บทที่1 แกล้งลืม

เสียงอึกทึกของกิจกรรมรับน้องรวมระหว่างคณะอักษรศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์ดูจะเบาลงทันที เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีกรมท่าก้าวเข้ามาในลานเกียร์ และผมคือ "พาย" พี่ว้ากปี 3 ของคณะวิศวะ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและความเป็นระเบียบ มีใบหน้าเรียบเฉยจนบางครั้งดูเหมือนเย็นชาไร้ความรู้สึก เดินผ่านกลุ่มรุ่นน้องที่พากันนิ่งปิดเสียงเงียบกริบราวกับถูกสะกดด้วยมนตร์ของผม

"ครบยังวะ"

"ยัง กว่าจะมานะมึง"

"รถติด"

ผมตอบไอ้เฟิร์สสั้นๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายไม่ได้สนใจหรือปรายตามองใครเป็นพิเศษ ทำเพียงแค่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ารายชื่อของน้องคณะอักษรฯ ที่ต้องมารับน้องกับคณะวิศวะฯ ยังไม่ครบ ทั้งที่เวลาก็ผ่านมากว่าสิบนาทีแล้ว และหนึ่งในรายชื่อนั้นมีชื่อของใครบางคน บางคนที่เคยคุ้นและผมจำได้ดี

"วันนี้มึงต้องอยู่คุยกับน้องอักษรต่อ"

"กูไม่ลืม"

"ชื่ออะไรวะ สวยป่ะ"

"ไม่ได้สนใจ"

"กูจะรอดู"

"..."

ได้แต่ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย เหนื่อยใจกับความอยากรู้อยากเห็นของไอ้เฟิร์ส หันไปสนใจน้องๆ ที่พากันนั่งตัวตรงไม่กล้าแม้แต่จะขยับหรือพูดคุยต่อ ให้ตาคู่คมกวาดตามองจดจำใบหน้าของรุ่นน้องทั้งสองคณะที่อยู่ในความดูแลของผมในฐานะเฮดว้าก

ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างทำกิจกรรมตามหาพี่รหัสจากคำใบ้ ร่างบอบบางในชุดนิสิตคณะอักษรศาสตร์ก็วิ่งหอบเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าผม ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ เธอคือ "ขนมปัง" ผู้หญิงที่ผมเคยรู้จักดีกว่าใคร

"ขอโทษที่มาสายนะคะ พอดีขนมปังติดธุระค่ะ" เป็นเธอจริงสินะ

เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมแววตาที่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อตาคู่กลมเงยขึ้นมาสบตาผม แต่ผมกลับเลือกที่จะตีหน้านิ่ง นัยน์ตาคมกริบคู่เดิมที่เธอเคยบอกว่าชอบนักหนา เหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน

"มาสายคือมาสาย ไม่มีข้ออ้าง"

"ค่ะ"

เสียงทุ้มเรียบเย็นจนไอ้เฟิร์สถึงกับหันมามองแรงใส่ แววตาของเธอหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มสดใสที่เคยมีก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นเม้มปากแน่นก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติพยักหน้าเล็กน้อยยอมรับความผิดแต่โดยดี และเพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์ของตัวเองดูเป็นพี่ว้ากที่ใจร้ายมากเกินไปประกอบกับถือเป็นความผิดครั้งแรก ผมเลยตัดสินใจปล่อยเธอไปนั่งรวมกับเพื่อนเพื่อทำกิจกรรมต่อ ทำไอ้พาลันกับไอ้เฟิร์สพากันยกยิ้มมุมปากปรายตามองผมเหมือนรู้ทัน แต่มันสองคนกลับไม่รู้อะไรเลย

กิจกรรมตามหาพี่รหัสดำเนินไปจนแสงของดวงอาทิตย์เริ่มเปลี่ยนสี ส่วนใหญ่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ทำภาระกิจนี้สำเร็จและได้รางวัลเป็นการกลับบ้านไปพักผ่อน ส่วนเธอ คือหนึ่งในไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ที่ตามหาพี่รหัสตามคำใบ้ไม่เจอ ก็เลยต้องรับการลงโทษโดยการวิ่งรอบสนามบาสเกตบอล 2 รอบ ให้พอได้ออกแรงเหนื่อย แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้คนผิวขาวขอบบางนั่งหอบหน้าแดงอยู่ครู่ใหญ่เรียกความสนใจให้บรรดาเพื่อนร่วมชั้นของผมพากันถือขวดน้ำเย็นและผ้าเย็นไปให้คอยเอาอกเอาใจ จนผมเริ่มหงุดหงิดสายตาอยากจะลงโทษให้วิ่งต่อแต่คงจะดูไร้เหตุผลเกินไปเลยหันมาเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับคอนโด กลับไปทำสมาธิให้ใจตัวเองกลับมาสงบลงตามเดิม

"เฮ้ย! ไอ้พายมึงยังกลับไม่ได้"

"ทำไม?"

"คุยงานกันก่อนดิวะ"

"ไหน?"

"เออ ไหนวะ หรือกลับไปแล้ว"

"งั้นกูกลับ"

ผมไม่ได้ลืมว่าวันนี้มีประชุมเรื่องการจัดสถานที่และกิจกรรมงานเฟรชชี่ที่จะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้ากับตัวแทนทั้งสองคณะ ผมผู้เป็นประธานรุ่นฝั่งวิศวะฯ และได้รับมอบหมายจากกองกิจการนิสิตให้ดูแลงานในส่วนนี้จำเป็นต้องคุยและร่วมตัดสินใจเรื่องนี้ด้วย เพียงแต่เวลานี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาตัวแทนประสานงานของอีกฝั่งที่ดูแล้วน่าจะไม่ค่อยมีความรับผิดชอบเท่าไหร่

"พี่พายคะ"

"..."

ผมชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อ เสียงหวานสั่นที่เรียกขึ้นจากด้านหลังนั้นเบาหวิวเพราะเพิ่งผ่านการวิ่งเหนื่อยหอบมาไม่นาน ทำผมพ่นลมหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง

เป็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นมือเล็กกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยแต้มด้วยรอยยิ้มสดใสแดงระเรื่อผลจากการลงโทษเมื่อครู่ เหงื่อเม็ดเล็กเกาะตามไรผมและนวลแก้มดูเปราะบางเสียจนไอ้พวกเพื่อนตัวดีที่ยืนอยู่แถวนั้นพากันมองด้วยสายตาสงสาร เห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด

"ปัง เอ้ย ขนมปัง เป็นตัวแทนประสานงานจากฝั่งอักษรค่ะ"

คำแทนตัวเองที่เกือบจะหลุดออกมาทำเอาใจผมไหวไปวูบหนึ่ง แต่วินาทีต่อมาความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ก็เข้ามาแทนที่ให้ผมปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนเดิมอีกครั้ง

"มาช้าตอนเริ่มกิจกรรม ยังพอว่า แต่มาช้าตอนนัดคุยงานที่เป็นทางการแบบนี้ คิดว่าเหมาะสม?"

"ขอโทษค่ะ คือเพื่อนที่จะมาคู่กันเขาไม่สบายกะทันหัน ขนมปังเลยต้องรวบรวมสรุปงานจากทางคณะมาคนเดียว ก็เลยพาให้ช้าไปหมด"

"ในฐานะคนทำงาน สิ่งที่ผมต้องการเห็นคือความพร้อม ไม่ใช่คำแก้ตัว"

"...ขอโทษค่ะ"

บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกลงทันที จนไอ้เฟิร์สที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะกิดแขนผมเบาๆ เป็นเชิงปราม เมื่อเห็นนัยน์ตากลมโตของคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำใสๆ คลอเต็มไปด้วยความน้อยใจจนทำให้ผมต้องเมินหน้าหนีไปทางอื่น

"เอาเอกสารมา แล้วตามผมไปที่ห้องสโมฯ คนอื่นแยกย้ายได้"

ผมทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินนำลิ่วออกไปโดยไม่รอใครอีกคน ความเงียบระหว่างทางเดินไปยังห้องสโมสรนิสิตมันช่างน่าอึดอัดเสียจนได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่พยายามซอยเท้าก้าวตามให้ทัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในหัวกำลังตีกันยุ่งเหยิง ใจหนึ่งอยากจะหันไปถามว่า 'เหนื่อยไหม' แต่อีกใจกลับสั่งให้รักษา 'ระยะห่าง' ที่ผมใช้เวลาสร้างมาเป็นปีๆ เอาไว้ให้ดีที่สุด

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องสโมสรนิสิตที่ไม่มีใคร ผมพาตัวเองไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หัวโต๊ะ วางท่าทางให้นิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่ร่างบางหยุดยืนห่างออกไปสามก้าว แผ่นกระดาษในมือเธอสั่นระริกจนผมต้องขบกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกอยากจะดึงเธอเข้ามานั่งพักที่เก้าอี้ข้างกันดีดี ได้แค่คิด

"สรุปมาว่าทางอักษรต้องการอะไรบ้าง"

ผมพูดโดยไม่มองหน้า แต่กลับได้ยินเสียงสูดหายใจลึกๆ เหมือนเธอกำลังรวบรวมความกล้าก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจตามแบบฉบับเด็กกิจกรรมและสมกับที่ทางคณะฯ ส่งน้องใหม่อย่างเธอมาเป็นตัวแทน

"ทางเราอยากได้ซุ้มที่มีกลิ่นไอวรรณกรรมผสมผสานกับความน่าค้นหาที่สื่อถึงสองคณะค่ะ"

"งานเฟรชชี่หรืองานนิทรรศการหนังสือ?" ผมสวนกลับเสียงเรียบ ทิ้งสายตาคมกริบไปที่ใบหน้าเนียนที่เวลานี้กล้าที่จะสบตากัน

"งานเฟรชชี่ที่รวมทั้งอักษรและวิศวะค่ะ"

"ไหนแบบ"

"ปังไม่ได้เตรียมมา"

"ไม่มีความพร้อม"

"พี่พาย!"

และเหมือนว่าความยียวนของผมจะทำให้ใครบางคนเริ่มหมดความอดทนจนเผลอขึ้นเสียงใส่ทำปากเล็กเชิดขึ้นตากลมโตมองดุไม่ยอมกัน พาให้เห็นภาพความทรงจำเก่าๆ เวลาที่เธอโดนผมแกล้งแล้วสู้ไม่ได้ก็จะชอบทำท่าทางงอนใส่เหมือนเด็กแบบนี้