ปลาบู่ ปรากฏในการ์ตูนหรืออนิเมะเรื่องใดบ้าง

ชื่อ 'ปลาบ๊อบ' มักจะทำให้คนคิดถึงฟองน้ำสีเหลืองที่อาศัยอยู่ใต้ทะเลในเมืองเล็กๆ ซึ่งต้นตอของตัวละครนี้มาจากซีรีส์การ์ตูนฝรั่งยอดฮิตอย่าง 'SpongeBob SquarePants' ที่ออกอากาศทางช่อง Nickelodeon ตั้งแต่ปี 1999 โดยผู้สร้าง Stephen Hillenburg ในฐานะคนหนึ่งที่เติบโตมากับการ์ตูนยุคปลาย 90s ฉันชอบเล่าเกี่ยวกับตอนเปิดตัวอย่าง 'Help Wanted' ให้เพื่อนฟัง เพราะตอนนั้นวางพื้นฐานทั้งหมดได้ชัดเจน — ความบริสุทธิ์ของตัวละคร การล้อเลียนวัฒนธรรมป๊อป และมุกตลกที่คนทุกวัยเข้าถึงได้ ประกอบกับตัวละครข้างเคียงที่โดดเด่น เช่น Patrick, Squidward, Mr. Krabs และบ้านสับปะรดของตัวเอก ทำให้โลกของ 'SpongeBob SquarePants' กลายเป็นพื้นที่ที่แปลกแต่มีเสน่ห์ มุมมองของฉันต่อปลาบ๊อบไม่ใช่แค่ตัวละครการ์ตูนทั่วไป แต่เป็นตัวแทนของความรื่นเริงแบบไร้พิธีรีตรองที่ยังคงทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่ดู ฉันชอบฉากสั้นๆ ที่ปลาบ๊อบตื่นเต้นกับสิ่งเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน หรือเวลาที่เขาทุ่มเททำงานที่ 'Krusty Krab' อย่างจริงจัง เพราะมันสะท้อนความเรียบง่ายที่หาได้ยากในสื่อสมัยใหม่ ถึงแม้การ์ตูนนั้นจะเป็นงานของชาวอเมริกัน แต่การแปลและการพากย์ในหลายประเทศรวมถึงไทยก็ช่วยเติมสีสันให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นอีกแบบหนึ่ง นั่นคือเหตุผลที่แม้จะผ่านมานานหลายสิบปี ปลาบ๊อบยังคงมีฐานแฟนเหนียวแน่นและกลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมป๊อปที่คนหลายเจเนอเรชันหยิบมาพูดถึงได้เสมอ

ชื่อของไอน์สไตน์กลายเป็นสัญลักษณ์ที่ง่ายต่อการล้อเลียนในโลกการ์ตูน และฉันชอบมองว่าการปรากฏตัวนั้นสื่ออะไรบางอย่างเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ในสังคม เมื่อฉันดูการ์ตูนสมัยเด็ก ความทรงจำแรก ๆ ที่ติดตาคือการตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงหรือสิ่งของว่า 'Einstein' เป็นมุกตลกและทางลัดในการสื่อถึงความฉลาดหรือความเป็นนักวิทยาศาสตร์ เช่น สุนัขตัวดังในเรื่อง 'Back to the Future' ที่ชื่อว่า 'Einstein' ซึ่งกลายเป็นมุกซ้ำที่ทุกคนเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายมาก นอกจากนั้น สื่อตลกร่วมสมัยอย่าง 'Futurama' ก็ชอบเอาภาพลักษณ์ของไอน์สไตน์มาทำเป็นตัวละครหรือล้อเลียนบ่อย ๆ ในรูปแบบการ์ตูนที่เล่นกับความเป็นอนาคตและการเดินทางข้ามเวลา ส่วนซีรีส์ที่วิพากษ์สังคมอย่าง 'The Simpsons' ก็มีฉากที่ใช้รูปลักษณ์ไอน์สไตน์หรือการอ้างอิงถึงสมการ E=mc^2 เพื่อสร้างมุก ซึ่งฉันมองว่าเป็นการเชื่อมโยงวิทยาศาสตร์ให้คนทั่วไปเข้าถึงได้มากขึ้น ท้ายที่สุด ฉันชอบที่เห็นไอน์สไตน์ถูกย่อขนาดมาเป็นมุกในการ์ตูน เพราะมันทำให้ความคิดเรื่องฟิสิกส์หรือการทดลองไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป แม้จะเป็นการ์ตูนตลก แต่การหยิบเอาไอคอนทางวิทยาศาสตร์มาปรับใช้แบบนี้ก็มีเสน่ห์ในตัวมันเอง

แปลกแต่จริงที่ภาพของเต่าเผือกไม่ได้เห็นบ่อยนักในอนิเมะหรือการ์ตูนหลักๆ แต่เมื่อมันปรากฏขึ้นมักจะมีความหมายเชิงสัญลักษณ์หรือเป็นจุดเด่นของฉากนั้นๆ ฉันชอบสังเกตเวลาที่ผู้สร้างเลือกใช้สัตว์ที่มีสีผิดปกติเหล่านี้ เพราะมันมักบอกอะไรเกี่ยวกับธีมของเรื่องหรือการเดินทางของตัวละครได้ดี เต่าในญี่ปุ่นมีความหมายด้านความยั่งยืนและอายุยืน บวกกับสีเผือกซึ่งให้ความรู้สึกเปราะบางหรือลึกลับ เมื่อสองสิ่งนี้รวมกันผลลัพธ์จึงมักเป็นภาพที่ตราตรึงใจ ถ้าจะยกตัวอย่างงานที่มีเต่าให้เห็นบ่อยๆ ในมุมมองผู้ชม ผมมักนึกถึงงานที่แม้จะไม่เน้นให้เต่าเป็นเต่าเผือกโดยตรง แต่มีการใช้เต่าเป็นตัวละครหรือสิ่งมีชีวิตสำคัญ เช่น ใน 'Dragon Ball' จะมีเต่าตัวเล็กที่อาศัยกับอาจารย์โรชิซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์และมุมที่น่ารักของเรื่อง ส่วนในโลกของไคจูก็มีเต่ายักษ์อย่าง 'Gamera' ที่แม้จะเป็นคาแรคเตอร์จากหนังไลฟ์แอ็กชัน แต่ในช่วงหลังมีเวอร์ชันแอนิเมชันออกมาทำให้ภาพเต่ายักษ์ถูกนำกลับสู่สื่อการ์ตูน/แอนิเมะได้อีกครั้ง คนที่ติดตาม 'One Piece' ก็จะคุ้นกับการปรากฏของเต่าทะเลขนาดใหญ่ตามเกาะหรือเส้นทางเดินเรือ ซึ่งบางฉากผู้สร้างเล่นกับโทนสีให้เต่าดูซีดหรือมีเอกลักษณ์เฉพาะ ตัวอย่างอื่นที่มักมีสิ่งมีชีวิตในโทนสีพิเศษคือ 'Natsume's Book of Friends' และ 'GeGeGe no Kitaro' ซึ่งเป็นผลงานแนวยอกัย/ภูตผีที่มักจะนำสัตว์หรือภูตในรูปลักษณ์แปลกตาออกมาเป็นตอนเด่นๆ ฉันเคยเห็นในซีรีส์แนวนี้ที่มีเต่าภูติหรือเต่าที่มีสีอ่อนๆ ปรากฏเป็นหนึ่งในตำนานของตอนนั้น ๆ อีกโลกหนึ่งที่ควรพูดถึงคือวงการเกมและแฟนคัลเจอร์ซึ่งเชื่อมโยงกับอนิเมะ เช่น ในแฟรนไชส์อย่าง 'Pokémon' มีสายพันธุ์เต่าหลายตัวอย่าง 'Squirtle' 'Tirtouga' หรือ 'Torkoal' และเมื่อพูดถึงความพิเศษของสี ผู้เล่นมักเรียก Shinny หรือรูปแบบสีหายากว่าเป็นเต่าเผือกในความหมายสบายๆ ของแฟนๆ ทำให้ภาพเต่าขาวปรากฏในงานต่างๆ ได้ผ่านมุมมองของแฟนคลับ แม้ว่าจะไม่เรียกอย่างเป็นทางการว่า "เต่าเผือก" ก็ตาม ส่วนสัญลักษณ์ของการใช้เต่าเผือกในงานมักจะเกี่ยวกับความหวัง ความเปราะบาง หรือการเตือนบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อเห็นเต่าเผือกบนจอ มันมักจะทำให้ฉันเงี่ยหูฟังเรื่องราวรอบๆ ตัวมันมากขึ้น โดยรวมแล้ว เต่าเผือกในอนิเมะและการ์ตูนมักปรากฏเป็นองค์ประกอบที่ไม่บ่อยนักแต่ทรงพลัง แม้จะไม่สามารถยกตัวละครเต่าเผือกชัดๆ ที่เป็นไอคอนระดับโลกได้มากมาย แต่หลายเรื่องนำเต่ามาเล่นกับความหมายเชิงสัญลักษณ์ได้อย่างชาญฉลาด และในฐานะแฟน ฉันมองว่าการเห็นเต่าเผือกครั้งหนึ่งบนจอจะให้ความประทับใจมากกว่าการเห็นสัตว์ปกติหลายๆ ตัว เพราะมันเหมือนกับจังหวะเล็กๆ ที่เรื่องต้องการให้เราหยุดคิด—นั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน

คนในชุมชนชนบทมักเล่าเรื่องปลาบู่ในเชิงสัญลักษณ์ว่าเป็นสัตว์ที่อดทนและปรับตัวเก่ง เหตุนี้เองทำให้ผู้สร้างการ์ตูนหลายคนดึงภาพปลาบู่จากนิทานพื้นบ้านมาใช้เป็นต้นแบบของตัวละครที่คล้ายคนแต่ยังคงเอกลักษณ์ของปลาไว้ ฉันเติบโตมากับเรื่องเล่าแบบนี้ เลยชอบเวลาที่นักเขียนเอาลักษณะนิสัยพื้นบ้าน—ช่างสังเกต ใจเย็น แต่ก็มีมุมกวนๆ—มาใส่ในบทตัวละคร ในงานเล่าเรื่องสมัยใหม่ ผู้สร้างมักผสานองค์ประกอบหลายอย่างเข้าด้วยกัน: รูปร่างและการเคลื่อนไหวจากของจริง ความหมายเชิงสัญลักษณ์จากนิทาน และภาพลักษณ์ที่ทำให้คนดูสัมพันธ์ได้ง่าย ผลลัพธ์คือปลาบู่ที่กลายเป็นตัวแทนของคนบ้านนา อารมณ์เรียบง่าย และความฮาทั้งน่ารักและเจ็บแสบ ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ตัวละครยังคงตรึงใจคนดูรุ่นต่อรุ่น

เคยเห็นการล้อเลียนเจ้าชายชาร์ลส์ใน 'The Simpsons' อยู่บ่อย ๆ แล้วทำให้รู้สึกว่าทีมเขียนชาวอเมริกันชอบเอาราชวงศ์อังกฤษมาเล่นมุกแบบจิกกัด ผมมักชอบฉากที่พวกตัวการ์ตูนเอาลักษณะนิสัยของเจ้าชาย—การเป็นคนสุภาพในที่สาธารณะแต่มีมุมขำ ๆ ที่ถูกขยายจนกลายเป็นมุก—มาขยายให้ดูเกินจริงเพื่อประชดประชัน ทั้งการร่วมพิธีการ การถูกจับตามองจากสื่อ ไปจนถึงมุกเกี่ยวกับวังและจิตวิทยาของการเป็นสมาชิกราชวงศ์ การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นบันทึกความจริง แต่วิธีที่เขาเอารายละเอียดเล็ก ๆ มาขยายจนใหญ่กลับทำให้มองเห็นภาพรวมของกระแสสาธารณะเกี่ยวกับเจ้าชายได้ชัดขึ้น สรุปว่าถ้าต้องการเห็นเวอร์ชันล้อเลียนที่คนทั่วโลกรู้จัก 'The Simpsons' เป็นตัวอย่างคลาสสิกที่เห็นได้ชัดเจน และมุกในเรื่องมักจะสะท้อนความคิดของคนทั่วไปเกี่ยวกับราชวงศ์ได้แบบขำขันมากกว่าจะจริงจัง

วงการการ์ตูนไทยมีเรื่องที่ถูกนำเสนอหลายรูปแบบจนทำให้จำนวนตอนกับความยาวสับสนได้ง่าย และ 'ปลาบู่ทอง' ก็เป็นตัวอย่างที่ดีของเรื่องแบบนี้ โดยภาพรวมที่ผมติดตามมานั้นจะเห็นได้สองแนวทางหลักที่คนมักหมายถึงเวลาเอ่ยชื่อเรื่องนี้ แนวทางแรกคือเวอร์ชันที่เป็นภาพยนตร์อนิเมชันยาวหนึ่งตอน ซึ่งมักถูกอ้างถึงในบริบทของงานเล่าเรื่องพื้นบ้านหรือภาพยนตร์สำหรับครอบครัว ฉบับแบบนี้จะมีความยาวโดยประมาณระหว่าง 60–90 นาที ขึ้นกับการตัดต่อที่ออกฉายในแต่ละยุคและการจัดจำหน่ายในสื่อที่ต่างกัน บางครั้งฉบับงานเทศกาลหรือฉบับโรงภาพยนตร์จะยาวกว่าเวอร์ชันที่ตัดให้เหมาะกับโทรทัศน์หรือดีวีดี ฉะนั้นเมื่อใครถามถึงจำนวนตอนแบบตรงไปตรงมา ในกรณีที่หมายถึงฉบับภาพยนตร์ ก็ตอบได้ว่ามีแค่ตอนเดียว แต่ใช้เวลาชมเทียบได้กับหนังยาวหนึ่งเรื่อง อีกแนวทางคือเวอร์ชันที่ทำเป็นซีรีส์หรือชุดตอนสั้นซึ่งพบได้บ่อยบนทีวีหรือแพลตฟอร์มออนไลน์ ฉบับแบบนี้มีความยืดหยุ่นมากกว่าทั้งในแง่จำนวนตอนและความยาวของแต่ละตอน ตัวอย่างที่ผมเคยเห็นการให้ข้อมูลไว้แบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ คือซีรีส์สั้นที่มีตอนละประมาณ 10–15 นาที เหมาะกับรายการเด็กและเนื้อเรื่องเรียงเป็นตอนสั้นๆ กับซีรีส์มาตรฐานสำหรับทีวีที่มักมีตอนละ 20–30 นาที จำนวนตอนในสไตล์ซีรีส์แบบนี้จึงอาจอยู่ระหว่าง 13–26 ตอนหรือมากกว่านั้น ขึ้นกับผู้ผลิตและแพลตฟอร์มที่ลง โดยสรุปสั้นๆ (แต่ไม่ใช่ประโยคเปิด) เมื่อมีคนถามว่า 'ปลาบู่ทอง' มีกี่ตอนและความยาวเท่าไหร่ คำตอบขึ้นกับว่าเขาหมายถึงเวอร์ชันไหน: ถ้าเป็นภาพยนตร์ก็เป็นเรื่องเดียวความยาวประมาณชั่วโมงถึงชั่วโมงครึ่ง แต่ถ้าเป็นซีรีส์ จำนวนตอนกับความยาวต่อตอนจะแปรผันตามรูปแบบการผลิตและช่องทางที่เผยแพร่ — นี่คือเหตุผลที่ผมมักจะถามก่อนว่าอีกฝ่ายหมายถึงฉบับไหน เพื่อจะได้บอกตัวเลขที่ชัดเจนกว่า

ความทรงจำหนึ่งเกี่ยวกับโลกการ์ตูนทางทะเลผุดขึ้นมาเมื่อคิดถึงหอยทากในงานภาพยนตร์การ์ตูนที่ชวนฮาและแปลกตา ในโลกของ 'One Piece' ตัวละครประเภทหอยทากที่เรียกว่า 'เดนเดนมูชิ' ทำหน้าที่เหมือนโทรศัพท์และวิทยุขนาดยักษ์ ซึ่งผมชอบความคิดบ้าๆ นี้เพราะมันยกระดับสิ่งมีชีวิตธรรมดาให้กลายเป็นเทคโนโลยีที่อบอุ่นและตลก การออกแบบที่ต่างกันระหว่างสายพันธุ์ของเดนเดนมูชิ สกุลและขนาดที่หลากหลายสะท้อนถึงความคิดสร้างสรรค์ของผู้สร้างได้ชัดเจน เมื่อคิดถึงฉากที่ใช้เดนเดนมูชิสื่อสาร ผมมักนึกถึงมุมมองของนักเดินเรือที่พึ่งพาเครื่องมือเหล่านี้เพื่อเชื่อมโลก ซึ่งทำให้การติดตามข่าวสารของลูกเรือมีเสน่ห์แบบการ์ตูน การใส่หอยทากเป็นองค์ประกอบเรื่องราวไม่เพียงแต่เป็นมุขตลก แต่ยังช่วยสร้างระบบสื่อสารในโลกสมมติอย่างน่าจดจำ

การได้เห็นปลาในบทบาทที่เหมือน 'ผีดิบ' มักทำให้ฉากรู้สึกแปลกและขมขื่นไปพร้อมกัน ในฐานะแฟนตำนานกับผีสางเก่า ๆ ผมนิยมเอาเรื่องราวจาก 'GeGeGe no Kitaro' มาเป็นต้นแบบ เพราะซีรีส์นี้ชอบหยิบเอาผีจากน้ำมาเล่นในรูปแบบต่าง ๆ: บางตอนปลาเป็นเหยื่อที่กลับมาหาคนทำร้าย บางตอนปลาเป็นผู้ถูกสาปและกลายเป็นภัยรบกวนชาวประมง การนำปลาเปล่าไร้วิญญาณมาเป็นตัวละครจึงไม่ใช่แค่หวังผลระทึก แต่มักใช้เป็นกระจกสะท้อนความผิดหวังของมนุษย์ต่อธรรมชาติ การแสดงบทบาทของปลาแบบนั้นใน 'GeGeGe no Kitaro' มีความหลากหลาย ทั้งเป็นศัตรูเฉพาะตอน ใช้สร้างบรรยากาศชวนขนลุก และบางครั้งก็กลายเป็นตัวละครที่น่าเวทนาซึ่งให้บทเรียนเกี่ยวกับการเคารพสิ่งมีชีวิตในทะเล เรื่องแบบนี้ทำให้ฉากที่เกี่ยวกับน้ำมักมีมิติทางอารมณ์มากกว่าฉากอสูรกายธรรมดา โดยรวมแล้วฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้ปลาในฐานะผีดิบมีเสน่ห์คือการผสมผสานระหว่างความไม่คุ้นเคยของสัตว์น้ำกับแรงปรารถนาของมนุษย์ที่มักทำให้ธรรมชาติพลิกผัน เป็นภาพที่ยังคงติดตาแม้จะเป็นเพียงตอนสั้น ๆ ก็ตาม

ชื่อ 'ก้นกบ' ทำให้ยิ้มได้ก่อนเลย เพราะเป็นคำที่ฟังแล้วติดหูแบบแสบๆ คันๆ โดยตรงๆ เลยไม่มีตัวละครจากอนิเมะหรือมังงะระดับสากลที่ใช้ชื่อนี้อย่างเป็นทางการ ดิฉันมองว่าเป็นชื่อน่าจะมาจากการตั้งฉายาในชุมชนคนดูหรือการ์ตูนท้องถิ่นมากกว่า บ่อยครั้งที่ชาวเน็ตหรือแฟนๆ เอาคำเล่นมาล้อเลียนตัวละครที่มีลักษณะตัวกบน่ารักๆ หรือลักษณะก้นแบนๆ จนกลายเป็นฉายาเฉพาะกลุ่ม ซึ่งไม่ปรากฏในเครดิตหลักของผลงาน ถ้าจะนึกถึงแหล่งที่เป็นไปได้ ก็มีทั้งการ์ตูนเด็กฉบับท้องถิ่น หนังสือการ์ตูนออนไลน์ หรือสื่อที่ทำขึ้นเล่นๆ ในโซเชียล แม้จะอยากเห็นว่าชื่อแปลกๆ แบบนี้มีที่มาจากตรงไหน แต่โดยภาพรวมชื่อ 'ก้นกบ' ดูเหมือนจะเป็นมุกเรียกขำๆ มากกว่าจะเป็นชื่อตัวละครที่ลงทะเบียนอย่างเป็นทางการ สุดท้ายแล้วฉันรู้สึกว่าชื่อแบบนี้แสดงถึงเสน่ห์ของชุมชนแฟนคลับ ที่ชอบเติมมุกและสร้างภาษากลางระหว่างกัน

เคยรู้สึกไหมว่าตัวละครในตำนานพื้นบ้านที่ถูกดัดแปลงเป็นการ์ตูนมักถูกปรับแต่งให้มีมิติหลากหลายมากขึ้น ในฉบับของ 'ปลาบู่ทอง' ที่ฉันคุ้นเคยมักจะมีแกนตัวละครหลักไม่กี่คนที่ผลักดันเรื่องเล่าให้เดินหน้า โดยแต่ละคนมีบทบาทและความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่ต่างกันอย่างชัดเจน ตัวเอกคือ 'ปลาบู่ทอง' — มักถูกวาดเป็นปลาสีทองที่มีปาฏิหาริย์หรือแปลงร่างเป็นหญิงสาวในบางฉบับ บทบาทของเธอไม่ใช่แค่ความสวยงามเพียงอย่างเดียว แต่เป็นตัวกลางของเรื่องราวความเมตตา ความเสียสละ และผลของการไว้ใจหรือถูกหักหลัง; เธอเป็นแรงกระตุ้นให้ตัวละครอื่นต้องเผชิญกับทางเลือกทางศีลธรรม อีกคนที่สำคัญคือผู้พบหรือลูกชายครอบครัวชาวประมง — ในหลายเวอร์ชันเขาเป็นคนที่อ่อนโยน ใส่ใจหรือแทบจะไร้เดียงสา การตัดสินใจของเขาต่อปลาทองสะท้อนความดีงามหรือจุดอ่อนของมนุษย์ บทบาทนี้ทำให้เรื่องมีมิติความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งมหัศจรรย์ ฝั่งฝ่ายตรงข้ามมักเป็นแม่เลี้ยง ญาติที่อิจฉา หรือบุคคลที่แสวงหาผลประโยชน์ — ตัวละครกลุ่มนี้ทำหน้าที่เป็นแรงขัดแย้ง สร้างวิกฤตให้ตัวเอกต้องเลือกหรือสูญเสีย บ่อยครั้งภาพของคนกลุ่มนี้ไม่ได้เป็นเพียง 'คนร้าย' ตรงตัว แต่ยังสะท้อนบทเรียนเรื่องความโลภ ความอาฆาต และบทลงโทษทางสังคม นอกจากนั้นยังมีตัวละครสมทบเช่น ผู้เฒ่าผู้รู้ ผู้ปกครองหมู่บ้าน หรือสัตว์วิเศษอื่น ๆ ที่ช่วยเติมเนื้อหาและฉากสอนบทเรียนกลางเรื่อง ในฉบับการ์ตูนฉากคลาสสิกอย่างตอนที่ปลาบู่ทองแปลงร่างหรือตอนที่ความลับถูกเปิดเผย มักถูกใช้เพื่อเน้นอารมณ์และบทเรียนของเรื่อง ซึ่งทำให้ผู้ชมทั้งเด็กและผู้ใหญ่เข้าใจแก่นเรื่องได้ง่ายขึ้น ในมุมของฉัน ความน่าสนใจของ 'ปลาบู่ทอง' ไม่ได้อยู่แค่ความโรแมนติกหรือวัตถุแวววับ แต่คือการที่ตัวละครแต่ละตัวเป็นตัวแทนของค่านิยมทางสังคม ความโลภ ความเมตตา และการให้อภัย — มันทำให้เรื่องพื้นบ้านชิ้นนี้ขยับจากการเป็นนิทานสำหรับเด็กไปสู่สิ่งที่ทำให้คิดตามเมื่อโตขึ้น