นิรันดร์วิลล์ 10 ต่างจากนิยายต้นฉบับอย่างไร

ดิฉันชอบเปรียบเทียบงานที่อ่านกับงานที่ดูอยู่เป็นประจำ และกับ 'รถไฟสู่นิรันดร์' นี่ความต่างชัดเจนตั้งแต่โครงเรื่องหลักถึงรายละเอียดเล็ก ๆ ที่นักเขียนเลือกเก็บไว้ในหน้ากระดาษ ในหนังสือโทนจะเน้นการเล่าเชิงภายใน มากกว่าจะพึ่งภาพหรือบทสนทนา ฉากหลายฉากถูกถ่ายทอดด้วยความเงียบ ความทรงจำ และภาษาที่บรรยายอารมณ์ของตัวละคร ทำให้ผู้อ่านคลำหาแรงจูงใจและความท้าทายจากความคิดภายในมากกว่าการกระทำอย่างเดียว พอมาเป็นซีรีส์ ทีมงานเพิ่มฉากฉากหนึ่ง ๆ เพื่อให้ภาพชัดขึ้นและสร้างจังหวะละครมากขึ้น เช่น การขยายเบื้องหลังของตัวละครรอง — บทที่ในนิยายเป็นการสังเกตผ่านมุมมองของพระเอก แต่ในซีรีส์กลับได้เห็นเหตุการณ์จริงที่ทำให้เข้าใจแรงจูงใจของเขา ข้อนี้ทำให้บางคนรู้สึกว่าตัวละครมีมิติขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการลดทอนความลี้ลับบางอย่างที่หนังสือเก็บไว้ อีกเรื่องที่เด่นมากคือการปรับตอนจบและระดับความมืดของธีม หนังสือบางครั้งให้จบแบบปลายเปิดหรือขมขื่น ส่วนซีรีส์เลือกบาลานซ์ความหวังกับความสูญเสียด้วยภาพและดนตรีเหมาะกับผู้ชมวงกว้าง นึกถึงการดัดแปลงฉากต่อสู้และฉากเงียบ ๆ ใน 'The Lord of the Rings' ที่บางฉากถูกย่อหรือขยายเพื่อความเข้มข้น พอเป็นอย่างนี้ก็ได้ผลอีกแบบหนึ่ง: หนังสือยังคงเสน่ห์แบบอ่านช้า ๆ แต่ซีรีส์ให้สัมผัสทางอารมณ์ที่รวดเร็วและแข็งแรงกว่า ทั้งสองเวอร์ชันมีความน่าหลงใหลต่างกัน ขึ้นกับว่าคนดูอยากดื่มด่ำกับคำหรือจดจำภาพไหนมากกว่า

ใครจะไปคิดว่าการเล่าเรื่องเดียวกันจะถูกตีความต่างกันขนาดนี้ ผมชอบเปรียบเทียบฉบับหนังสือกับฉบับซีรีส์ของ 'นิรันดร์วิลล์ 10' เหมือนดูคนละงานศิลปะสองชิ้นที่วาดด้วยพาเลตต่างกัน ในฉบับนิยาย ผู้เขียนมีพื้นที่ให้จมลงในความคิดภายในของตัวละคร เปิดเผยความลังเลและความทรงจำทีละชั้น ทำให้ฉากเปิดที่โรงแรมเก่าๆ กลายเป็นบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความหมาย ซึ่งฉบับซีรีส์ไม่สามารถยืดเวลาให้ละเอียดขนาดนั้นได้ แต่แลกมาด้วยภาพและแสงที่ถ่ายทอดอารมณ์แบบทันทีทันใด ฉบับซีรีส์จะเลือกใช้เทคนิคภาพและซาวด์เพื่อย่อความซับซ้อนของนิยายให้เข้าใจง่ายขึ้น ฉากคืนนั้นในสวนสาธารณะที่ในหนังสือยาวเป็นหน้ากลับสั้นลงเป็นช็อตที่มีเพลงและการจัดแสงช่วยเติมเต็มอารมณ์แทนคำบรรยาย ผมรู้สึกว่าทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันได้ดี—นิยายให้รากที่ลึก ซีรีส์ให้ปีกที่กว้าง—แต่ถาใครชอบการสำรวจจิตใจ ฉบับหนังสือจะพาเข้าไปได้ชัดกว่า ในขณะที่คนที่ชอบความเข้มข้นแบบมุมกล้องและจังหวะการเล่าเรื่องจะได้ความพึงพอใจจากฉบับซีรีส์มากกว่า

การได้เห็น 'สัจนิรันดร์' ในรูปแบบซีรีส์ทำให้มุมมองของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน — ไม่ใช่แค่การย้ายข้อความจากหน้ากระดาษมาสู่ภาพเคลื่อนไหวเท่านั้น แต่เป็นการเลือกสิ่งที่ควรจะถูกเน้นและสิ่งที่ต้องถูกตัดทิ้ง ฉันรู้สึกว่าหนังสือให้พื้นที่กับความคิดภายในและเส้นเวลาเชิงจิตใจของตัวละครมากกว่า ทำให้เราเข้าใจแรงจูงใจ ความกลัว และความทรงจำในระดับละเอียด ขณะที่ซีรีส์ต้องเล่าเรื่องในกรอบเวลาจำกัด จึงหั่นบทสนทนาและฉากที่ขยายความเชิงจิตลงไปบ้าง ทำให้บางฉากที่ในหนังสือรู้สึกหนักแน่น กลายเป็นภาพสั้น ๆ ที่ต้องอาศัยภาษาภาพและการแสดงเพื่อถ่ายทอดแทนคำอธิบายยาว ๆ อีกด้านที่สะดุดตาคือตัวละครรองหลายคนถูกย่อหรือรวมบท แม้ว่าจะทำให้จังหวะเดินเรื่องกระชับขึ้นและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักชัดเจนขึ้น แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าคุณลักษณะบางอย่างสูญหายไป—เช่นรายละเอียดของชีวิตประจำวันหรือความคิดที่ขมวดปมเล็ก ๆ ที่หนังสือใส่มาให้ ในทางกลับกัน ซีรีส์เติมเต็มด้วยองค์ประกอบภาพและเสียงได้ดีมาก เพลงประกอบ ฉากคอนทราสต์ของสี และกล้องที่โฟกัสบนจังหวะนิ่ง ๆ ช่วยขยายความหมายที่ต้นฉบับเขียนอย่างอ้อม ๆ ได้อย่างน่าสนใจ ฉากที่ในหนังสือใช้เวลาบรรยายความเงียบภายใน กลายเป็นฉากยาวที่เน้นมุมกล้องและเสียงพื้นหลัง ทำให้ฉันรับรู้ความเงียบแบบเดียวกันแต่ในรูปแบบที่ต่างออกไป ความแตกต่างอีกประการคือตอนจบและโทนของเรื่อง ส่วนใหญ่แล้วผู้สร้างซีรีส์เลือกปรับแต่งรายละเอียดเล็ก ๆ ของพล็อตเพื่อให้จบลงด้วยความรู้สึกที่เข้าถึงผู้ชมวงกว้างมากขึ้น บางฉากที่ในหนังสือทิ้งช่องว่างให้คนอ่านคิดต่อ ซีรีส์กลับเติมคำตอบหรือจัดวางองค์ประกอบที่ชัดเจนกว่า ซึ่งสำหรับฉันบางครั้งช่วยให้เข้าใจและรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละคร แต่ในขณะเดียวกันก็ลดความซับซ้อนเชิงปรัชญาที่ต้นฉบับตั้งใจไว้ เป็นการแลกเปลี่ยนที่ฉันยอมรับได้ เพราะการเห็นนักแสดงถ่ายทอดอารมณ์ด้วยแววตาและท่วงทำนองของดนตรี ก็มีพลังแบบที่ตัวอักษรไม่สามารถทำให้เห็นทันทีได้ นี่จึงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ทั้งเติมเต็มและลดทอนในคราวเดียว — แล้วแต่ความคาดหวังของคนดูว่าจะมองว่าการดัดแปลงนี้เพิ่มหรือพรากอะไรไป

พากย์ไทยของ 'รักนิรันดร์ราชันย์มังกร' ทำให้บางฉากมีมิติทางอารมณ์ที่ต่างไปจากตอนอ่านนิยาย เพราะน้ำเสียงนักพากย์และจังหวะการเว้นวรรคของบทย่อมเปลี่ยนการตีความของตัวละครไปโดยปริยาย สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือโทนเสียงของตัวเอกในฉากสารภาพที่ทะเลสาบ ถูกให้ความรู้สึกแน่น หนักแน่นกว่าในนิยายต้นฉบับที่บรรยายด้วยภาษาเชิงในใจ ซึ่งในเวอร์ชันนิยายผู้อ่านจะได้เข้าไปใกล้ความคิดของเขามากกว่า ส่วนพากย์ไทยเน้นการแสดงออกทางน้ำเสียง ทำให้บางคำพูดที่ในบทต้นฉบับเป็นการครุ่นคิด กลายเป็นคำพูดที่ชัดเจนขึ้นเมื่อได้ยิน ผมเห็นว่าการตัดตอนและการย่อบทบรรยายก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง บทพากย์ต้องกระชับให้เข้ากับเวลาของฉาก จึงมักมีการย้ายหรือย่อรายละเอียดไป เช่นบรรยายยาว ๆ ในนิยายจะถูกแปรเป็นบรรทัดสั้น ๆ ที่นักพากย์พูดออกมา ซึ่งดีตรงที่จับอารมณ์ได้เร็วขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียความลึกของคำอธิบายบางประการ ผลลัพธ์ที่ได้จึงเป็นงานที่ให้ความรู้สึกคล้ายกัน แต่ไม่เหมือนกันเลยในเชิงการเล่าเรื่องและการรับรู้ตัวละคร

เนื้อเรื่องของ 'นิรันดร์วิลล์ 10' ถูกปั้นให้เป็นบททดลองความทรงจำและการเลือกของตัวละครหลัก เหตุการณ์เปิดด้วยเมืองเล็กๆ ที่เหมือนจะค้างอยู่ในวันเดียวซ้ำไปซ้ำมา ความสงบภายนอกถูกกวนโดยเบาะแสเล็กๆ — จดหมายเก่า, หินลึกลับ, และคนแปลกหน้าที่กลับมาอีกครั้ง ผู้เล่าในมุมมองนี้มองเห็นความผิดปกติจากรายละเอียดเล็กๆ และเชื่อมจุดเหตุการณ์เข้าด้วยกันเป็นความจริงที่หนักแน่น ตัวเอกในเรื่องคือคนธรรมดาที่สูญเสียคนรักไปเมื่อหลายปี ก่อนหน้านี้เขาเลือกที่จะอยู่ในเมืองเพื่อค้นหาคำตอบ แรงผลักดันบุคลิกของเขาไม่ได้มาจากพลังวิเศษ แต่จากความกลัวและความหวังผสมปนเปกัน การค้นพบแหล่งพลังเก่าในป่ารอบเมืองค่อยๆ เผยว่าเวลาของนิรันดร์วิลล์ถูกตรึงไว้โดยข้อตกลงที่มีราคาแพง เส้นเรื่องค่อยๆ ขยับจากการไขปริศนาไปสู่การตัดสินใจที่ต้องแลกด้วยการเสียสละ ฉากไคลแม็กซ์เป็นการเผชิญหน้าระหว่างผู้รักษาความทรงจำของเมืองกับกลุ่มคนที่ต้องการปลดปล่อยเวลา ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครรอง—เพื่อนสมัยเด็กและหัวหน้ากลุ่มชุมชน—ทำให้การตัดสินใจของตัวเอกไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอีกต่อไป เราเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ได้จบด้วยคำตอบชัดเจนเสมอไป แต่จบด้วยการยอมรับความไม่แน่นอน ซึ่งสำหรับเราเป็นการปิดบทที่ทั้งเศร้าและสวยงามในเวลาเดียวกัน

บางคนอาจคาดไม่ถึงว่าเล่มที่สิบของซีรีส์นี้ไม่ใช่แค่บทต่อจากเรื่องก่อนหน้า แต่เป็นจุดที่ผู้เขียนกล้าเล่นกับโครงเรื่องและธีมอย่างหนักกว่าที่เคย ในมุมมองของคนที่อ่านมาตั้งแต่ต้น ผมมองว่าผู้เขียนของ 'นิรันดร์วิลล์' เล่ม 10 ยังคงเป็นผู้แต่งหลักของซีรีส์—คนเดียวกับที่วางโครงเรื่องตั้งแต่อิมเมจแรกจนถึงเล่มก่อนหน้า ชื่อผู้แต่งมักปรากฏบนปกหนังสือและในเครดิตของสำนักพิมพ์ ซึ่งสิ่งสำคัญคือเสียงเล่าและการใช้สัญลักษณ์ยังมีเอกลักษณ์เดียวกัน ทำให้รู้ทันทีว่าเป็นงานของคนเดิม แม้การเล่าในเล่มนี้จะกล้าทดลองทั้งมู้ดที่มืดขึ้นและการกระโดดมุมมองตัวละครหลายคนมากขึ้นก็ตาม แรงบันดาลใจที่ฉันสัมผัสได้จากหน้าแรกจนหน้าสุดท้ายคือการรวมกันของตำนานท้องถิ่นกับความเป็นเมืองสมัยใหม่—ภาพบ้านเก่า ๆ ที่ถูกกลืนด้วยคอนกรีต ตำนานรอบซอยที่กลายเป็นนิทานร่วมสมัย และความสูญเสียที่ไม่เคยถูกเอ่ยตรง ๆ ผู้เขียนยังหยิบเอาองค์ประกอบของงานแนวเมืองลึกลับอย่าง 'Neverwhere' มาเล่นด้วย แต่ปรับให้เป็นบริบทของชุมชนเล็ก ๆ ที่มีความลับเชิงสถาปัตยกรรม ส่วนโทนบางตอนก็ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านงานทดลองเชิงวรรณกรรมอย่าง 'House of Leaves' ทั้งหมดรวมกันเป็นเล่มที่อ่านยากขึ้นแต่ให้รางวัลกับผู้อ่านที่ชอบตีความ ซึ่งสำหรับฉันคือความท้าทายที่น่าติดตามและทำให้อยากกลับไปอ่านเล่มเก่า ๆ ใหม่อีกครั้ง

ปกติการอ่านฉบับแปลทำให้ฉันสังเกตความละเอียดปลีกย่อยที่ต้นฉบับวางไว้แล้วมากขึ้น โดยเฉพาะในกรณีของ 'หนึ่งความคิดนิจนิรันดร์' ฉบับแปลไทยจะเห็นการเลือกคำที่ออกจะกลมกล่อมและเป็นมิตรกับผู้อ่านไทยมากกว่าเวอร์ชั่นต้นฉบับ ซึ่งส่งผลทั้งเชิงอารมณ์และจังหวะการอ่าน โทนเสียงบางตอนถูกปรับให้อ่อนลงหรือเข้าถึงง่ายขึ้น เช่นถ้อยคำที่ในต้นฉบับอาจเป็นสำนวนที่คมและก้ำกึ่ง แต่ในฉบับแปลกลับเลือกคำที่นุ่มกว่าเพื่อไม่ให้ผู้อ่านรู้สึกห่างเหิน นอกจากนี้ยังมีการใส่หมายเหตุหรือคำอธิบายสั้น ๆ ในตอนที่มีการอ้างอิงวัฒนธรรมหรือคำศัพท์เฉพาะ ซึ่งช่วยให้คนไทยที่ไม่คุ้นเคยยังสามารถเข้าใจบริบทได้ดีขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็อาจลดเสน่ห์ของความคลุมเครือที่ผู้เขียนต้นฉบับตั้งใจไว้ อีกสิ่งที่น่าสนใจคือการจัดหน้าหรือการแบ่งตอนในเล่มแปลมักจะถูกปรับให้เหมาะกับนิสัยการอ่านของตลาดไทย ฉบับแปลจึงอาจมีหัวเรื่องย่อยหรือพาดหัวที่ต่างออกไป ทำให้ประสบการณ์การอ่านของผู้อ่านไทยเป็นอีกแบบหนึ่งไปจากคนที่อ่านต้นฉบับโดยตรง สุดท้ายแล้ว ฉบับแปลทำให้เรื่องใกล้ตัวขึ้นและอ่านได้นุ่มกว่าต้นฉบับ ซึ่งเป็นข้อดีสำหรับคนที่อยากเข้าใจเรื่องได้เร็ว แต่ถ้าอยากสัมผัสโทนดิบ ๆ หรือความหมายแฝงบางอย่าง อาจต้องจับต้นฉบับเทียบดูบ้าง เหมือนกันกับเวลาที่อ่าน 'Norwegian Wood' เวอร์ชันแปลแล้วรู้สึกท่าทีของตัวละครเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซึ่งก็ทำให้มีมุมมองใหม่ ๆ เกิดขึ้นเช่นกัน

มีหลายสิ่งที่ทำให้ฉบับ 'นิยายราตรีรักนิรันดร์' ให้ความรู้สึกแตกต่างจากเวอร์ชันซีรีส์อย่างชัดเจน — เรื่องราวในหน้ากระดาษมักจะเป็นการเดินทางภายในจิตใจของตัวละครมากกว่าแค่เหตุการณ์ภายนอก ฉันมักจะจมอยู่กับเสียงภายในของตัวละครในฉบับนิยาย: ความคิดที่ซับซ้อน ความลังเล ความทรงจำเล็ก ๆ ที่ถูกเรียกขึ้นมาโดยประโยคสั้น ๆ ผู้เขียนมีพื้นที่ที่จะยืดเวลา พิถีพิถันกับคำบรรยาย และใส่รายละเอียดโลกที่บางครั้งซีรีส์ตัดออกเพราะจำกัดเวลา ตัวอย่างเช่น การอธิบายความหมายของกลิ่นของกาแฟในเช้าวันหนึ่ง หรือการเล่าอดีตเล็ก ๆ ของตัวประกอบที่ดูเหมือนไม่สำคัญ แต่กลับเติมความหนักแน่นให้กับอารมณ์ของฉากรัก ส่วนซีรีส์มักเลือกการเล่าเรื่องเชิงภาพและจังหวะที่เร่งขึ้น ฉันเห็นว่าเมื่อถูกถ่ายทอดลงจอ มุมกล้อง แสง สี และดนตรีจะกลายเป็นภาษาหลักในการสื่อความรู้สึก นั่นทำให้บางฉากมีพลังมากในทันที แต่ก็แลกมาด้วยการละทิ้งรายละเอียดเชิงความคิดหรือการขยายความสัมพันธ์ที่มักมีในหน้าเล็ก ๆ ของนิยาย เหมือนที่เคยเกิดกับการดัดแปลงบางเรื่องอย่าง 'Game of Thrones' ที่ฉันติดตาม—ตอนที่จบบางเส้นเรื่องในซีรีส์รู้สึกกระชับขึ้น แต่สูญเสียความลึกบางอย่างไป สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ เรื่องราวในหนังสือมักให้เวลาเราได้เดินร่วมภายในจิตใจ ในขณะที่ซีรีส์พาเราไปสัมผัสความงามของฉากและอารมณ์แบบทันที ทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์ต่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าช่วงนั้นอยากจะดื่มด่ำกับคำพูดหรืออยากจมกับภาพมากกว่า

ยากจะเชื่อว่าการเติมนักแสดงใหม่สิบคนให้กับโลกของ 'นิรันดร์วิลล์' จะเปิดมุมมองใหม่ ๆ ได้ขนาดนี้ ฉันชอบเริ่มจากคนที่ยากจะลืม: ไอรา เจ้าแม่การต่อรอง — นักต้มตุ๋นอดีตนักการค้าท้องถิ่นที่กลับมาเปิดบาร์ลับเป็นหน้ากาก เธอทำหน้าที่เป็นปากเสียงของเครือข่ายข่าวใต้ดินและคอยส่งข่าวให้ตัวละครหลักเมื่อสถานการณ์เริ่มพลิก ผมชอบไดอาล็อกแหลมคมของเธอซึ่งทำให้นึกถึงโทนเรื่องราวเชิงจิตวิทยาแบบ 'Steins;Gate' แต่ไอราโผล่มาด้วยความอบอุ่นในแบบของตัวเอง คนต่อมาเป็นคู่หูที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง: เควนท์ เด็กหนุ่มจอมวางแผนที่มีบัตรประจำตัวลึกลับ และมินา หญิงชราที่ดูเหมือนจะเป็นครูสอนศิลป์ของเมือง เควนท์รับบทเป็นนักคิดกลยุทธ์ เขาช่วยจัดวางการเคลื่อนไหวเชิงการเมืองในขณะที่มินาช่วยเติมจินตนาการและบันทึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่น สองคนนี้เป็นแกนกลางของพลังแบบสังคมศาสตร์ในเรื่อง อีกสี่คนที่เหลือก็ดึงเส้นเรื่องไปอีกทาง: โรส ผู้คุมประตูโบราณที่เกี่ยวกับพลังงานลึกลับ; ตาเรค นักป่าไม้ที่รู้ทุกทางลับในป่า; ซายา หญิงสาวขโมยซึ่งมีเครือข่ายเด็ก ๆ ในเมือง และหมอเอเลียส ผู้วิจัยการแพทย์ที่พยายามฟื้นคืนความทรงจำของเมือง พวกเขาเติมความหลากหลายให้ 'นิรันดร์วิลล์' ทั้งในเชิงสังคม ประวัติศาสตร์ และความลึกลับ ส่วนตัวแล้วฉันชอบการจัดวางตัวละครให้แต่ละคนมีทั้งจุดแข็งและบาดแผล เพราะนั่นทำให้การเผชิญหน้าทุกครั้งมีน้ำหนักและไม่ใช่แค่โชว์พลังอย่างเดียว

การเปลี่ยนแปลงเชิงเนื้อหาในฉบับนิยายของ 'หนึ่งความคิดนิจนิรันดร์ ภาค1' ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับมาอ่านหนังสือที่เต็มไปด้วยเลเยอร์ที่ซ่อนอยู่ใต้บรรทัดคำพูดธรรมดา ฉบับนิยายให้พื้นที่กับความคิดภายในของตัวละครมากกว่าเวอร์ชันภาพหรือเวอร์ชันสั้น ๆ ที่มักจะมุ่งเน้นฉากหลักเท่านั้น ฉากรองที่ในอนิเมะอาจถูกกระชับหรือข้ามไป กลับถูกขยายออกเป็นบทเล็ก ๆ ที่เติมรายละเอียดทั้งอดีต ความสัมพันธ์ย่อย และแรงจูงใจ ทำให้การตัดสินใจของตัวละครหลักมีน้ำหนักขึ้นอย่างรู้สึกได้ นอกจากนี้ภาษาและจังหวะเล่าเรื่องในนิยายมีความยืดหยุ่นกว่า—ผู้เขียนมักใส่บรรยายเชิงอธิบายและเปรียบเปรยที่ช่วยส่งอารมณ์ได้ลึกกว่าการแสดงภาพเพียงอย่างเดียว เปรียบเทียบกับงานภาพยนตร์อย่าง 'Your Name' ที่ต้องสื่อผ่านภาพและซาวด์แทร็กเป็นหลัก นิยายของ 'หนึ่งความคิดนิจนิรันดร์ ภาค1' เลือกเดินทางไปที่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของความคิดคนเล็กคนน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับตัวละครได้เร็วขึ้น ความชอบส่วนตัวคือฉันชอบการอ่านฉากสั้น ๆ ที่เล่าเหตุการณ์ซ้ำจากมุมมองต่าง ๆ — ฉบับนิยายตอบโจทย์ข้อนั้นได้ดีกว่า และเมื่อจบเล่มแล้วก็ยังคงมีความคิดวนเวียนในหัวอีกพักใหญ่ ๆ