นักแสดงใน X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์

ภาพจำแรกที่ผุดขึ้นคือสีฟ้าและโครงหน้าที่ไม่เหมือนคนธรรมดาในฉากหนึ่งของ 'X-Men: Dark Phoenix' และนั่นก็พาให้ผมคิดถึงนักแสดงที่ต้องนั่งเก้าอี้แต่งหน้าเป็นชั่วโมง ๆ

Jennifer Lawrence รับบทเป็น Raven / Mystique ซึ่งตลอดแฟรนไชส์เธอต้องถูกเพนท์ผิวทั้งตัวและใส่ชิ้นโปรสเธติกบางอย่างเพื่อให้ลายผิวกับรูปทรงใบหน้าออกมาถูกต้อง การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าแต่เป็นกระบวนการทั้งวัน จังหวะการแสดงของเธอถูกกำหนดด้วยข้อจำกัดของการแต่งหน้าด้วย แม้ในฉบับ 'Dark Phoenix' จะมีช่วงที่เธอดูเป็นมนุษย์ปกติมากขึ้น แต่องค์ประกอบการแต่งหน้าก็ยังเป็นส่วนสำคัญของบท

Nicholas Hoult ในบท Beast ก็ต้องเผชิญกับเครื่องแต่งกายและการแต่งหน้าที่ซับซ้อนเช่นกัน รูปทรงใบหน้า สีผิว และองค์ประกอบขนฟูถูกผสมผสานระหว่างโปรสเธติกและเอฟเฟกต์หลังถ่ายทำ ซึ่งทำให้เขาต้องปรับร่างกายและมุมมองการเล่นในฉากแอ็กชัน ส่วน Sophie Turner ในบท Jean Grey/ Phoenix แม้จะพึ่งพาการปรับแต่งภาพมากกว่าการเพนท์ตัวทั้งตัว เธอก็มีชุดและเมคอัพฉากพิเศษสำหรับตอนที่พลังของตัวละครปะทุ รวมถึงฉากที่ตัวละครได้รับบาดเจ็บหนัก ๆ ชุดและสเปเชียลเมคอัพช่วยขับอารมณ์ให้ฉากนั้นหนักแน่นขึ้น

การได้เห็นเบื้องหลังการแต่งหน้าและชุดเหล่านี้ทำให้ผมชื่นชมคนทำงานเบื้องหลังมากขึ้น และรู้สึกว่าการสวมบทด้วยเครื่องแต่งกายพิเศษนั้นเป็นทั้งความท้าทายและของขวัญสำหรับนักแสดงจริง ๆ

นี่เป็นมุมมองส่วนตัวของฉันเกี่ยวกับคนที่ได้รับคำชมจาก 'X-Men: Dark Phoenix' และคนที่โดนพูดถึงมากที่สุดคือตัวแสดงนำหญิง Sophie Turner ในบท Jean Grey

ฉันรู้สึกว่า Sophie พยายามแบกรับน้ำหนักทั้งเรื่องเอาไว้—บทที่ต้องแสดงทั้งความเปราะบาง ความโกรธ และอำนาจที่ท่วมท้น บางฉากที่เธอต้องแผ่อารมณ์ภายในและการแตกสลายทางจิตใจทำให้เห็นพัฒนาการที่ชัดเจนจากงานก่อนหน้านั้น หลายรีวิวชื่นชมว่าการขยับสายตาและจังหวะเงียบของเธอทำให้ฉากบางฉากมีพลัง แม้บทจะวางอยู่บนโครงเรื่องที่ถูกวิจารณ์ แต่ความพยายามของเธอก็โดดเด่นและเป็นสิ่งที่แฟนๆ กับนักวิจารณ์น้อยคนนักจะมองข้าม

ท้ายที่สุดฉันมองว่า Sophie ไม่ได้เปลี่ยนโลกของหนังซูเปอร์ฮีโร่ แต่เธอเติมมิติให้ Jean Grey ในเวอร์ชันนี้อย่างน่าเชื่อถือ เป็นการแสดงที่บางจังหวะอาจยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็มีความตั้งใจและทิศทางชัดเจน จบฉากหนึ่งแล้วฉันยังนั่งคิดถึงความขมของตัวละครและวิธีที่เธอพยายามรักษาตัวตนไว้ท่ามกลางความวุ่นวาย

บอกเลยว่าเมื่อนึกถึงฉากที่โดดเด่นที่สุดใน 'X-Men: Dark Phoenix' คนแรกที่ผมต้องพูดถึงคือโซฟี เทอร์เนอร์ ในบทจีน เกรย์ — เธอแบกรับน้ำหนักของเรื่องทั้งหมดไว้ได้อย่างชัดเจนและบางฉากทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก

การแสดงของเธอมีทั้งความเปราะบางและความรุนแรงในเวลาเดียวกัน ฉากที่พลังของจีนปะทุออกมาไม่ใช่แค่โชว์ลูกเล่นสเปเชียลเอฟเฟกต์ แต่เป็นการถ่ายทอดความสับสนทางอารมณ์กับความกลัวของตัวละคร ผมชอบวิธีที่กล้องจับรายละเอียดดวงตาและการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทำให้รู้สึกว่าเราเห็นคนคนนั้นจริง ๆ มากกว่าซูเปอร์ฮีโร่บนจอ นอกจากนี้ยังมีช่วงที่ความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับสก็อตต์ถูกทดสอบ ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น

ยังจำได้ว่าบางครั้งภาพที่สวยงามช่วยเสริมพลังการแสดงได้ เช่นฉากที่เธอต้องตัดสินใจในความว้าวุ่น ความเปลือยของการแสดงอารมณ์ตรงนั้นทำให้บทบาทของจีนในหนังเรื่องนี้น่าจดจำกว่าแค่ฉากแอ็กชัน ผมออกมาจากโรงด้วยความรู้สึกคละเคล้า — ทั้งเห็นใจ ทั้งสะเทือนใจ และยังคิดถึงการเติบโตของตัวละครนี้ในภาพรวมของแฟรนไชส์ตลอดคืน

ในมุมมองของคนดูหนังที่ติดตามจักรวาล X มานาน ผมคิดว่าใน 'X-Men: Dark Phoenix' คนที่ได้รับคำชมมากที่สุดจากนักวิจารณ์เชิงเทคนิคคือ James McAvoy ในบท Charles Xavier เขาเป็นเสาหลักที่ทำให้หนังยังพอมีจุดยืนได้ แม้ว่าสคริปต์และการตัดต่อจะทำให้เรื่องกระเด็นไปมา แต่การแสดงของเขามีชั้นเชิง ความละเอียดอ่อน และความเจ็บปวดที่ออกมาแบบไม่โอ้อวด

ผมชอบฉากที่เขาพูดคุยกับ Jean ในห้องเงียบๆ—ไม่ต้องมีการระเบิดหรือเอฟเฟ็กต์อลังการ แต่วินาทีนั้นแสดงให้เห็นถึงความท้าทายของตัวละคร การพยายามคุมอำนาจและความรู้สึกผิดที่มีต่อคนที่เขารัก นักวิจารณ์หลายคนชื่นชมการบาลานซ์โทนของ McAvoy ระหว่างความอบอุ่นและความบาดหมาง ซึ่งช่วยให้หนังยังคงมีหัวใจอยู่บ้าง แม้ภาพรวมจะถูกวิพากษ์เยอะก็ตาม

ยังคงคิดอยู่เสมอว่าการเห็นหน้าทีมเดิมในหนังภาคใหม่มันให้ความรู้สึกแบบกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าอีกครั้ง

ใน 'X-Men: Dark Phoenix' หลักๆ ที่กลับมาจากภาคก่อนหน้าคือบรรดาตัวละครรุ่น Young/Professor ที่แฟนๆ คุ้นเคย: James McAvoy ในบท Charles Xavier กับ Michael Fassbender ในบท Erik / Magneto ทั้งคู่เดิมทีปรากฏตัวมาตั้งแต่ยุคที่ทีมภาคใหม่เริ่มต้นและยังคงเป็นแกนหลักของจักรวาลยุคนี้ ขณะที่ Jennifer Lawrence กลับมารับบท Mystique ต่อเนื่องจากภาคก่อนๆ เช่นกัน

อีกกลุ่มที่กลับมาจากภาคก่อนคือ Nicholas Hoult ในบท Beast, Sophie Turner ในบท Jean Grey, Tye Sheridan ที่เล่น Cyclops, Alexandra Shipp ในบท Storm และ Kodi Smit-McPhee ในบท Nightcrawler — คนเหล่านี้เข้ามาเติมสีสันให้เส้นเรื่องของทีมรุ่นใหม่มีต่อเนื่องจากภาคก่อนหน้า ไม่ได้เป็นแค่การยกทีมมาแบบโชว์หน้า แต่แต่ละคนมีบทบาทที่เชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ของตัวละครในหนัง ทำให้รู้สึกว่าการกลับมาครั้งนี้มีความหมายสำหรับทั้งแฟนเก่าและคนที่ตามมาจากภาคหลังๆ เหมือนกัน

ยอมรับเลยว่าฉากแอ็กชันใน 'X-Men: Dark Phoenix' ทำให้ฉันตั้งใจสังเกตเบื้องหลังมากขึ้นกว่าปกติ

ฉันจำความตื่นเต้นตอนเห็น Sophie Turner รับบทเป็น Jean Grey แบบเต็มตัว—ก่อนถ่ายทำเธอฝึกหนักกับทีมสตันท์ ทั้งการเคลื่อนไหวแบบต่อสู้ การทำงานกับฮาร์เนสสำหรับฉากลอยตัว และการซ้อมช็อตที่ต้องใช้แรงปะทะจริง เพื่อให้การแสดงดูต่อเนื่องและเป็นธรรมชาติ ฉันยังเห็นว่าเธอถูกเตรียมตัวเรื่องการควบคุมร่างกายอย่างละเอียด เพื่อให้ฉากที่พลังของตัวละครปะทุออกมามีน้ำหนัก ทำให้ฉากหลายช็อตดูน่าเชื่อถือมากกว่าการพึ่งพาเอฟเฟกต์ล้วนๆ

นอกจาก Sophie แล้ว James McAvoy ก็ไม่ได้นั่งเฉย—ฉันเห็นเขาเข้าร่วมซ้อมการต่อสู้แบบตัวต่อตัวและฝึกคิวชกกับทีมสตันท์อยู่บ่อย ๆ ส่วน Michael Fassbender ก็เตรียมคิวฉากแอ็กชันบางส่วนเช่นกัน เพื่อให้การปะทะระหว่าง Xavier กับ Magneto มีความเป็นไปได้ในเชิงกายภาพ หลายคนที่รับบทสมาชิกทีม X ก็ทำกิจวัตรการฝึกเพื่อความฟิต ทั้งการฝึกคิวฉากต่อสู้ การทำงานร่วมกับฮาร์เนส และการซ้อมซ้ำ ๆ จนกว่าจะลงตัว ฉันชอบความตั้งใจตรงนี้ เพราะมันทำให้ภาพรวมของ 'X-Men: Dark Phoenix' มีความสมจริงมากขึ้นและเห็นพัฒนาการของนักแสดงในบทที่ซับซ้อน

รายชื่อคนที่รับบทจีน เกรย์ใน 'X-Men: Dark Phoenix' ค่อนข้างกระชับและจำได้ง่าย — Sophie Turner เป็นผู้รับบทหลักของเวอร์ชันนี้ โดยนำสีสันของคนหนุ่มสาวมาสู่ตัวละครที่มีด้านมืดซับซ้อน

การที่ Sophie Turner ได้สวมบทบาทนี้ทำให้ฉันเห็นความต่างจากเวอร์ชันก่อนหน้าอย่างชัดเจน: เธอถ่ายทอดความสับสนและความทรงพลังของจีนในช่วงเปลี่ยนผ่านได้ละเอียดอ่อนและเป็นธรรมชาติ การแสดงของเธอเป็นหัวใจของหนังเรื่องนี้และเป็นเหตุผลหลักที่ฉากอารมณ์หลายฉากเข้มข้นขึ้นมาก

นอกจาก Sophie Turner แล้ว ยังมีอีกคนที่ปรากฏในภาพยนตร์เป็นจีนในฉากแฟลชแบ็กนั่นคือ Cailee Spaeny ซึ่งรับบทจีนในวัยเด็กหรือวัยรุ่นตอนต้น ความแตกต่างของการแสดงระหว่างสองคนนี้ช่วยสร้างไทม์ไลน์ทางอารมณ์ให้ชัดเจน และทำให้เรื่องราวของจีนเป็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่มีน้ำหนัก ฉันชอบมุมมองที่หนังให้กับแต่ละช่วงวัยของตัวละคร เพราะมันทำให้ความสูญเสียและความทรงจำมีความหมายมากขึ้น

ภาพยนตร์เรื่อง 'X-Men: Dark Phoenix' ออกฉายในปี 2019 เป็นตอนปิดท้ายของไตรภาคที่เริ่มจาก 'X-Men: First Class' และผ่านเหตุการณ์ใหญ่ใน 'X-Men: Days of Future Past' กับ 'X-Men: Apocalypse'

การเล่าเรื่องของภาพยนตร์นี้โฟกัสที่ตัวละครจีน เกรย์ ซึ่งได้รับพลังอันมหาศาลจากเหตุการณ์อวกาศระหว่างปฏิบัติการช่วยเหลือยานอวกาศ แล้วพลังนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเธอจากฮีโร่สู่ความเป็นภัยทั้งกับทีมและโลกภายนอก ผมชอบมุมที่หนังพยายามทำให้เห็นการต่อสู้ภายในของตัวละคร—ไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างคนร้ายกับคนดี แต่เป็นการตั้งคำถามกับความรับผิดชอบ ความกลัว และความรักในครอบครัวของมิวเทน

ฉากที่ติดตาผมคือช่วงที่ความสัมพันธ์ในทีมถูกทดสอบอย่างหนัก รวมถึงการที่ศัตรูไม่ใช่แค่พลัง แต่เป็นคนที่ใช้การโน้มน้าวจิตใจให้เธอปล่อยตัวเองออกมา ผมรู้สึกว่าหนังตั้งใจจะนำเสนอมิติทางอารมณ์มากกว่าฉากแอ็กชันล้วนๆ แม้โทนและผลลัพธ์ทางพล็อตบางจุดอาจแตกต่างจากต้นฉบับการ์ตูน แต่ในเชิงภาพยนตร์มันให้ความรู้สึกว่าจบไตรภาคได้อย่างเป็นเรื่องราวของคนคนหนึ่งมากกว่าเหตุการณ์ตำนานเพียงอย่างเดียว

ชื่อเสียงของ 'X-เม็น: สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต' ส่วนใหญ่เกิดจากการนำดารารุ่นเก่ามาปะทะกับรุ่นใหม่ ซึ่งตอนดูฉันแทบลืมหายใจเมื่อเห็นเคมีระหว่างพวกเขา

ฉันชอบที่หนังจับคู่ตัวละครเดียวกันในสองช่วงวัยไว้ชัดเจน: Hugh Jackman รับบท Logan / Wolverine ในบทนำที่เป็นเสมือนสะพานระหว่างยุค, James McAvoy มารับบท Charles Xavier ยุคหนุ่มซึ่งมีความแตกต่างชัดจาก Patrick Stewart ที่กลับมาเป็น Xavier ในวัยผู้ใหญ่ ส่วนฝั่งศัตรู Michael Fassbender แสดงบท Erik Lehnsherr หรือ Magneto ยุคหนุ่มได้ดุดันและมีเลเยอร์ ขณะที่ Ian McKellen ยังคงให้ Magneto รุ่นเก่าที่มีบาดแผลทางใจ

การเล่นคู่ระหว่าง Xavier รุ่นหนุ่มกับ Magneto รุ่นหนุ่มคือหัวใจที่ทำให้เรื่องราวในอดีตมีแรงผลักดันมากขึ้น และการมีตัวละครรุ่นเก่าเดินเคียงมาก็เพิ่มระดับความดราม่าให้ฉากอนาคตที่ย่ำแย่ได้อย่างทรงพลัง