นักโบราณคดีคิดว่าสฟิงซ์ สร้างขึ้นเพื่ออะไร?

หลักฐานทางโบราณคดีแสดงให้เห็นอย่างค่อนข้างชัดว่าสฟิงซ์บนราบสูงกิซ่าถูกสร้างขึ้นในบริบทของสุสานฟาโรห์และระบบพิธีกรรมของอาณาจักรเก่า สภาพที่ตั้งของสฟิงซ์ที่ทอดตัวอยู่หน้าเนินพิระมิดฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ สร้างความเป็นไปได้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของคอมเพล็กซ์ฝังศพที่รวมทั้งพิระมิดและ 'ห้องบิณฑบาต' หรือ 'valley temple' ซึ่งพบร่องรอยการก่อสร้างและหินที่ตัดมาจากบริเวณใกล้เคียง งานแกะสลักบนหินและสไตล์ใบหน้าของสฟิงซ์มักถูกเทียบกับรูปปั้นของกษัตริย์ยุคเดียวกัน ทำให้เกิดการสันนิษฐานว่าสฟิงซ์อาจมีใบหน้าเป็นแบบฟาโรห์คนหนึ่งและทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและการคุ้มครองสุสาน เมื่อพิจารณาร่วมกับหลักฐานชั้นดินและร่องรอยการก่อสร้างที่อยู่ในบริบทเดียวกัน ผมจึงคิดว่าคำอธิบายที่สอดคล้องที่สุดคือสฟิงซ์เป็นอนุสาวรีย์เชิงพิธีกรรมและเชิงฝังศพ มากกว่าจะเป็นงานศิลป์โดดๆ ที่แยกจากระบบศรัทธาและอำนาจของรัฐในยุคนั้น

สฟิงซ์ของเวทีปิรามิดจีซ่าถูกวิเคราะห์อย่างหนักหน่วงโดยนักประวัติศาสตร์ เพราะมันไม่ใช่แค่รูปปั้นเดียวที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลทราย ผมชอบคิดถึงภาพนี้ในมุมของสัญลักษณ์ทางการเมือง: หลายเสียงในวงการมองว่าสฟิงซ์สร้างขึ้นเพื่อประกาศอำนาจและความศักดิ์สิทธิ์ของกษัตริย์ โดยหน้าคนบนลำตัวสิงโตสื่อถึงการรวมกันของความเฉลียวฉลาดและพละกำลัง ซึ่งเหมาะกับการเป็นภาพแทนราชา อีกมุมหนึ่งที่ทำให้ผมสนใจคือการเชื่อมโยงกับความเชื่อทางศาสนาในยุคนั้น บางหลักฐานชี้ว่าอนุสาวรีย์นี้ผูกพันกับพิธีกรรมเกี่ยวกับดวงอาทิตย์หรือเทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับราชา ดังนั้นหน้าที่ของมันอาจเป็นทั้งผู้ปกป้องคอมเพล็กซ์สุสาน คำประกาศอำนาจ และเครื่องหมายเชิงพิธีกรรมที่เชื่อมระหว่างกษัตริย์กับเทพเจ้าพร้อมกัน ความลึกลับของร่องรอยการสึกกร่อนและทฤษฎีแนวใหม่ที่เสนออายุที่ต่างออกไปก็ยิ่งเติมน้ำหนักให้การตีความหลากหลายเหล่านี้ สำหรับผมแล้ว สฟิงซ์จึงเป็นทั้งอนุสาวรีย์ทางการเมืองและบทสนทนาที่ยังไม่จบระหว่างอดีตกับปัจจุบัน

เราเคยหลงใหลกับเรื่องราวโบราณของอียิปต์จนคอยจับตาข้อมูลเกี่ยวกับสฟิงซ์อยู่บ่อย ๆ และจากสิ่งที่ฟังทั้งจากนักโบราณคดีและงานศึกษาทั่วไป ความเห็นส่วนใหญ่ชี้ไปที่สมัยราชวงศ์ที่สี่ของอาณาจักรโบราณ (ประมาณ 2600–2500 ปีก่อนคริสตกาล) ว่าเป็นช่วงเวลาที่สฟิงซ์ถูกแกะสลักออกมาจากหน้าผาหินปูนในบริเวณที่พีระมิดของคาฟรา (Khafre) ตั้งอยู่ ลักษณะของหินที่ตัดออกมา การจัดวางสฟิงซ์ให้เชื่อมโยงกับวิหารหุบเขาและพีระมิด รวมถึงความคล้ายคลึงของรูปแบบศิลปะบนใบหน้ากับรูปปั้นของกษัตริย์ที่สันนิษฐานว่าเป็นกษัตริย์เดียวกัน ทำให้คนในวงการส่วนใหญ่ยอมรับว่าเป็นงานของช่างสมัยราชวงศ์ที่สี่ นอกจากนี้แผ่นหินที่อยู่บริเวณเท้าซึ่งต่อเชื่อมกับโครงสร้างอื่น ๆ ก็ช่วยยืนยันความเกี่ยวเนื่องด้านโครงสร้างสมัยเดียวกันได้พอสมควร ยังมีผลงานวิจัยที่ท้าทายมุมมองนี้ เช่นงานศึกษาด้านการกัดเซาะหินที่ชี้ว่าลวดลายการกัดกร่อนอาจบ่งบอกถึงอายุที่เก่ากว่ามาก แต่ปัญหาคือหลักฐานทางวัฒนธรรม—เช่นสิ่งก่อสร้าง เครื่องมือ หรือการจารึกที่สอดคล้องกับช่วงเวลาโบราณกว่านั้น—ยังหาไม่พบในบริเวณนั้น ในทางปฏิบัติ นักวิชาการจึงยังคงยึดข้อสรุปตามการวิเคราะห์หลายด้านที่ชี้ไปยังราวกลางยุคสำคัญของอาณาจักรโบราณ นี่คือเหตุผลที่ผมยังมองว่าสฟิงซ์น่าจะมาจากราว ๆ สองพันห้าร้อยปีก่อนคริสตกาล มากกว่าจะย้อนกลับไปเป็นหมื่น ๆ ปีตามทฤษฎีสุดต้านทานต่าง ๆ

ครั้งหนึ่งที่ผมจ้องภาพสฟิงซ์บนโปสการ์ด ความคิดแรกคือว่ามันต้องเป็นเครื่องหมายอำนาจของใครสักคนที่ยิ่งใหญ่ ผมเชื่อในแนวคิดที่เป็นกระแสหลักของนักโบราณคดีสมัยใหม่: สฟิงซ์ที่กีซ่าสร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรเก่า (ราวราชวงศ์ที่ 4) เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของคอมเพล็กซ์งานศพของฟาโรห์ที่ดูแลพื้นที่สุสาน โดยเฉพาะเชื่อมโยงกับพระมหาปิรามิดและวัดทางด้านทิศตะวันออกของมัน หลักฐานที่สนับสนุนคือการที่มันถูกแกะจากหินพื้นผิวเดียวกับที่มีการใช้งานในงานก่อสร้างเดียวกัน รูปหน้าและสไตล์บางอย่างยังคล้ายกับรูปปั้นของพระราชาอย่างที่เคยพบในบริเวณใกล้เคียง นอกจากหน้าที่เชิงกายภาพแล้ว สฟิงซ์ยังถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาและการเมือง—ร่างสิงโตแทนพลังและหัวคนแทนความเป็นผู้นำ ซึ่งรวมกันเป็นสัญลักษณ์ของฟาโรห์ที่ปกครองและปกป้องเขตศักดิ์สิทธิ์ ความสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์และทิศทางตะวันออกยังทำให้มันมีมิติทางพิธีกรรมมากขึ้น เพราะการขึ้นของดวงอาทิตย์มีความหมายต่อการเกิดใหม่และอำนาจอันชอบธรรมของกษัตริย์ โดยรวมแล้วภาพสฟิงซ์ในฐานะผู้คุ้มครองสุสานของฟาโรห์เป็นคำอธิบายที่ลงตัวและสอดคล้องกับหลักฐานทางโบราณคดีที่มีอยู่

ยืนหน้าหน้าตาโบราณของ 'สฟิงซ์' แล้วฉันรู้สึกถึงความตั้งใจของผู้สร้างที่อยากให้รูปสลักยืนเด่นเป็นพยานของอำนาจราชา ภาพรวมที่ฉันมองคือรูปสลักถูกออกแบบมาเป็นสัญลักษณ์ผสมระหว่างหัวคนกับลำตัวสิงโต เพื่อบอกว่าผู้ปกครองมีทั้งปัญญาและอำนาจดุจสิงห์ นักอียิปต์วิทยาจึงมองว่า 'สฟิงซ์' ทำหน้าที่เฝ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์และคอยปกป้องเนครอปลิส (พื้นที่ฝังพระศพ) มากกว่าจะเป็นรูปเคารพแบบเดียวกับเทพโดยตรง อีกมุมที่ฉันชอบคิดคือความเชื่อผสมกับพิธีกรรม — บางชุดหลักฐานชี้ว่า 'สฟิงซ์' ถูกเชื่อมโยงกับองค์พระอาทิตย์และอาจทำหน้าที่เป็นตราสัญลักษณ์ของราชาในบทบาทเทพเจ้า การวางตำแหน่งใกล้กับพีระมิดและวิหารจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่นี่ก็ยังเป็นการตีความที่นักวิชาการต่างเห็นไม่ตรงกัน ซึ่งทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่ยืนมองมันกลางแสงอาทิตย์โผล่เหนือแนวทราย

ภาพสฟิงซ์ที่ยืนเฝ้าทางตะวันออกมีเสน่ห์แบบชวนสงสัยเสมอ และเมื่อนึกถึงการจัดแนวกับดวงดาว มุมมองแบบดั้งเดิมของนักอียิปต์วิทยาจะเป็นสิ่งแรกที่ผมเอามาพูดถึง โดยทั่วไปการอ่านแบบหลักนิยมบอกว่าสฟิงซ์ถูกสร้างขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์ศักดิ์สิทธิ์ของสุสานหลวง ปรับตำแหน่งเพื่อเชื่อมโยงกับเส้นทางของพระอาทิตย์ตอนขึ้นทางทิศตะวันออก—ความหมายทางศาสนาเกี่ยวข้องกับการเกิดใหม่และอำนาจของกษัตริย์ ตัวศีรษะที่มีลักษณะคล้ายฟาโรห์ถูกตีความว่าเป็นเครื่องหมายถึงอัตลักษณ์ของผู้ปกครอง และการตั้งอยู่ใกล้พีระมิดชี้ให้เห็นบทบาทเป็นผู้ปกป้องมรดกของราชวงศ์ สิ่งนี้ทำให้ผมคิดว่าแนวคิดเรื่องการจัดแนวกับดาวต้องถูกรวมเข้ากับบริบทพิธีกรรมและสัญลักษณ์ของอียิปต์โบราณมากกว่าอ่านเป็นแผนที่ดาราศาสตร์ล้วน ๆ การชี้ไปที่ดาวหนึ่งดวงหรือกลุ่มดาวเพียงอย่างเดียวมักทำให้ลืมความสำคัญของพิธีกรรมรายปี การบูชาพระอาทิตย์ และการแสดงอำนาจของกษัตริย์ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลที่สฟิงซ์ถูกวางไว้ในตำแหน่งนั้น สรุปแล้วผมมองว่าสฟิงซ์ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์และพิธีกรรมที่เชื่อมโลกมนุษย์กับความเป็นศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่แค่เครื่องมือทางดาราศาสตร์เท่านั้น

สฟิงซ์ในนิยายแฟนตาซีมักถูกใช้เป็นตัวแทนของความลึกลับและการทดสอบมากกว่าการเป็นแค่สัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ภาพของสิ่งมีชีวิตที่มีร่างสัตว์และหัวมนุษย์ทำให้มันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างป่าเถื่อนกับความคิดเหตุผล จึงถูกนำไปตีความว่าเป็นเส้นแบ่งระหว่างโลกที่รู้และไม่รู้ ผู้เขียนมักวางสฟิงซ์ไว้ที่ประตูทางเข้าโบราณ วิหาร หรือทางแยกสำคัญ เพื่อบังคับให้ตัวเอกต้องเผชิญหน้ากับปริศนา ความผิดพลาดทางปัญญาหรือความลับในอดีตของตัวเอง การใช้สฟิงซ์ในลักษณะนี้ทำให้ฉากทดสอบดูมีน้ำหนักทั้งเชิงสัญลักษณ์และพลอตนิทาน เพราะฝ่ายที่ชนะไม่ได้เป็นเพียงฝ่ายที่แข็งแกร่งแต่ต้องมีปัญญาและการตัดสินใจที่ลึกซึ้ง ในอีกมุม สฟิงซ์ยังเป็นสัญลักษณ์ของการตัดสินชี้ชะตาและชะตากรรม ตามตำนานกรีกคลาสสิกอย่าง 'Oedipus Rex' สฟิงซ์คือผู้กำหนดชะตาของเมืองด้วยคำถามที่ไม่ง่ายจะตอบ ความคิดนี้ถูกหยิบยกไปใช้ในนิยายแฟนตาซีสมัยใหม่เป็นบททดสอบทางจริยธรรมหรือจิตใจที่ตัวละครต้องผ่านไปให้ได้ ผู้เขียนบางคนชอบพลิกบทบาทโดยให้สฟิงซ์เป็นผู้ให้คำปรึกษา เป็นแหล่งความรู้ หรือแม้แต่เป็นผู้ถูกเข้าใจผิด ซึ่งทำให้มันมีมิติมากขึ้นกว่าสมมติฐานเดิม ๆ นอกจากนี้ยังมีการเล่นกับประเด็นเพศและอำนาจ สฟิงซ์ที่ปรากฏในรูปแบบหญิงอาจถูกมองเป็น 'หญิงที่ล่อหลอก' หรือสัญญะของอันตรายจากความงาม ขณะที่สฟิงซ์เพศชายในบางงานถูกนำเสนอเป็นปกป้องหรือเป็นผู้พิพากษา ทำให้ตัวสฟิงซ์กลายเป็นกระจกสะท้อนค่านิยมของสังคมที่สร้างมันขึ้นมา เชิงปฏิบัติในโลกของเกมและนิยาย สฟิงซ์มักถูกใช้งานแบบสองหน้า: เป็นบอสที่ต้องสู้เป็นการทดสอบกำลังหรือเป็นปริศนาที่ต้องแก้เพื่อผ่านไปสู่ชั้นลับ ผู้แต่งที่เล่นกับองค์ประกอบนี้มักผสมการไขปริศนากับการเปิดเผยข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ของโลก (worldbuilding) ทำให้การพบเจอสฟิงซ์กลายเป็นจุดเปลี่ยนของเนื้อเรื่องได้ ในสิ่งพิมพ์และเกมสมัยใหม่ 'Dungeons & Dragons' คือหนึ่งในต้นแบบที่นิยมนำสฟิงซ์มาใช้เป็นฝ่ายฉลาดและทดสอบผู้เล่น ในขณะที่หนังสือสมัยใหม่บางเล่มก็หยิบยกสฟิงซ์มาเป็นตัวละครที่มีอดีตและแรงจูงใจ ทำให้ผู้อ่านเริ่มเห็นมันเป็นมากกว่าตัวปริศนาแต่เป็นปัจเจกบุคคลที่มีเรื่องเล่า โดยส่วนตัวเราเห็นเสน่ห์ของสฟิงซ์อยู่ที่ความไม่แน่นอนและการตีความที่เปิดกว้าง การเป็นทั้งผู้พิทักษ์และผู้พิพากษาทำให้มันเหมาะกับธีมแฟนตาซีที่ชอบสำรวจขอบเขตของความรู้และจริยธรรม การพบคราวหนึ่งมักทำให้เรื่องราวเปลี่ยนโทนจากการผจญภัยธรรมดาเป็นการเผชิญหน้าที่ต้องใช้ทั้งหัวใจและสมอง ซึ่งทำให้ฉากเหล่านั้นยังคงติดตรึงใจเราเสมอ

ในฐานะคนที่ชอบหนังและสัญลักษณ์โบราณ ฉันมองว่าสฟิงซ์ในภาพยนตร์ฮอลลีวูดมักถูกออกแบบมาเพื่อสื่อหลายชั้น ทั้งในเรื่องของบทบาทเชิงพล็อตและอารมณ์ภาพยนตร์ ในภาพรวมมันทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของ 'ความโน้มเอียงไปทางตำนาน' ที่ทำให้โลกในหนังรู้สึกเก่าแก่ แน่นขนัด และเต็มไปด้วยความลี้ลับ การเห็นแท่นหินหรือรูปแกะสลักสฟิงซ์ในฉากหนึ่ง ๆ มักส่งสัญญาณชัดเจนว่าเรากำลังจะเจอกับความลับที่ฝังลึก ความทดสอบ หรือประตูสู่สิ่งที่น่ากลัวหรือยิ่งใหญ่อย่างรวดเร็ว โครงสร้างการออกแบบของสฟิงซ์มักเน้นที่ความใหญ่โตและความไม่เป็นมนุษย์เพื่อสร้างความเกรงขาม หน้าตาที่คละความเป็นมนุษย์กับสัตว์ ตัวสิงโตที่บึกบึน หรือปีกที่กางออก มักถูกใช้เพื่อทำให้ผู้ชมรู้สึกถึงพลังเหนือธรรมชาติ การใส่รายละเอียดเช่นรอยแตกร้าว ฝุ่นทราย คราบน้ำที่กัดกร่อน หรือแสงส่องจากมุมต่ำ ช่วยให้สฟิงซ์ดูมีประวัติศาสตร์และความน่าพิศวงมากขึ้น เทคนิคการถ่ายทำเช่นมุมกล้องต่ำที่ทำให้รูปปั้นดูเทอะทะ หรือการใช้แสงเงาสร้างเงาหน้า ให้ความรู้สึกว่ามัน 'มีชีวิต' แม้จะเป็นหินก็ตาม นอกจากนี้สฟิงซ์ในหนังบางเรื่องยังถูกทำให้เคลื่อนไหวหรือโต้ตอบกับตัวละคร นำไปสู่การใช้ CGI หรือหุ่นจริงเพื่อถ่ายทอดความน่ากลัวหรือความงามแบบโบราณ ตัวอย่างงานที่ใช้สัญลักษณ์แบบนี้ได้ผลคือภาพยนตร์แนวผจญภัยโบราณ เช่น 'The Mummy' และภาพยนตร์ที่นำเทพปกรณัมมาสร้างเป็นภาพยนตร์แฟนตาซีอย่าง 'Gods of Egypt' ซึ่งมักใช้รูปปั้นโบราณเป็นฉากหลังที่บอกเล่าโลกทัศน์ของเรื่อง ขณะเดียวกัน การออกแบบสฟิงซ์ในฮอลลีวูดมักสะท้อนเรื่องของการมอง 'ความต่าง' หรือความเป็นอียิปต์แบบตะวันตก ความงามที่ถูกทำเป็นเครื่องหมายของความพิศวงอาจมาพร้อมกับการลดทอนบริบททางวัฒนธรรม เช่น การเน้นความลึกลับแบบลอกเลียนหรือการเพิกเฉยต่อความหมายเชิงศาสนาและสังคมของอนุสาวรีย์จริงในสังคมอียิปต์ การทำให้สฟิงซ์เป็นตัวทดสอบหรือศัตรูที่ต้องเอาชนะ บางครั้งก็สะท้อนมุมมองแบบล่าอาณานิคม—ผู้มาเยือนที่ไขความลับของชาวบ้านและนำสมบัติกลับไป นอกจากนี้ยังมีการเล่นเรื่องเพศในบางภาพยนตร์ โดยออกแบบสฟิงซ์ให้มีลักษณะอ่อนช้อยและเซ็กซี่เพื่อเพิ่มเสน่ห์หรือล่อลวงตัวละคร ซึ่งเปลี่ยนความหมายจากผู้พิทักษ์โบราณเป็นตัวแทนของอันตรายทางเพศหรือปมจิตวิทยา มุมมองที่ฉันชอบคือการนำสฟิงซ์มาใช้ไม่เพียงเพื่อความสวยงามหรือความน่ากลัวเท่านั้น แต่เป็นจุดเชื่อมต่อให้ตัวละครต้องเผชิญกับปริศนา คุณค่าทางจิตใจ หรือการเปลี่ยนผ่านจากโลกหนึ่งสู่อีกโลกหนึ่ง เมื่อสฟิงซ์ถูกออกแบบอย่างมีชั้นเชิง—มีอารมณ์ มีร่องรอยของเวลา และเชื่อมโยงกับการทดลองทางศีลธรรม มันจะกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทรงพลังกว่าการเป็นแค่ฉากหลัง ฉันมักสนุกกับฉากที่สฟิงซ์ทำให้ตัวเอกต้องหยุดคิดหรือยอมสละบางอย่าง เพราะนั่นทำให้ภาพยนตร์มีมิติและรู้สึกว่าอดีตไม่ได้ถูกใช้เป็นแค่พร็อพ แต่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวอย่างแท้จริง

ตำนานสฟิงซ์มีรากฐานมาจากอียิปต์โบราณ แต่ความหมายและหน้าที่ของมันเปลี่ยนไปตามวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน เมื่อเล่าแบบตรงไปตรงมา ฉันชอบมองว่าสฟิงซ์ในอียิปต์เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและการปกป้อง มากกว่าจะเป็นสัตว์ร้ายที่ทดสอบปัญญา ชาวอียิปต์สร้างรูปสฟิงซ์ที่มีร่างสิงโตและหัวมนุษย์เพื่อเป็นผู้พิทักษ์ทางเข้าและสุสาน กษัตริย์มักถูกเชื่อมโยงกับสฟิงซ์ ทำให้มันกลายเป็นภาพแทนของอำนาจกษัตริย์และความเป็นอมตะ ความหมายทางภาษาของสฟิงซ์ในภาษาอียิปต์เก่า ๆ มักถูกถอดความว่า 'ภาพแห่งชีวิต' หรือ 'รูปลักษณ์มีชีวิต' ซึ่งสะท้อนเจตนารมณ์เชิงพิธีกรรม ส่วนในตำนานกรีก สฟิงซ์กลับกลายเป็นตัวทดสอบมนุษย์และผู้ส่งความล้มเหลวให้กับคนที่ตอบปริศนาไม่ถูก ฉันมักคิดว่าสิ่งที่น่าสนใจคือการเปลี่ยนบทบาทจากผู้พิทักษ์เชิงศักดิ์สิทธิ์สู่นักทดสอบทางปัญญา มุมมองนี้ทำให้สฟิงซ์เป็นเครื่องหมายของการตีความเรื่องอำนาจและความรู้ในแต่ละสังคม

เดินเข้าไปใกล้ 'สฟิงซ์' ตอนเช้าตรู่แล้วลมอ่อนพัดเอาทรายมาวน รอบ ๆ ตัวมัน ความรู้สึกแปลก ๆ ไม่ใช่แค่ความเก่าแก่ แต่คือเรื่องราวที่ไกด์ท้องถิ่นเล่าให้ฟังจนเหมือนมีคนจากอดีตมายืนคุยด้วย เราได้ฟังตำนานแรกที่ทุกคนจะได้ยินเสมอ คือเรื่องของแผ่นศิลาจารึกความฝันที่ตั้งอยู่ระหว่างเท้าของ 'สฟิงซ์' บนแผ่นนั้นมีข้อความบอกว่าองค์ฟาโรห์น้อยชื่อหนึ่งฝันเห็นสฟิงซ์และได้รับสัญญาว่าจะได้ขึ้นครองราชย์ ถ้าคนเล่าเรื่องนี้จะลงน้ำเสียงช้า ไกด์มักจะย้ำว่าความฝันนั้นทำให้คนเชื่อว่าฟ้าลิขิตและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง เรื่องที่สองเป็นนิทานเมืองอีกแบบ — ทำไมสฟิงซ์สูญเสียจมูกไป บางคนเล่าว่าเป็นการกระทำของทหารต่างชาติ บางคนบอกว่าลำพังแหลมพังเพราะลมทราย แต่ไกด์ชอบใส่สำนวนตลกว่า 'จมูกหายไปเพราะขโมยกลิ่นทราย' เพื่อเบรกบรรยากาศหวาดระทึก สุดท้ายที่ได้ยินบ่อยคือเสียงกระซิบบอกชะตาในยามค่ำ ไกด์เล่าว่าคืนหนึ่งมีคนงานยามเล่าได้ยินเสียงคล้ายคำสั่งจากใต้ลม บางคนเชื่อว่ามันคือเสียงของอดีตผู้พิทักษ์หรือวิญญาณผู้ปกป้องหลุมฝังศพ เรื่องพวกนี้ทำให้การยืนมองหน้าหินเงียบ ๆ กลายเป็นการฟังประวัติศาสตร์ที่มีลมหายใจ