FAZER LOGINCompartilhar
บทนำ
Última atualização:
2026-02-02 13:58:38ซูเย่ว! ระวัง!!!”
เปรี้ยง! เปรี้ยง! “กรี๊ดดดดดด...” อสนีบาตสีม่วงสองสายฟาดลงบนร่างสะโอดสะองของหญิงสาวผู้ถือกำเนิดในฤกษ์ แรม 7 ค่ำ เดือน 7 ยามจื่อ นางคร่อมบังร่างของศิษย์น้องที่อยู่ด้วยกันมานาน 13 ปี รอยยิ้มบางเบาเปิดขึ้นบนดวงหน้าหวานแต่เย็นชาของศิษย์เอกหมอประหลาด วงหน้างดงามราวหยกสลักจึงดูอ่อนละมุนลงหลายส่วน ‘ดูแลตัวเองให้ดี’ คำพูดไร้เสียงราวสายลมอ่อนพัดผ่าน... เป็นถ้อยคำสุดท้ายที่ หวังหยูซิน เหลือทิ้งไว้ในแดนเทพยุทธ์บรรพกาลอู๋จง เรือนร่างและดวงจิตค่อย ๆ เลือนร่างโปร่งแสงหายไป...ตลอดกาล เฮือก!!! พรึ่บ! ดวงตาหงส์ดำขลับเปิดขึ้นฉับพลัน ก่อนสายตาที่พร่ามัวจะค่อย ๆ รับเอาภาพต่าง ๆ รอบตัวเข้าสู่ครรลองสายตา ‘ที่นี่ที่ใด? ไย...ประหลาดนัก’ หวังหยูซินค่อย ๆ หันมองรอบกาย นางเห็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาว เพดานสูงราบเรียบสีขาวไม่มีขื่อคานไม้ ทางขวามือของนางมีวัตถุรูปทรงประหลาดมีหญิงชรานอนหลับตาอยู่บนนั้น “คนไข้ฟื้นแล้วเหรอคะ! เดี๋ยวฉันตามหมอมาดูอาการคุณหน่อยนะคะ รู้สึกยังไงบ้าง” หญิงสาวในชุดสีขาวสวมหมวกหน้าตาแปลกประหลาดเดินยิ้มแย้มเข้ามาพูดคุย แต่แปลกนักภาษาพูดแม้จะคล้ายคลึงกัน แต่มีบางคำที่นางไม่เข้าใจ หวังหยูซินจึงเงียบรอดูท่าที รู้สึกนางผู้นี้จะบอกข้าว่าจะตามหมอ? แล้วเดินมาใกล้ข้า กดสิ่งใดสักอย่างบนผนังตรงหัวเตียง ราว ๆ 1 เค่อจึงมีชายกลางคนและหญิงกลางคนเดินเข้ามาหาข้า และทั้งสองล้วนสวมชุดแปลกประหลาด ฝ่ายชายมีเสื้อคลุมสีขาวห่มทับ มีสิ่งประหลาดใส ๆ แปะอยู่บนดวงตา ฝ่ายหญิงแต่งกายแบบแม่นางที่ยืนอยู่ด้านข้าง “คนไข้รู้สึกอย่างไรบ้างครับ? หมอขอฟังเสียงช่องปอดหน่อยนะครับ” ชายกลางคนยื่นมือจับสิ่งประหลาดคล้ายแท่งโลหะมาทางทรวงอก หวังหยูซินส่งสายตาเย็นเยือกกดดันพร้อมจิตสังหารไปให้ นางพยายามขยับกาย แต่กลับไร้เรี่ยวแรงอย่างประหลาด อึก…แค่ก แค่ก แฮ่ก... “คุณหมอจาง! เกิดอะไรขึ้นคะ!” หัวหน้าพยาบาลวัยกลางคนมาช่วยประคองคุณหมอที่อยู่ดี ๆ ก็มีท่าทางหอบเหนื่อยยกมือกุมหน้าอก หวังหยูซินเก็บจิตสังหารกลับคืน เพราะดูจากอาการของชายผู้นี้แล้วไม่มีกำลังภายใน เป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่ง “พวกท่าน... คือ... ใคร” คนไข้บนเตียงถามขึ้นด้วยเสียงแหบเบา ภาษาที่ใช้เป็นภาษาจีนตัวเต็มแบบคำโบราณ “สวัสดีครับ คนไข้ไม่ต้องตกใจนะครับ ผมเป็นหมอ” “เมื่อครู่ท่านจะทำสิ่งใดกับข้า?” นางได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าหมอจึงผ่อนคลายลง ทั้งจ้องลึกในแววตาไม่มีความกักขฬะหรือสิ่งใดเจือปนจึงยอมนิ่งเฉย ‘คงเป็นวิธีการตรวจชีพจรของคนที่นี่กระมัง’ ด้วยนางเองก็เป็นหมอผู้หนึ่ง ล้วนไม่แบ่งแยกชายหญิงตอนตรวจรักษา และมองดูข้าวของรอบตัวล้วนไม่มีสิ่งใดเหมือนที่ที่นางจากมา แม้แต่ฟูกหรือเตียงที่นางนอนอยู่ก็แตกต่าง หญิงสาวยอมนอนนิ่งให้ตรวจร่างกายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ลองโคจรลมปราณตามจุดชีพจร รู้สึกว่าพละกำลังค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมาช้า ๆ “เท่าที่ตรวจดูร่างกายค่อนข้างปกติดีทุกอย่างนะครับ ตอนนี้คนไข้รู้สึกผิดปกติตรงส่วนใดของร่างกายบ้างไหมครับ?” “ข้า ไม่เจ็บปวดที่ใด ท่านหมอข้าขอถามได้หรือไม่ว่านี่สถานที่นี้คือที่ใด หมายถึงเมืองของท่านน่ะ” หมอจางมีสีหน้าหนักใจหันมองสบตากับหัวหน้าพยาบาล เขารู้สึกแปลกใจตั้งแต่การพูดจาที่ใช้คำโบราณเข้าใจยากของคนไข้ ‘หรือคนไข้จะมีปัญหาในส่วนสมองด้านการรับรู้’ หมอจึงเริ่มถามคำถาม เรื่องชื่อ อายุ จะให้ติดต่อญาติหรือไม่ และอีกหลายคำถามจนแน่ใจว่าคนไข้มีภาวะสมองสับสน “ส่งตัวไปตรวจ MRI [1] ด้วยนะครับ” หลังจากนั้นนางจึงถูกพวกเขาพาไปทดสอบอะไรสักอย่างที่คล้ายอุโมงค์ตื้น ๆ ปลายเปิด แล้วจึงถูกพาไปหาท่านหมอคนอื่น มีการสอบถามพูดคุย หวังหยูซินตอบแค่บางอย่างที่เหลือเลือกที่จะนิ่งเงียบ หรือไม่ก็ตอบเพียง “ไม่รู้” “จำไม่ได้” หลังจากกลับมาพวกเขาให้หญิงสาวกินยารูปร่างแปลกประหลาดพวกมันเป็นเม็ดขนาดเล็ก เพียงเอาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม กินไปสักพักทำให้รู้สึกง่วง หวังหยูซินจึงสกัดจุดไม่ให้ยาออกฤทธิ์ น่าเสียดายที่เข็มทองอยู่ในล่วมยา จึงไม่อาจขับยาออกมาได้ ก่อนหลับไหลหวังหยูซินไม่อาจข่มกลั้นถามเอากับหญิงที่เรียกแทนตัวว่าพยาบาลว่า “ล่วมยาของข้าอยู่ที่ใดหรือ?” 1 อาทิตย์ต่อมา “คุณหวังครับ ขอบคุณสำหรับการให้ปากคำนะครับ ข้าวของส่วนตัวของคุณอยู่ที่สถานีตำรวจ คุณไปรับได้หลังออกจากโรงพยาบาล ส่วนพวกเอกสารราชการที่ต้องทำใหม่นำใบรับรองแพทย์ไปยื่นติดต่อขอใบรับรองการทำบัตรประชาชน ใบสำคัญการแจ้งเกิดที่สถานีตำรวจเช่นกันครับ” ภายในอาทิตย์ที่ผ่านมาหวังหยูซินได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ไม่น้อยจากปากคำบอกเล่าของพยาบาลและเหล่าคนไข้ที่อยู่ห้องเดียวกัน ดินแดนนี้มีชื่อว่า ‘โลก’ เธอมาอยู่ในแคว้นที่เรียกว่า ‘ประเทศจีน’ ในปี 2025 เมืองนี้คือเมืองซานตง ด้วยความที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ทำให้หญิงสาวเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว การใช้คำพูดแทนตัว ข้าวของรอบตัวเรียกว่าอะไร อย่างเช่นสิ่งอัศจรรย์ที่ให้แสงสว่างแทนมุกราตรีเรียกว่าหลอดไฟ วันนี้มีเจ้าหน้าที่ทางการเรียกว่าตำรวจ มาสอบสวนหวังหยูซินเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหญิงสาวมาหมดสติอยู่ที่ไท่ซาน เจ้าหน้าที่จึงส่งตัวเธอลงจากเขามายังโรงพยาบาลของรัฐ ‘คุณหวัง มีภาวะความจำสับสนและความจำเสื่อมครับ’ พอได้รับการวินิจฉัยและคำยืนยันจากหมอ ตำรวจก็ดูจะผ่อนคลายการสอบสวนลง เพราะหญิงสาวไม่มีเอกสารใด ๆ ติดตัวมา รอยนิ้วมือยังไม่สามารถค้นหาได้ทั้งในฐานข้อมูลประชากรจีนหรือชาวต่างชาติที่เข้าประเทศมา ราวกับหญิงสาวปรากฏตัวขึ้นมาจากอากาศ... เจ้าหน้าที่สรุปคดีว่าหญิงสาวถูกทำร้าย อาจมีผู้มีอิทธิพลคิดกำจัดเธอแล้วลบข้อมูลออกจากระบบราชการ เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ จึงไม่กล้าสืบสาวต่อ “สงสัยจะเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่แน่ว่าถูกสั่งเก็บชิงมรดกหรือเปล่า ดูจากข้าวของติดตัวฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตเลยให้ตาย!” “จริง! แค่มีสักชิ้นก็สบายไปทั้งชาติ” พยาบาลสวีที่ทำหน้าที่ดูแลคนไข้ในวอร์ดของหวังหยูซินได้ยินตำรวจเดินคุยกันออกมาจากห้องพักรวม ‘น่าสงสารคุณหวัง อยู่ตระกูลใหญ่ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ดี’ “สวัสดีค่ะคุณหวัง วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ ฉันขอวัดความดันหน่อยนะคะ ” “สวัสดีค่ะ พยาบาลสวี ฉันมีเรื่องรบกวนค่ะ ตำรวจบอกให้ฉันไปที่สถานีตำรวจเพื่อจัดทำเอกสารระบุตัวตนและรับของที่เก็บไว้ค่ะ ถ้าจะรบกวนคุณพยาบาลไปเป็นเพื่อนได้ไหมคะ” พยาบาลมองใบหน้างดงาม ผิวกายขาวละเอียดเรียบลื่น แพขนตาดกงอน ริมฝีปากอิ่มเป็นรูปกระจับ จมูกโด่งรูปหยดน้ำ คิดแล้วก็เห็นจริงตามคำตำรวจว่า หน้าตาผิวพรรณราวบุตรหลานตระกูลใหญ่ “ได้สิคะ คุณหวังลองขอคุณหมอดูก่อนนะคะว่าไปได้ไหม” หวังหยูซินพยักหน้าตกลงอย่างไม่อิดออด พอถึงคราวที่คุณหมอมาตรวจอาการก็ได้รับอนุญาตแต่ต้องมีบุรุษพยาบาลไปช่วยเข็นรถเข็นด้วย การนอนหลับยาวนานถึง 3 เดือน ทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างอ่อนแรงไปมากแม้จะเดินลมปราณฟื้นฟูเร็วเสียจนหมอยังแปลกใจก็ตาม เช้าวันรุ่งขึ้นพยาบาลสวี บุรุษพยาบาลเติ้ง พาหวังหยูซินนั่งรถเข็นไปยังสถานีตำรวจ โดยนางพยาบาลสวีช่วยจัดการกรอกเอกสารต่าง ๆ ให้ ส่วนเธอเพียงแค่จับสิ่งที่เรียกว่าปากกาลงลายมือชื่อเท่านั้น “นี่ครับของใช้ส่วนตัวของคุณหวัง ลองตรวจสอบดูก่อนนะครับว่าครบถ้วนหรือไม่” ตำรวจที่นำข้าวของมาส่งมอบมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณค่ะ” พยาบาลสวีเห็นท่าทางของตำรวจแล้วนึกถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่สองคนเมื่อวาน แทบจะเก็บความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว แต่พบว่ามันเป็นเพียงล่วมยาไม้กล่องหนึ่ง กับย่ามแบบห่อผ้าไม่เล็กไม่ใหญ่สีฟ้าอ่อนห่อหนึ่ง ‘ข้าวของก็ดูธรรมดานี่นา?’ แกร๊ก!...เสียงเปิดกล่องล่วมยา ของด้านในจึงเผยโฉมออกมาให้คนในห้องเก็บข้าวของอายัดของกรมตำรวจได้เห็น พระเจ้า! เธอขอกลับคำพูดใหม่! ล่วมยาธรรมดา แต่ของด้านในไม่ธรรมดาเลยสักนิด!!! [1] MRI - การตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ใช้ได้ดีกับการตรวจสมอง เส้นประสาทไขสันหลัง เส้นประสาทในร่างกาย กล้ามเนื้อ กระดูก ตรวจเส้นเลือดได้ โดยไม่ต้องฉีดสารเปรียบเที่ยวความชัด
Último capítulo
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 12
แปร๊ด…“กะ... ก็มันติดเข็ม อีกข้างเลยใส่ไม่ได้” โดนคนขำชัดขนาดนี้หวังหยูซินก้รู้สึกว่าหน้าร้อนแดงแปร๊ด“ขออนุญาตนะครับ เดี๋ยวพี่ชายช่วยจัดเสื้อให้ ใส่แบบนี้ไปเจอคนนอกไม่ได้แน่”กงฉางหมิงถามความสมัครใจเสียงอ่อน สายตาจริงใจไม่มีอะไรเคลือบแฝง ใบหน้าที่ส่ายไม่ยินยอมหยุดไปสามลมหายใจออกอาการลังเลจึงยอมตกลงในที่สุด‘แต่งตัวแบบนี้ไปเจอหมอก็ไม่ดีจริง ๆ’เธอเอียงคอคิดถึงการกระทำหลายอย่างที่ผ่านมาของกงฉางหมิง มีเรื่องให้อับอายหลายครั้ง แต่ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจหรือความคิดเอาเปรียบ ถึงยอมตกลงชายหนุ่มสะกดจิตตัวเองว่าคนที่เขาช่วยแต่งตัวคือเด็กน้อย เขาหลุบสายตาตลอดเวลา ปล่อยแขนข้างหนึ่งเปลือย กลัดกระดุมอ้อมด้านหน้าเอาผ้าให้ถือบังทรวงอกแล้วใช้ผ้าพันคอมัดรอบเป็นทรงเกาะอกทับเสื้อนอน“ไม่สบายใจที่แขนโล่งเหรอ” เขาสังเกตเห็นเธอหันมองไปทางแขนที่เจ็บบ่อยครั้ง กลีบปากเม้มหากันไม่หยุด“นิดหน่อยค่ะ” เขาเดินกลับห้องไปหยิบเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าเหลือบเงาน้ำเงินมาคลุมหัวให้ทุกอย่างดูเรียบร้อยขึ้นก็เตรียมพาเธอออกไปให้เสิ่นเย่ดูแผล“สัมภาระเอาไว้ในห้องก่อนครับ ไม่ต้องถือลงไปหรอก”“ขอฉันเอาไว้ใกล้ตัวดีกว่าค่ะ”กงฉางหมิง
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 11
อาเย่ อยู่เพนต์เฮาส์รึเปล่า ขึ้นมาตรวจแมวให้ฉันหน่อย”กงฉางหมิงตัดสินใจเรียกเสิ่นเย่ขึ้นมา“ถึงห้องแล้วครับ แมว? แมวอะไรครับพี่ใหญ่ ผมเป็นหมอคนไม่ใช่หมอแมว”เสิ่นเย่รับโทรศัพท์แบบงง ๆ“บอกให้มาก็มาเถอะน่า”กงฉางหมิงกลับเข้าไปค้นหาเสื้อผ้าให้แมวห้องข้าง ๆ ใส่ เขาหยิบเอาชุดนอนผ้าซาตินสีแดงทับทิมออกมาก๊อก ก๊อก...“แมวน้อย พี่เอาชุดนอนมาให้เปลี่ยน ใส่ไปก่อนนะเผื่อต้องไปโรงพยาบาล”หวังหยูซินชะงักมือที่กำลังปักเข็มเงินลงบนจุดระงับความเจ็บปวด แม้มือขวาจะปวดแสบแต่มือซ้ายก็ยังแม่นยำไม่ต่างกัน“เข้ามาได้ค่ะ”ยังเหลือความกระอักกระอ่วนจากเหตุก่อนหน้า คนตัวโตรีบเอาชุดวางลงก็อดแอบมองหน้าใสไร้รอยตำหนิไม่ได้ เขามองหาความโกรธขึ้ง แต่กลับเห็นเพียงนวลแก้มฝาดเรื่อใบหูเล็กแดงน่ารักกำลังกระดิกสั่นกงฉางหมิงอมยิ้มไม่เปล่งเสียงให้คนขี้อายโมโห“หยุดก่อน เธอทำอะไรน่ะ” พี่ชายปลอมมองเห็นเข็มเงินบนตัวคน รีบห้ามหน้าเขียว เขาพุ่งมือของตนเพื่อหยุดเข็มเล่มใหม่ที่กำลังจะปักลงบนแขนหวังหยูซินเริ่มไม่พอใจที่ถูกขัดขวาง ใช้ลมปราณหนึ่งส่วนพลิกฝ่ามือวูบสกัดท่อนแขนชายหนุ่มให้ดีดออกกงฉางหมิงหรี่ตามองการเคลื่อนไหวที่แทบมองตา
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 10
เด็กสาวมองท่าทางนั้นค่อย ๆ ขยับถอยห่าง ใบหน้าสวยนิ่งสนิทเป็นปลาตาย ในใจก็คิดว่าเป็นชายขยะเปียกจริง ๆ สินะเพนต์เฮาส์ ชั้น 42 แถบตี้ซานไห่กงฉางหมิงพาลูกแมวแสนซนมายังคอนโดส่วนตัวที่ซื้อไว้เวลากลับมาชิงต่าว เขามีห้องส่วนตัวจะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าพ่อและเมียน้อยที่บ้านใหญ่“พักที่นี่ไปก่อน เธอใช้ห้องทางซ้ายได้ตามสบาย ของใช้ในห้องน้ำใช้ได้เลยครับ ผ้าเช็ดตัวอยู่บนชั้นในห้องแต่งตัวในห้องนอน นั่งรอก่อนเดี๋ยวพี่ชายเอาน้ำมาให้แล้วจะพาเธอขึ้นไปส่ง”เจ้าของห้องมองบันไดวนขึ้นชั้นสองแล้วมองที่รถเข็น ห้องเขาไม่มีทางลาด คงต้องอุ้มไม่ก็แบกแมวน้อยขึ้นหลังไปส่งข้างบนเขาก้าวขายาวเข้าไปในครัวเพื่อจะได้รีบกลับมาพาเธอขึ้นไปชั้นสองฟึ่บ...ตึง...มีเสียงแปลกดังขึ้นในห้อง เจ้าของห้องจึงเดินออกมาดู เด็กสาวที่ควรนั่งอยู่ในรถเข็นชั้นล่าง กำลังเข็นรถไปทางประตูห้องทางซ้ายบนชั้น 2!!?‘2 นาที ขึ้นไปได้ยังไง?’ตาเหยี่ยวหรี่แคบ คำนึงถึงความไม่สมเหตุสมผลหลายอย่างในตัวแมวน้อย คำอธิบายเรื่องความจำสับสนใช้ไม่ได้กับภาษาโบราณภาษาที่ถ้าไม่ได้รับการสอนจากผู้เชี่ยวชาญพิเศษไม่มีทางใช้ได้ไหนจะภาษาราชการปกติที่เธอฟังไม่เข้าใจ ส
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 9
กริ๊ง...กริ๊ง‘แมวหยิ่ง’ ชื่อผู้โทรที่กงฉางหมิงบันทึกไว้ปราหฎบนหน้าจอโทรศัพท์คุณชายรองกงรีบกดรับสายพลางคิดว่าแมวน้อยจะมีเรื่องอะไรให้ตนประหลาดใจอีกหรือไม่“แมวน้อย คิดถึงพี่ชายแล้วเหรอ”“เอ่อ...ใช่ญาติของนางสาวหวังหยูซินไหมครับ”…ดวงตาคมกระพริบมองชื่อให้แน่ใจอีกครั้ง รับสายปั๊บความประหลาดใจก็กระแทกหน้าเต็ม ๆ“ครับ ผมเป็นพี่ชายเธอ คุณเป็นใคร มาใช้โทรศัพท์น้องผมได้ยังไง”คนสถาปนาตัวเองเป็นพี่ชายรีบเดินออกไปหาสืออี้ที่ยืนเฝ้าประตูห้องพักพิเศษด้วยความร้อนใจ“ผมร้อยเวรเฉียว ติดต่อจากสถานีตำรวจไถตงครับ นางสาวหวังหยูซินถูกควบคุมตัวในข้อหาบุกรุกสถานที่สาธารณประโยชน์ เชิญญาติมาประกันตัวแล้วรับกลับด้วยครับ"ห๊ะ!?“บุกรุก? น้องสาวผมบุกรุกที่ไหนครับ”ชื่อสถานที่ตำรวจบอกมาเขาอึ้งจนตาเบิกกว้างนิ่งงันไปชั่วขณะ“ที่ไหนนะครับ!?!?”1 ชั่วโมงต่อมากงฉางหมิงเดินมาหยุดหน้าห้องขังผู้ต้องหาหญิง ในมุมลึกสุดหลังลูกกรงเด็กสาวหน้าตางดงามพิสุทธินั่งขัดสมาธิหลับตากอดล่วมยาแน่นลักษณะภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในสายตาเขากลับมองว่า สาวน้อยกำลังไม่สบอารมณ์...มากด้วย“สาวน้อย...พี่ชายมาแล้ว ไปกลับบ้านกัน”ตึก...ถ้อยคำง่าย
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 8
หวังหยูซินเข้าไปถามพ่อค้าเร่ขายน้ำหลากสีด้วยความไม่แน่ใจ เธอก้มมองดูรูปวาดในไป่ตู้กับ โรงเตี๊ยมสองชั้นที่ยาวตลอดแนว “อ๋อ ตึกนี้อยู่ด้านใน ต้องเดินเข้าประตูทางเข้าทางนั้นไปก่อน” เด็กสาวเข้าไปตามทางที่พ่อค้าวัยกลางคนชี้ให้ ด้านในมีคนเดินเข้าออกหนาแน่น เธอตามฝูงชนเข้าไป “ต้องการแพคเกจไหนคะ” เสี่ยวเออร์สาวหน้าตายิ้มแย้มส่งกระดานเหล็กมีแสงมาให้ หวังหยูซินไม่เข้าใจสิ่งที่นางถาม แต่กลับถามคำถามแทน “ฉันอยากได้ห้องพักค้างคืน 1 ห้อง” … เสี่ยวเออร์รอยยิ้มค้างมีสีหน้างงงัน ผู้คนรอบข้างหันมองเด็กสาวหน้าตางดงามที่นั่งอยู่บนรถเข็น “อุ๊บ ฮ่า ฮ่า คนสมัยนี้อยากมีตัวตน ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ” “เข้าบอร์ดก็เจอแต่อะไรแปลก ๆ แบบนี้” “พนันกันดีกว่าว่าหล่อนลงแท็กว่าอะไร” “น้องสาวความคิดแปลกดีนะ ชื่อเล่นเธออะไรล่ะ ฉันจะได้กดติดตาม” หวังหยูซินเอียงคอหน้านิ่ง ดวงตาหงส์ไล่มองท่าทางและเสียงหัวเราะของคนอื่นก็รู้ว่าตนคงพูดอะไรผิดสักอย่าง “ที่นี่ไม่มีห้องให้พักใช่ไหม” “เราไม่มีห้องพักค่ะ” “อ้อ...ขอบคุณมากค่ะ” ในเมื่อไม่ใช่ที่พักตามที่เข้าใจ เธอจึงหันกลับไปทางออกอีกครั้ง “อะไรของเธอกัน เธอพ
หมอพิษข้ามภพ ตอนที่ 7
“หนอนพิษ? มันคืออะไรกัน” กงอวี้ฉือนายท่านรองตระกูลกง สอบถามแพทย์ตระกูลเสิ่นที่เป็นเพื่อนของบุตรชายคนโตอย่างเครียดเคร่ง “รบกวนญาติเชิญทางนี้ดีกว่าครับ” เสิ่นเย่พาคนของตระกูลกงขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัว เขาฉายภาพเอกซเรย์สามมิติขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ แล้วใช้ไฟฉายแอลอีดีชี้ไปยังจุดดำจุดหนึ่งบนนั้น “เห็นเงาดำที่เกาะอยู่ผนังหัวใจนี่ไหมครับ นี่คือหนอนพิษที่ว่า” ... เรื่องประหลาดที่น่าเหลือเชื่อเผยตัวอยู่ตรงหน้า ความหนักหนาของมันเหมือนมวลอากาศหนักที่แทรกตัวเข้าไปในช่องปอด ลำคอของเหล่าคนที่มารับรู้ตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ “อาเย่ หนอนพิษมีผลกระทบอะไรกับร่างกายบ้าง” คำถามของกงฉางหมิงดังช้าชัด แต่ละถ้อยคำเหมือนค้อนทุบกระหน่ำลงกลางใจ “เราใช้แบบจำลองสามมิติ สร้างแผนภาพการใช้ชีวิตของหนอนตัวนี้ พบว่ามันจะคอยเจาะดูดเลือดจากเส้นเลือดแดงหัวใจ แล้วปล่อยของเสียที่เป็นสารพิษออกมาพอหัวใจสูบฉีดสารพิษจึงกระจายไปทั่วร่างกาย สารพิษไม่อาจระบุชนิดได้นี้มีผลไปทำลายแอนติบอดี้และกัดกินเนื้อเยื่อ นานวันเข้าร่างกายจะค่อย ๆ เสื่อมถอย อวัยวะภายในจะถูกทำลายลงช้า ๆ” ซู้ด... ผลลัพธ์ร้ายแรงกว่าที่ค
Você também pode gostar
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน25.8K visualizaçõesหมิงอี้ เศรษฐีนีชาวสวน
ฟู่จินเฟย19.9K visualizaçõesลิขิตกาลบันดาลรัก
ป่าดอกท้อ35.1K visualizaçõesชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน64.1K visualizaçõesซือเหม่ยหลันภรรยาของชายอาภัพแห่งหมู่บ้านป่าท้อ
ปลายฝนต้นหนาว3.8K visualizaçõesพี่ชายเจ้าขา ข้าไม่ใช่นางเอกของท่าน
ไฉ่เลี่ยงหรง6.7K visualizaçõesสนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก
จันทร์ส่องแสง3.6K visualizaçõesท่านอ๋องข้าไม่อยากเป็นสตรีอันสูงศักดิ์
ฉงเปาช่าย3.2K visualizações
