่างของการแสดงระหว่างสองคนนี้ช่วยสร้างไทม์ไลน์ทางอารมณ์ให้ชัดเจน และทำให้เรื่องราวของจีนเป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่มีน้ำหนัก ฉันชอบมุมมองที่หนังให้กับแต่ละช่วงวัยของตัวละคร เพราะมันทำให้ความสูญเสียและความทรงจำมีความหมายมากขึ้น

ไม่คาดคิดเลยว่าตัวละครคนหนึ่งจะกลายเป็นหน้าตาของทั้งจักรวาลภาพยนตร์สำหรับฉันทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัว — นั่นคือโลแกน/วูล์ฟเวอรีน ที่แสดงโดยฮิวจ์ แจ็กแมนใน 'X-Men' รุ่นแรก ความจริงแล้วสิ่งที่ทำให้ฉันมองว่าเขาโดดเด่นที่สุดไม่ใช่เพียงแค่กรงเล็บหรือฉากแอ็กชัน แต่เป็นการมีบุคลิกแบบคนเก็บตัวที่พูดน้อยแต่ทุกคำมีน้ำหนัก แจ็กแมนให้ความรู้สึกของตัวละครที่มีอดีตปริศนาและความเจ็บปวดติดตัว ทำให้คนดูอยากรู้อยากเห็นและให้ความสนใจตั้งแต่ฉากแรก นอกจากนั้นเขายังถูกโปรโมตหนักในโปสเตอร์และตัวอย่างหนัง ทำให้คนจำได้ง่ายสุด อีกเหตุผลคือพลังดึงดูดทางภาพและการแสดงที่กลมกลืนกับองค์ประกอบของหนังกลุ่มทีม เขาไม่ใช่หัวหน้าทีมแต่อยู่ในจุดที่ทำให้สายตาผู้ชมหันมาจับจ้อง ทั้งในฉากเผชิญหน้าสำคัญและมุมสงบๆ ที่ไม่ต้องพูดมากก็รู้สึกถึงน้ำหนัก ความเป็นจุดขายของหนังเรื่องนี้จึงมีร่องรอยของเขาชัดเจน และนั่นคือเหตุผลที่ฉันมองว่าเขารับบทเด่นที่สุดใน 'X-Men' รุ่น 1

นี่เป็นมุมมองส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับคนที่ได้รับคำชมจาก 'X-Men: Dark Phoenix' และคนที่โดนพูดถึงมากที่สุดคือตัวแสดงนำหญิง Sophie Turner ในบท Jean Grey ฉันรู้สึกว่า Sophie พยายามแบกรับน้ำหนักทั้งเรื่องเอาไว้—บทที่ต้องแสดงทั้งความเปราะบาง ความโกรธ และอำนาจที่ท่วมท้น บางฉากที่เธอต้องแผ่อารมณ์ภายในและการแตกสลายทางจิตใจทำให้เห็นพัฒนาการที่ชัดเจนจากงานก่อนหน้านั้น หลายรีวิวชื่นชมว่าการขยับสายตาและจังหวะเงียบของเธอทำให้ฉากบางฉากมีพลัง แม้บทจะวางอยู่บนโครงเรื่องที่ถูกวิจารณ์ แต่ความพยายามของเธอก็โดดเด่นและเป็นสิ่งที่แฟนๆ กับนักวิจารณ์น้อยคนนักจะมองข้าม ท้ายที่สุดฉันมองว่า Sophie ไม่ได้เปลี่ยนโลกของหนังซูเปอร์ฮีโร่ แต่เธอเติมมิติให้ Jean Grey ในเวอร์ชันนี้อย่างน่าเชื่อถือ เป็นการแสดงที่บางจังหวะอาจยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็มีความตั้งใจและทิศทางชัดเจน จบฉากหนึ่งแล้วฉันยังนั่งคิดถึงความขมของตัวละครและวิธีที่เธอพยายามรักษาตัวตนไว้ท่ามกลางความวุ่นวาย

ภาพจำแรกที่ผุดขึ้นคือสีฟ้าและโครงหน้าที่ไม่เหมือนคนธรรมดาในฉากหนึ่งของ 'X-Men: Dark Phoenix' และนั่นก็พาให้ผมคิดถึงนักแสดงที่ต้องนั่งเก้าอี้แต่งหน้าเป็นชั่วโมง ๆ Jennifer Lawrence รับบทเป็น Raven / Mystique ซึ่งตลอดแฟรนไชส์เธอต้องถูกเพนท์ผิวทั้งตัวและใส่ชิ้นโปรสเธติกบางอย่างเพื่อให้ลายผิวกับรูปทรงใบหน้าออกมาถูกต้อง การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าแต่เป็นกระบวนการทั้งวัน จังหวะการแสดงของเธอถูกกำหนดด้วยข้อจำกัดของการแต่งหน้าด้วย แม้ในฉบับ 'Dark Phoenix' จะมีช่วงที่เธอดูเป็นมนุษย์ปกติมากขึ้น แต่องค์ประกอบการแต่งหน้าก็ยังเป็นส่วนสำคัญของบท Nicholas Hoult ในบท Beast ก็ต้องเผชิญกับเครื่องแต่งกายและการแต่งหน้าที่ซับซ้อนเช่นกัน รูปทรงใบหน้า สีผิว และองค์ประกอบขนฟูถูกผสมผสานระหว่างโปรสเธติกและเอฟเฟกต์หลังถ่ายทำ ซึ่งทำให้เขาต้องปรับร่างกายและมุมมองการเล่นในฉากแอ็กชัน ส่วน Sophie Turner ในบท Jean Grey/ Phoenix แม้จะพึ่งพาการปรับแต่งภาพมากกว่าการเพนท์ตัวทั้งตัว เธอก็มีชุดและเมคอัพฉากพิเศษสำหรับตอนที่พลังของตัวละครปะทุ รวมถึงฉากที่ตัวละครได้รับบาดเจ็บหนัก ๆ ชุดและสเปเชียลเมคอัพช่วยขับอารมณ์ให้ฉากนั้นหนักแน่นขึ้น การได้เห็นเบื้องหลังการแต่งหน้าและชุดเหล่านี้ทำให้ผมชื่นชมคนทำงานเบื้องหลังมากขึ้น และรู้สึกว่าการสวมบทด้วยเครื่องแต่งกายพิเศษนั้นเป็นทั้งความท้าทายและของขวัญสำหรับนักแสดงจริง ๆ

เราเคยสงสัยเรื่องคำว่า 'x-เม็น รุ่น 1' มาแล้ว และสิ่งที่น่าสนใจคือคำนี้สามารถหมายความได้หลายแบบ จึงไม่สามารถบอกชื่อนักพากย์ไทยคนเดียวได้ทันที บางครั้งคนเรียก 'รุ่น 1' เพื่อหมายถึงหนังต้นฉบับปี 2000 ที่หลายคนมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นของไตรภาคแรก ในเวอร์ชันหนังนั้นตัวละครเด่นที่คนมักนึกถึงเป็นตัวเอกคือ Wolverine (Hugh Jackman) แต่ในความเป็นจริงภาพรวมของทีมก็ทำให้คำว่า "ตัวเอก" คลุมเครือ และแต่ละเวอร์ชันที่ออกฉาย—โรงภาพยนตร์, ดีวีดี, แพ็กเกจทีวี—มักใช้สตูดิโอพากย์ไทยต่างกัน ทำให้เสียงพากย์ไทยของตัวละครหลักอาจเปลี่ยนไปตามการปล่อย ถ้าต้องระบุชื่อจริง ๆ ต้องชี้ชัดว่าหมายถึงเวอร์ชันไหน เช่น เวอร์ชันฉายโรงในปีหนึ่ง เวอร์ชันดีวีดีที่มีซับไทย หรือการออกอากาศทางทีวี เพราะฐานข้อมูลพากย์ไทยไม่ได้รวมเป็นรายการเดียว ดังนั้นการบอกชื่อฉบับเดียวโดยไม่ระบุเวอร์ชันจึงมักทำให้ข้อมูลผิดพลาดได้ ปิดท้ายด้วยมุมมองส่วนตัว: การตามหาเครดิตพากย์ของฉบับที่คุณมีจะให้คำตอบชัดที่สุด และมักมีเรื่องเล่าพ่วงจากแฟน ๆ ที่จดจำเสียงพากย์ของตัวละครแต่ละคนได้ดี

ยอมรับเลยว่าฉากแอ็กชันใน 'X-Men: Dark Phoenix' ทำให้ฉันตั้งใจสังเกตเบื้องหลังมากขึ้นกว่าปกติ ฉันจำความตื่นเต้นตอนเห็น Sophie Turner รับบทเป็น Jean Grey แบบเต็มตัว—ก่อนถ่ายทำเธอฝึกหนักกับทีมสตันท์ ทั้งการเคลื่อนไหวแบบต่อสู้ การทำงานกับฮาร์เนสสำหรับฉากลอยตัว และการซ้อมช็อตที่ต้องใช้แรงปะทะจริง เพื่อให้การแสดงดูต่อเนื่องและเป็นธรรมชาติ ฉันยังเห็นว่าเธอถูกเตรียมตัวเรื่องการควบคุมร่างกายอย่างละเอียด เพื่อให้ฉากที่พลังของตัวละครปะทุออกมามีน้ำหนัก ทำให้ฉากหลายช็อตดูน่าเชื่อถือมากกว่าการพึ่งพาเอฟเฟกต์ล้วนๆ นอกจาก Sophie แล้ว James McAvoy ก็ไม่ได้นั่งเฉย—ฉันเห็นเขาเข้าร่วมซ้อมการต่อสู้แบบตัวต่อตัวและฝึกคิวชกกับทีมสตันท์อยู่บ่อย ๆ ส่วน Michael Fassbender ก็เตรียมคิวฉากแอ็กชันบางส่วนเช่นกัน เพื่อให้การปะทะระหว่าง Xavier กับ Magneto มีความเป็นไปได้ในเชิงกายภาพ หลายคนที่รับบทสมาชิกทีม X ก็ทำกิจวัตรการฝึกเพื่อความฟิต ทั้งการฝึกคิวฉากต่อสู้ การทำงานร่วมกับฮาร์เนส และการซ้อมซ้ำ ๆ จนกว่าจะลงตัว ฉันชอบความตั้งใจตรงนี้ เพราะมันทำให้ภาพรวมของ 'X-Men: Dark Phoenix' มีความสมจริงมากขึ้นและเห็นพัฒนาการของนักแสดงในบทที่ซับซ้อน