นาลันทา มีสินค้าหรือฟิกเกอร์อย่างเป็นทางการหรือยัง?

เมมนอน ราชองครักษ์หลวงแห่งฟาโรห์รามเสสมหาราช ผู้มีหัวใจรักมั่นคงต่อเจ้าฟ้าหญิงเนเฟอร์ติตี หากเมื่อถูกหักหลัง รักจึงกลายกลับ เป็นความเคียดแค้นชิงชังอย่างมิอาจเลี่ยง เนเฟอร์ติตี เจ้าฟ้าหญิงแห่งนครธีปส์ พระราชธิดาในฟาโรห์รามเสสและพระมเหสีเอกเนเฟอร์ตารี พระชนมายุ ๑๗ ชันษา หัวใจของนางมอบไว้แด่ราชองรักษ์หลวงเมมนอนผู้เดียวเท่านั้น

พระเอก ณคุณ อายุ 21 ปี เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขายานยนต์ ปี 3 ( ดื้อๆเเบบนี้ต้องโดนจับฟาด ) นางเอก น่านฟ้า อายุ 18 ปี เรียนคณะ วิศวกรรมศาสตร์ สาขายานยนต์ ปี 1 ( มาฟาดเร็วๆนะคะหนูรออยู่ ) ❌ ไม่มีนอกใจ - ไม่มีนอกกาย ❌ ✅✅✅ มีเเต่ความน่ารัก อบอุ่น คลั่งรัก ละมุนบอย ฟีลกู๊ด ✅✅✅ เป็นเซตรุ่นลูกของฉลาม - ซาเนีย เรื่อง My Gazania วิศวะทรงกลด ถ้าผิดพลาดประการใดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ อาจจะมีคำพูดหรือฉากที่ไม่เหมาะสมไม่ได้ตั้งใจพลาดพิงบุคคลใดบุลคลหนึ่งหรืออาชีพใดทั้งนั้นให้เสียหาย โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม ติชมได้เเต่ขอเเบบสุภาพค่ะ ❌ ห้ามดัดเเปลงหรือคัดลอกเลียนเเบบถ้าเจอจะดำเนินคดีตามกฎหมายทันทีไม่มีละเว้น ❌

เพราะหุ่นเซ็กซี่แบบนี้ เสี่ยๆเลยแย่งกันเปย์ แต่เธอไม่ยอมแพ้ หางานที่มีศักดิ์ศรีทำ แล้วอุบัติเหตุก็ส่งเธอให้ติดอยู่ในฝัน พร้อมเจอว่าตัวเองเด็กลงสิบปี เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด มนสิชาต้องหาทางออกจากฝันให้ได้ เพราะเดิมพันของเธอต่อครอบครัวและคนรัก ในเมืองนิทรานี้ มนสิชาเจอแต่นักเรียนม.ปลาย เธอมีแก็งเพื่อนใหม่ พวกเธอต้องดั้นด้นไปสืบหาทางกลับบ้านให้ได้ จากโรงเรียนทั้งสี่ทิศ อำนาจทำให้ประธานนักเรียนแต่ละทิศแย่งชิงนักเรียนกัน แถม ในเมืองไม่มีมอนสเตอร์ให้ปราบ กระนั้นพวกเธอยังสามารถเรียกสเลฟหรือสัตว์รับใช้ให้ออกมาตามพลังได้ เตรียมอ่านแอคชั่นรัวๆ ส่วนปริญแฟนหนุ่มของมนสิชา พยายามทุกวิถีทางที่จะใช้เวทมนปลุกเธอ ถ้าแก้ไขคำสาปไม่ได้ รักของมนและปริญ คงจบแบบไม่สวย ทั้งๆที่สัญญากันไว้แล้ว "มนคงเศร้า แต่จะเศร้ากว่านั้นถ้ารู้ว่าพี่ปริญเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ มนอยากให้เราเก็บความรู้สึกดีๆแบบนี้ไว้ในใจ จะได้อบอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึงความทรงจำนี้" "พี่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างไม่ให้เราสองคนต้องมีตอนจบที่น่าเศร้า" ยิ่งสืบยิ่งมีแต่ความจริงอันน่าเจ็บปวด และพร้อมเฉลยความลับที่คาดไม่ถึง

เมื่อจิตพญานาคีกลับมาจุติใหม่ที่โลกมนุษย์ในยุคปัจจุบันหลังจากที่สลายหายไปเพราะถูกกระทำในอดีต...เขาผู้เป็นกษัตริย์นาคาเฝ้ารอคอยการกลับมาของนางผู้เป็นที่รัก...แต่ทว่า..นางนั้นเปลี่ยนไปจนเขาต้องกุมขมับ!

ตอนที่ลูก้า โมเร็ตติ เลือกเครื่องประดับสำหรับงานแต่งงานของเรา เขายังคงซื้อมาสองชิ้นแล้วปล่อยให้เบียงก้า พี่สาวฝาแฝดของฉันเป็นฝ่ายเลือกก่อน ชิ้นหนึ่งเป็นกำไลข้อมือทับทิมจากการประมูลในซิซิลี ส่วนอีกชิ้นเป็นสร้อยข้อมือสีดำสำเร็จรูป แบบที่มีขายตามร้านเครื่องประดับในห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นครั้งแรกที่ฉันเอื้อมมือออกไปก่อนที่เบียงก้าจะทันตั้งตัว ฉันชี้ไปที่กำไลทับทิม "ครั้งนี้ ฉันขอเลือกก่อนได้ไหมคะ" ลูก้าวางฝ่ามือลงบนศีรษะของฉันด้วยความเอ็นดูตามใจแบบที่เขาชอบใช้เพื่อทำให้ฉันว่าง่าย "เบียงก้าเป็นคนหัวรั้นเรื่องคุณภาพมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด เธอไม่มีวันรับมันไปหรอก เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ เอเลน่า อีกชิ้นก็ไม่ได้แย่นะ" ฉันไม่ได้ตอบกลับในทันที ความรู้สึกบางอย่างในอกก็เงียบลง ในครอบครัวของฉันเอง เบียงก้ามักจะได้เค้กชิ้นแรก ได้ที่นั่งที่สะอาดสะอ้าน และได้ห้องพักฝั่งที่เห็นทิวทัศน์สวยงามเสมอ แม่บอกว่าเธอจำเป็นต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเพราะเธอเหมาะสมกับชื่อตระกูลเบลลินีมากกว่า ส่วนพ่อก็บอกว่ามันคือความเหมาะสมตามหลักความเป็นจริง การแต่งงานก็เป็นไปในทำนองนั้นเช่นกัน ตระกูลเบลลินีและตระกูลโมเร็ตติต่างหมั้นหมายลูกสาวคนหนึ่งไว้กับทายาทของโมเร็ตติ ตั้งแต่ก่อนที่พวกเราคนใดคนหนึ่งจะรู้จักว่าความรักคืออะไรด้วยซ้ำ ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าลูกสาวคนนั้นต้องเป็นเบียงก้า ทว่าเธอกลับแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เธอเลือกที่จะรักษาอิสรภาพและภาพลักษณ์อันไร้ที่ติของเธอไว้ มากกว่าต้องกลายมาเป็นคุณนายโมเร็ตติ ลูก้าเลยหันมาหาลูกสาวตระกูลเบลลินีคนที่เหลืออยู่ ฉันรู้จักลูก้ามานานถึงยี่สิบปี และในโลกของเขา ฉันมักจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเบียงก้าเสมอ ฉันมองสร้อยข้อมือสีดำบนโต๊ะแล้วดันมันกลับไป "เบียงก้าเอาไปทั้งสองชิ้นเลยก็ได้ค่ะ ฉันไม่เลือกแล้ว" ฉันไม่อยากได้ของเหลือจากการเลือกของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่อีกต่อไป

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก