ป้อปอาย มีแฟนชื่ออะไรและความสัมพันธ์เป็นอย่างไร

เสียงพากย์ของ 'Popeye' เวอร์ชันภาษาไทยไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่เปลี่ยนไปตามยุคและช่องที่เอามาออกอากาศ ทำให้พอพูดถึงชื่อคนพากย์แล้วมักเจอหลายความทรงจำที่ต่างกันไป ในความทรงจำของคนดูรุ่นเก่า เท่าที่นึกได้การ์ตูน 'Popeye' ที่ฉันเคยเห็นในทีวีสมัยก่อนมักถูกพากย์ใหม่โดยสตูดิโอท้องถิ่นที่ใช้ทีมพากย์ชุดหนึ่ง เลยทำให้เสียงป้อปอายที่คุ้นชินมักเป็นเสียงทุ้มกรุ้ย ๆ ที่เน้นสไตล์ตลกและออกแรงเยอะ ซึ่งต่างจากเวอร์ชันต้นฉบับภาษาอังกฤษที่เป็นเอกลักษณ์ เสียงที่ได้ยินในทีวีก็เลยมักทำให้คนไทยจดจำรูปแบบการพูดและมุกตลกแบบเฉพาะตัวของเวอร์ชันไทยมากกว่าชื่อคนพากย์จริงๆ ความรู้สึกตอนดูคือจะสนุกกับการที่นักพากย์ไทยปรับโทนคำพูดและมุกให้เข้ากับผู้ชมไทย สุดท้ายพอจะเล่าให้คนรุ่นใหม่ฟังก็เลยมักบอกว่า 'ป้อปอายในไทยถูกพากย์โดยหลายคนตามยุคสมัย' มากกว่าจะระบุชื่อเดียว และนั่นก็เป็นเสน่ห์ของการดูการ์ตูนพากย์ไทยในสมัยก่อนที่มีสีสันเฉพาะตัวเสมอ

การอ่านชื่อรัสเซียผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ซับซ้อนอย่างที่คิด เมื่อเจอชื่อในคียริลิคให้มองที่พยัญชนะและสระแล้วอ่านตามเสียงใกล้เคียงภาษาไทย โดยปกติอักษรที่เจอบ่อยๆ เช่น 'А' อ่านว่า /a/ (อา), 'Е' เป็น /ye/ หรือ /e/ ขึ้นกับตำแหน่ง คำว่า 'Александр' ในคียริลิคคือ 'Александр' อ่านแบบไทยว่า อเล็กซานเดอร์ และถ้าต้องการเขียนกลับเป็นละตินมักจะเป็น 'Aleksandr' ส่วน 'Дмитрий' เขียนว่า Дмитрий และอ่านว่า ดมิทรีย์ ผมมักจะแยกชื่อเป็นสองส่วนคือรูปลักษณ์การเขียนและน้ำเสียงของสระหนักเสียง สำคัญคือการเน้น (stress) เพราะตำแหน่งสระเน้นเปลี่ยนเสียงได้ เช่น 'Иван' เขียนว่า Иван อ่านว่า อีวาน โดยพยางค์เน้นแตกต่างกับชื่ออื่นๆ อีกชั้นคือชื่อบางแบบลงท้ายด้วย -а หรือ -я แต่ยังเป็นชื่อผู้ชาย เช่น 'Никита' (Никита) อ่านว่า นีคีต้า ทั้งหมดนี้ช่วยให้การอ่านและเขียนคียริลิคมีระบบมากขึ้นเมื่อฝึกไปบ่อยๆ

หลายปีที่ผ่านมา ผมได้เห็นคนใกล้ตัวที่ต่อสู้กับอาการย้ำคิดย้ำทำจนชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปมาก การอธิบายสั้นๆ ให้เข้าใจคือ โรคย้ำคิดย้ำทำเป็นภาวะที่มี 'ความคิดบุกรุก' ซึ่งเป็นความคิดหรือภาพซ้ำๆ ที่ทำให้รู้สึกกังวล และตามมาด้วยพฤติกรรมซ้ำๆ เพื่อพยายามลดความกังวลนั้น ความคิดเหล่านี้ไม่ได้เป็นเรื่องที่คนอยากมี แต่กลับเกิดขึ้นบ่อยและยืนยงจนคุมไม่ได้ ผมมักอธิบายว่าอาการเริ่มต้นมักแสดงออกในสองรูปแบบหลัก คือ 'ความคิดซ้ำๆ' (obsessions) เช่น กลัวเชื้อโรค กลัวว่าจะทำร้ายคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ หรือความคิดที่ไม่หยุดเกี่ยวกับความเป็นระเบียบ กับอีกแบบคือ 'การกระทำซ้ำๆ' (compulsions) เช่น ล้างมือบ่อย ตรวจประตู-เตาไฟซ้ำหลายรอบ บางคนทำพิธีกรรมทางจิต เช่น นับเลขหรือท่องซ้ำๆ เพื่อให้ใจสงบ พฤติกรรมพวกนี้ให้ความรู้สึกโล่งชั่วคราวแต่กลับส่งผลเสียในระยะยาว สังเกตง่ายๆ ว่าอาการเริ่มต้นมักทำให้เสียเวลามากขึ้น ต้องใช้พลังงานจิตในการควบคุมความคิดหรือพฤติกรรม และเริ่มหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่กระตุ้นความวิตกกังวล การรู้จักสัญญาณแต่เนิ่นๆ สำคัญ เพราะยิ่งได้รับการดูแลตั้งแต่เริ่มต้น ยิ่งมีโอกาสกลับมาทำกิจวัตรได้เป็นปกติขึ้น ผมเองรู้สึกว่ายิ่งมีคนเข้าใจเรื่องนี้มากขึ้น คนที่เป็นก็กล้าขอความช่วยเหลือเร็วขึ้นด้วย

แฟนคลับหลายคนคงอยากรู้ว่าแฟนของป้อง ณวัฒน์เป็นใครกันแน่และเริ่มคบกันเมื่อไหร่ เพราะเขาเป็นคนที่ส่วนตัวมากๆ และไม่ค่อยเอาชีวิตรักมาเปิดเผยต่อสาธารณะ ผมมองว่าในภาพรวมไม่มีการประกาศความสัมพันธ์ที่ชัดเจนจากป้องเองบนแพลตฟอร์มหลักหรือการให้สัมภาษณ์แบบเป็นทางการ ความสัมพันธ์ที่คนพูดถึงกันมักมาจากภาพที่ถูกแชร์ในงานสังคม งานกาล่าหรืองานประกาศรางวัล ซึ่งแฟนๆ เอามาเชื่อมโยงว่ามีความสัมพันธ์ แต่สิ่งเหล่านี้ยังเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น ไม่มีกำหนดวันเริ่มต้นที่ подтвержdได้จากแหล่งที่เชื่อถือได้ ในฐานะแฟนคนหนึ่ง ผมรู้สึกชื่นชมที่เขารักษาพื้นที่ส่วนตัวไว้ ทำให้รายละเอียดกลายเป็นเรื่องของคนกลางอย่างข่าวลือและภาพถ่ายมากกว่าคำประกาศจริงจัง ถ้าอยากติดตามแบบชัวร์ที่สุด เวลาที่มีการประกาศจากป้องเองหรือการปรากฏตัวร่วมกันอย่างเป็นทางการจะชัดเจนกว่า แต่ถึงตอนนั้น ความรู้สึกที่แฟนๆ มีต่อเขาก็มักจะคงอยู่ไม่เปลี่ยน

ความสัมพันธ์ระหว่าง 'คุนิงามิ' กับตัวเอกในเรื่องมีความซับซ้อนมากกว่าที่ตาเห็น เป็นทั้งคู่แข่งและกระจกสะท้อนความทะเยอทะยานของกันและกัน เราเห็นว่าเริ่มแรกมันเป็นความขัดแย้งที่เต็มไปด้วยอีโก้—ทั้งสองคนแย่งตำแหน่งหัวหอก แย่งจังหวะการเล่น แย่งโอกาสที่จะเป็นคนทำประตู แต่สิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์นี้น่าสนใจคือมันไม่ได้จบลงแค่การปะทะแบบศัตรู ทุกจังหวะการชนกันกลับสอนให้พวกเขาเข้าใจวิธีคิดของอีกฝ่ายมากขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปความเป็นคู่แข่งกลายเป็นความเคารพแบบเหนียวแน่น รอยแผลจากการปะทะหลายครั้งทำให้เราเห็นว่าพวกเขาเติมเต็มกันได้—'คุนิงามิ' มอบความดุดันและการจบสกอร์ที่เด็ดขาด ขณะที่ตัวเอกมีวิสัยทัศน์ในการวางตำแหน่งและอ่านเกม เราชอบพลวัตแบบนี้เพราะมันไม่หวานเจี๊ยบ แต่จริงจังและเต็มไปด้วยพลังของการเติบโตร่วมกัน

พูดถึง 'ป๊อปอาย' แล้วภาพลักษณ์ของคนกล้ามแขนโตกับกระป๋องผักโขมก็โผล่มาทันที — ตัวละครหลักที่โดดเด่นมีหลายคนและแต่ละคนก็มีคาแรคเตอร์ชัดเจนจนจำได้ง่าย ป๊อปอาย (Popeye) คือฮีโร่ที่ชอบกินผักโขมเพื่อพละกำลังชั่วคราว กลายเป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญแบบซื่อ ๆ และตลกขบขัน การกระทำของเขามักเป็นไปเพื่อปกป้องคนที่รักหรือช่วยคนที่เดือดร้อน ส่วนโอลีฟ ออยล์ (Olive Oyl) เป็นหญิงผอมสูง ผมชอบที่เธอมักจะแสดงทั้งความอ่อนโยนและปากร้ายในเวลาเดียวกัน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างป๊อปอายกับโอลีฟมีมิติ บลูโตหรือบรูทัส (Bluto/Brutus) เป็นตัวร้าย/คู่แข่งคลาสสิก มักจะแข่งขันกับป๊อปอายเพื่อแย่งโอลีฟ และเป็นต้นเหตุของการต่อสู้ที่นำไปสู่การกินผักโขม ส่วนวิมพี (Wimpy) เป็นตัวละครที่ชอบกินแฮมเบอร์เกอร์และมีมุกประจำตัวคือการขอยืมเงินแบบขำ ๆ นอกจากนี้ยังมีตัวละครรองที่น่าสนใจอย่างสวีพี (Swee'Pea) ทารกน่ารักที่ป๊อปอายดูแล, ยูจีน เดอะจีพ (Eugene the Jeep) สิ่งมีชีวิตประหลาดที่ช่วยได้ในบางตอน และพ่อของป๊อปอายอย่างปูเพ็ค แพ็พปี้ (Poopdeck Pappy) ที่มาเติมเรื่องราวครอบครัว ชอบความเรียบง่ายและมุกน้ำเน่าสไตล์การ์ตูนเก่า ๆ ของเรื่องนี้จริง ๆ

บัญชีอินสตาแกรมหลักของ 'เต้ย จรินทร์พร' ใช้ชื่อว่า '@toeyjarinporn' และนั่นแหละที่ฉันตามดูบ่อยสุด เวลาเลื่อนไทม์ไลน์ฉันมักจะหยุดที่โพสต์ของเธอเพราะจะเป็นภาพงานถ่าย งานอีเวนต์ และรูปไลฟ์สไตล์ส่วนตัวผสมกันอย่างพอดี — ไม่ว่าจะเป็นรูปกองถ่ายที่แสงสวยหรือมุมเบื้องหลังการทำงานที่น่ารัก เจ้าของบัญชีมักโพสต์สตอรี่บ่อยด้วย ทำให้รู้สึกเหมือนได้ติดตามชีวิตจริง ๆ มากกว่าการดูข่าว หากอยากเจอบัญชีนี้ สามารถเข้าไปที่แอป 'Instagram' แล้วพิมพ์ชื่อยูสเซอร์ '@toeyjarinporn' หรือคลิกจากลิงก์ที่มักปรากฏในหน้าแฟนเพจทางการของนักแสดงบนแพลตฟอร์มอื่น ๆ ฉันมองว่าการเข้าไปดูโปรไฟล์โดยตรงกับการสังเกตรูปโปรไฟล์และโพสต์ล่าสุดช่วยยืนยันได้ทันทีว่าเป็นบัญชีจริงหรือแฟนเพจทั่วไป

เชื่อไหมว่าเรื่องราวของป้อปอายเริ่มต้นจากหน้าหนังสือพิมพ์ไม่ใช่จากการ์ตูนบนจอโทรทัศน์อย่างที่หลายคนคิด ตัวละครนี้ถูกสร้างขึ้นโดยอี.ซี. ซีการ์ และปรากฏตัวครั้งแรกในนิยายภาพชื่อ 'Thimble Theatre' ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1929 ในตอนแรกเขาเป็นตัวละครสมทบที่เข้ามาเติมสีสัน แต่คาแรกเตอร์กะล้ำกะเหลี่ยมพร้อมพลังจากผักโขมก็ฉุดให้เขาโดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้ป้อปอายไม่เหมือนใครคือการผสมระหว่างมุขตลกสไตล์การ์ตูน สิ่งที่สะท้อนสังคม และการมีตัวละครประกอบที่โดดเด่น อย่าง 'Olive Oyl' ที่มีบุคลิกเฉพาะตัว หรือคนที่ชอบกินเบอร์เกอร์อย่าง Wimpy—ทั้งหมดนี้ช่วยผลักดันให้ผู้อ่านผูกพันกับแถบการ์ตูนแผ่นนั้นมากกว่าที่จะเป็นเพียงตัวตลกชั่วครั้งชั่วคราว สิ่งที่น่าสนใจคือหลังจากโด่งดังจากหน้าแถบการ์ตูน ป้อปอายถูกหยิบไปดัดแปลงเป็นการ์ตูนสั้นโดยสตูดิโอภาพเคลื่อนไหว และชื่อเสียงของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมป๊อป กลับมุมมองส่วนตัวแล้ว ผมมองว่าเอกลักษณ์จาก 'Thimble Theatre' คือหัวใจที่ทำให้ป้อปอายยังคงอยู่ในความทรงจำของคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า