ผลงานเขียนของซือหม่าเชียน มีอะไรบ้าง

เพื่อลูกและเพื่อเขา...นางยอมเป็นคนชั่วในสายตาทั้งโลก ซ่งเม่ยหลินไม่ได้ต่อสู้เพื่ออำนาจ... นางต่อสู้เพื่อครอบครัวและต่อให้ประวัติศาสตร์จารึกว่านางโหดเหี้ยม นางก็ยินดีน้อมรับมัน

เดิมทีแดนเซียนมีสามผู้ครอบครองของวิเศษดูแลปกครอง กระบี่หวงหลง พัดวารี และหยกอันอวี่ ของวิเศษซึ่งทำให้ผู้ครอบครองอายุยืนนานพอๆ กับทวยเทพ ‘เสวียนเหยา’ ผู้ครอบครองหยกอันอวี่หลบเร้นหนีหายหลังถูกหักหลัง หนึ่งพันปีผันผ่านนางได้พบกับ ‘ฉีเฟิงเยี่ยน’ ตกหลุมพรางจนถูกเขาทำลายปราณเซียนแย่งหยกอันอวี่ไป ใบหน้าหล่อเหลา ท่าทางสง่างาม แต่ใบหน้าของชายหนุ่มกลับซีดขาวราวกับเซียนที่เคยถูกทำลายปราณ? หลบเร้นโชคชะตามาเป็นพันปี หญิงสาวไหนเลยจะคาดว่าต้องเพลี่ยงพล้ำให้บุตรชายของคนที่เคยทรยศหักหลัง ยิ่งได้ใกล้ชิดหัวใจของนางก็ยิ่งหวั่นไหว แม้ถูกเขาหลอกล่อจนติดกับ ทว่าข้างกายกลับมีเขาที่อ่อนแอปวกเปียกคอยปกป้องโดยไม่ห่วงแม้แต่ชีวิตตัวเอง ความจริงที่ว่าเขาใช้อายุขัยของตัวเองแลกกับการที่นางสามารถใช้ชีวิตเช่นคนทั่วไป ทำให้ในท้ายที่สุดนางก็พ่ายแพ้ต่อเขา พ่ายแพ้ต่อหัวใจของตัวเอง...

หนานกงเยี่ยวางนางลงยังไม่ทันจะเปิดปากด่าก็ถูกเขาจุมพิตเรียกร้อง  จางซูฉีประท้วงแต่เขาไม่ใส่ใจ  กลิ่นกายนางบวกกับเรือนร่างระหงเขาอยากกดนางลงตรงนี้นัก "ท่านทำอะไร  เยี่ยอ๋องท่านคิดว่าพวกข้าสามคนพี่น้องรังแกง่ายนักหรือ" จางซูฉีโมโหนางตบหน้าเขาอย่างแรง  หนานกงเยี่ยไม่โกรธเขารั้งนางเข้ามากอด จางซูฉีดิ้นรนแต่ไม่สามารถหลุดจากอ้อมกอดเขาได้  หนานกงเยี่ยจูบนางอีกครั้ง  กำปั้นน้อยทุบไหล่เขาประท้วง  จนเขาถอนริมฝีปากออก "เจ้าเขียนนิยายวสันต์เหล่านั้นได้อย่างไร  เวลาโดนเองถึงไม่ประสานักหื้ม  ไปเอาความรู้มาจากไหนทั้งที่ตัวเองแค่จูบยังทำไม่เป็นเลย" จางซูฉีหน้าแดงเขารู้หรือ  จางซูฉีก้มหน้าซบอกหนานกงเยี่ย  ไม่ยอมให้เขาเห็นสีหน้าตนเองตอนนี้  "ทำไมอายหรือ" หนานกงเยี่ยเชยคางนางกระซิบข้างหู "มาเด็กดีข้าสอนให้ดีกว่า  เผื่อนิยายเรื่องต่อไปของเจ้าจะเร่าร้อนกว่าเดิม" "ข้าไม่ได้อยากรู้สักหน่อย อื้อๆ"

เธอผู้โชคร้ายในปี 1953 ถูกความตายพรากทุกอย่างไปอย่างโหดร้าย ทั้งเขา…และลูก จากไปโดยไม่มีวันหวนกลับ และเมื่อถึงคราวของเธอ กลับมีบางอย่างไม่ถูกต้อง เหตุใด…เธอถึงได้ยินเสียงลูกน้อยอีกครั้ง? เสียงเล็ก ๆ นั้น ปลุกให้เธอลุกขึ้นสู้กับชีวิตใหม่ ชาตินี้… หลินอวี้ซินจะเขียนชะตาของตัวเอง และจะไม่ยอมสูญเสีย "ลูก" ไปอีกเป็นอันขาด นิยายฟีลกูด อบอุ่นหัวใจ มีดราม่าเพื่อเติมรสชาติของชีวิต และมี "เจ้าตัวแสบถิงถิง" ที่จะขโมยหัวใจคุณไปเต็ม ๆ ติดตามเรื่องราวของแม่ผู้ไม่ยอมแพ้ และเด็กน้อยผู้เป็นทั้งโลกของเธอได้เลยค่ะ คำเตือน: นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ เสียงเล็กจากนักเขียน: หากรักหากชอบนิยายของไรต์เป็นกำลังให้กันได้ง่าย ๆ แค่กดหัวใจให้กัน ติชมแนะนำได้อย่างสร้างสรรค์

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น

เหมยอวี่ซิน หญิงสาวผู้ซึ่งถูกจองจำเอาไว้ในหุบเขาลึก กระทั่งถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับใหลหลังผ่านไปหนึ่งพันปี ความแค้นที่ฝั่งแน่นทำให้นางยอมใช้วิญญาณของตนแลกกับหยกวารีจากแม่น้ำลืมเลือน เพียงเพื่อสะสางหนี้แค้นกับสามีผู้ที่เคยทรยศหักหลัง และมอบความตายให้นางอย่างเลือดเย็น กู้จื่อเหยียน หัวหน้ามือปราบเมืองหลงอู่ เขาคือจุดเริ่มต้นและจุดจบของทุกสิ่ง เป็นทั้งอดีตและอนาคต ซึ่งจะพลิกผันชะตาของปิศาจสาวสองตนที่เวรกรรมนำพา ชะตาชักนำให้มีแค้นต้องสะสาง คือบุรุษเพียงผู้เดียวที่ไม่ว่าปิศาจ หรือภูตผีวิญญาณ ล้วนไม่อาจแตะต้อง