บทที่ 1 บทแรกจากหลุมดิน

บทที่ 1 บทแรกจากหลุมดิน

ฝุ่นละอองสีเทาหม่นตลบอบอวลอยู่ในอากาศยามสาย เสียงเทปกาวสีน้ำตาลถูกลากผ่านกล่องลังกระดาษดัง แคร่ก... แคร่ก... เป็นจังหวะ ริตากดฝ่ามือลงบนรอยต่อของกล่องพัสดุกล่องสุดท้าย พยายามใช้สัมผัสบนง่ามนิ้วดึงตัวเองออกจากภาพความทรงจำอันบิดเบี้ยวของ ‘อพาร์ทเมนท์เดอะเกรย์’ ตึกที่กำลังจะกลายเป็นเพียงอดีต แผลเป็นในจิตใจที่ประสบมาเธอหวังจะทิ้งมันไว้เบื้องหลัง ณ ที่นี่ตลอดกาล

“กล่องนี้กล่องสุดท้ายแล้วใช่ไหมครับริตา”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าแฝงความนุ่มนวลอันคุ้นเคยดังขึ้นทางด้านหลัง ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองกางเกงยีนและเสื้อเชิ้ตพับแขนของหมวดแดนดินก้าวเข้ามาในห้องที่เริ่มโล่ง เขาไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบตำรวจ ทว่าแววตาคมกริบที่คอยกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณระวังภัยก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย แดนดินยื่นมือมารับกล่องลังหนัก ๆ ไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือของเขาเฉียดผ่านมือของเธอไปแผ่วเบา ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านผิวเนื้อชวนให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกังวลของริตาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

“ค่ะ... ขอบคุณหมวดมากนะคะ ถ้าไม่ได้หมวดมาช่วยขนของวันนี้ ริตาคงแย่แน่ ๆ” ริตาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

“บอกแล้วไงครับว่ายินดี” แดนดินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาที่มองตรงมายังเธอนั้นปิดความอาทรไว้ไม่มิด “หน้าที่ปกป้องประชาชน... โดยเฉพาะคุณ…ผมเต็มใจครับ”

คำหยอดนิ่ง ๆ แต่จริงจังตามสไตล์ของเขาทำเอาริตาต้องก้มหน้าหลบสายตาแสร้งทำเป็นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเพื่อซ่อนริ้วแดงบนแก้ม ทั้งคู่ช่วยกันลำเลียงกล่องสุดท้ายลงมายังรถกระบะขนของที่จอดรออยู่บริเวณลานหน้าตึก เสียงนกร้องและลมเอื่อย ๆ ยามเช้าทำให้นึกถึงการเริ่มต้นใหม่ที่แสนสงบ... ทว่าในโลกของความเป็นจริง ความตายมักขยับตัวได้เร็วกว่าความสุขเสมอ

“เฮ้ย!!! อะไรวะน่ะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

เสียงร้องแหบพร่าลนลานดังขึ้นฝั่งตรงข้ามอพาร์ทเมนท์ สัญชาตญาณของแดนดินทำงานในเสี้ยววินาที ข้อมือหนาแปรเปลี่ยนจากยกกล่องหนังสือมาคว้าต้นแขนของริตาแล้วดึงเธอให้ไปหลบอยู่ด้านหลังรถกระบะทันที

“ริตา อยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด!” แดนดินสั่งเสียงเข้ม มือขวาตวัดไปที่บั้นเอว ชักปืนพกสั้นคู่กายออกมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว แววตาอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันและเย็นชาตามแบบฉบับของเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีฆาตกรรม

ลมหายใจริตาสะดุดติดขัด ภาพเหตุการณ์ร้าย ๆ หลั่งไหลเข้ามาในหัวจนต้องกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น แดนดินก้าวขาอย่างมั่นคงและเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุฝั่งตรงข้ามถนนซึ่งเป็นกอกล้วยน้ำว้าขนาดใหญ่ที่ขึ้นหนาทึบจนบดบังแสงแดด รถแบคโฮคันเล็กของคนงานก่อสร้างที่กำลังปรับปรุงพื้นที่จอดนิ่งสนิท คนงานสองสามคนหน้าซีดเผือด ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ หลุมดินที่เพิ่งถูกขุดลึกลงไปไม่ถึงเมตร

“เกิดอะไรขึ้น ผมร้อยตำรวจเอกแดนดิน ถอยออกไปให้หมด!” แดนดินประกาศเสียงดังพลางชูป้ายประจำตัว คนงานรีบแหวกทางให้

ริตาไม่อาจทนอยู่เฉย ๆ ได้ ก้าวตามมาห่าง ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสายตาวาดผ่านช่องว่างระหว่างคนงานลงไปในหลุมดินสีดำชื้น

ภายใต้รากและหน่อกล้วยที่ถูกสับจนขาดวิ่น มีสิ่งแปลกปลอมโผล่พ้นดินขึ้นมา... มันไม่ใช่ขยะ หรือรากไม้โบราณ แต่มันคือผิวสัมผัสสีขาวหม่นกึ่งเหลืองที่ดูแห้งกรัง รูปทรงเป็นทรงกลมมีช่องกลวงโบ๋สองข้างชวนขนลุก ดวงตาของนักเขียนนิยายสยองขวัญและประสบการณ์จากคดีก่อนหน้าบอกริตาได้ทันทีโดยไม่ต้องรอผลจากกองพิสูจน์หลักฐาน

‘กะโหลกศีรษะมนุษย์’

และไม่ใช่แค่นั้น ข้าง ๆ กันยังมีกระดูกท่อนแขนที่ยังคงมีเศษผ้าสีซีดจางพันติดอยู่ประปราย ดินโคลนรอบ ๆ ขอบหลุมส่งกลิ่นสาบดินผสมกลิ่นเหม็นอับโชยขึ้นมา แดนดินย่อตัวลงต่ำ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาสแกนสภาพหลุมอย่างรวดเร็ว ประเมินจากความลึก สภาพการสลายตัวของเนื้อเยื่อ และลักษณะภายนอก

“นี่มันไม่ใช่การฝังศพตามประเพณี...” แดนดินพึมพำเสียงเครียด มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาศูนย์วิทยุในพื้นที่ทันที “สายจากหมวดแดนดิน ขอกำลังเสริมและทีม พฐ. (พิสูจน์หลักฐาน) ด่วน มีเหตุขุดพบชิ้นส่วนโครงกระดูกลึกลับ คาดว่าเป็นเหตุฆาตกรรมอำพราง ศพถูกฝังซ่อนไว้ใต้กอกล้วย...”

แดนดินยังคงสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเป็นงานเป็นการ ทว่าริตากลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ลมพายุแห่งความอับโชคดูเหมือนจะพัดตามหลังเธอมาติด ๆ ไม่ว่าเธอจะพยายามหนีออกจากความตายของเดอะเกรย์ไกลแค่ไหน รากเหง้าของความสยดสยองกลับฝังลึกอยู่ใต้พื้นดินฝั่งตรงข้าม ขยับเข้าใกล้เธอเพียงแค่เอื้อมมือ

ความลึกลับและกลิ่นอายของฆาตกรรมครั้งใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น... โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่ามันจะโยงใยไปถึงจุดไหน