บทที่ 1

ตำนานเล่าขานจากบรรพบุรุษนานนับพันปี แคว้นซย่าเทียนเดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของแดนเซียนอันยิ่งใหญ่ มีสามผู้ครอบครองของวิเศษที่ทำให้สมปรารถนาและมีอายุขัยยาวนาน ทั้งสามทำหน้าที่ปกป้องดูแลประตูซึ่งเชื่อมต่อโลกมนุษย์กับแดนเซียนไปยังสวรรค์

ถึงอย่างนั้นวันเวลาผันผ่านมนุษย์เกิดความละโมบ ความอยากรู้อยากเห็น อยากได้อยากครอบครอง ทำให้เกิดความวุ่นวายเพราะความแตกแยก การแย่งชิงที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความปรารถนาที่เกินกว่าจะควบคุม ความอยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน อยากครอบครองในสิ่งที่ตนไม่มี ทำให้มนุษย์ปรารถนาจะแย่งชิงในของวิเศษมาเป็นของตน

เพราะความวุ่นวายที่เกินกว่าจะควบคุม ในที่สุดสามผู้ครอบครองของวิเศษตัดสินใจละทิ้งแดนเซียน ปิดประตูเชื่อมระหว่างสามภพ หลงเหลือเอาไว้เพียงมนุษย์ที่ยังคงเวียนว่ายตายเกิด ไม่สามารถพบเห็น... สื่อสาร...

หรือแม้กระทั่งนานวันเข้า เทพ เซียน หรือแม้กระทั่งสวรรค์ ก็เป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเอื้อม ทำได้เพียงจินตนาการถึงสิ่งเหล่านั้นอย่างเดียวดาย...

บางตำนานกล่าวว่ามนุษย์เหล่านั้นถูกสาปแช่งจากสามผู้ครอบครองของวิเศษ ดินแดนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของแดนเซียนอย่างแคว้นซย่าเทียน เดิมทีสมควรเป็นดินแดนที่ปกป้องแดนเซียนเป็นด่านแรก ทว่าเพราะความละโมบของฮ่องเต้ที่หมายพระทัยในสิ่งที่เกินเอื้อมจนทำให้ซย่าเทียนถูกสาป นับจากนั้นแผ่นดินก็ลุกเป็นไฟไม่เคยมีวันสุขสงบ เกิดสงครามไม่หยุดหย่อน

บางตำนานกล่าวว่าแท้ที่จริงแล้วประตูเชื่อมสามภพ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีวันต้องถูกปิดลง ด้วยมนุษย์แตกต่างจากเทพเซียนที่ยังคงมีกิเลส มีความละโมบอยากได้อยากครอบครอง ผิดกับเทพเซียนที่ล้วนผ่านด่านเคราะห์จนเข้าใจสิ่งที่เป็นอย่างถ่องแท้

ทว่า...ยังมีตำนานหนึ่งบันทึกเอาไว้ ทั้งยังแตกต่างจากตำนานอื่นๆ ที่เล่าขานมาอย่างสิ้นเชิง

ว่ากันว่าสามผู้ครอบครองของวิเศษแท้ที่จริงเป็นหนึ่งบุรุษ สองสตรี ของวิเศษทั้งสามหนึ่งคือกระบี่หวงหลง สองคือพัดวารี สามคือหยกอันอวี่

ผู้ครอบครองกระบี่หวงหลงและผู้ครอบครองหยกอันอวี่ เดิมทีเป็นคู่หมายกันตามโองการสวรรค์ ทั้งนี้ก็เพื่อสืบทอดตำแหน่งผู้ครอบครองของวิเศษรุ่นต่อๆ ไป

ถึงอย่างนั้นแม้เป็นเซียนที่สมควรมีจิตบริสุทธิ์ ผู้ครอบครองกระบี่หวงหลงกลับล่อลวงผู้ครอบครองพัดวารี หมายครองทั้งพัดวารีและหยกอันอวี่ในเวลาเดียวกัน

เรื่องราวสมควรจบลงด้วยดีหากมิใช่ว่าผู้ครอบครองหยกอันอวี่ไม่ยินยอม นาง...ให้อย่างไรก็ไม่อาจยอมรับการทรยศหักหลังนี้ แม้กล่าวว่านางหลีกทางให้ผู้ครอบครองกระบี่หวงหลงและพัดวารีได้เคียงคู่ ทว่าความขัดแย้งได้เกิดขึ้นแล้วไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

ผู้ครอบครองหยกอันอวี่หายตัวไปโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้เบาะแส แดนเซียนระส่ำระสายเกิดความแตกแยก สองผู้ครอบครองของวิเศษที่แม้ได้เคียงคู่ ทว่าความรู้สึกผิดในใจก็ยังคงกัดกร่อน

แดนเซียนขาดสมดุล ด้วยให้อย่างไรเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วไม่อาจลบล้าง กระทั่งในที่สุดผู้ครอบครองพัดวารีก็ตัดสินใจละทิ้งแดนเซียน หลงเหลือเอาไว้เพียงผู้ครอบครองกระบี่หวงหลงให้เดียวดายเพียงลำพัง

แม้ถือตนเป็นเซียนในใจกลับไม่อาจละกิเลส ในที่สุดผู้ครอบครองกระบี่หวงหลงก็ทูลต่อสวรรค์ ปิดผนึกแดนเซียนและประตูสามภพภูมิ ละทิ้งแดนเซียนกลับไปยังแดนมนุษย์เพื่อเวียนว่ายตายเกิดเฉกเช่นมนุษย์ ด้วยตระหนักว่าตนไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในแดนเซียนอีกต่อไป

“ว่ากันว่าของวิเศษทั้งสามยังคงอยู่ที่โลกมนุษย์ กระบี่หวงหลง พัดวารี หยกอันอวี่ หากได้ครอบครองก็จะมีชีวิตเป็นอมตะไม่มีวันตาย สมปรารถนาในทุกๆ สิ่ง”

เสียงกล่าวด้วยความฮึกเหิมดังขึ้นกลางโรงเตี๊ยม “หลายปีมานี้มีข่าวลือมากมายว่ามีคนพบเห็นพัดวารี แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเพียงข่าวลือที่ไม่มีมูล”

“ข้าเองก็เคยได้ยินว่ามีคนพบเห็นกระบี่หวงหลง”

“แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเป็นกระบี่หวงหลง?”

“นั่นน่ะสิ?”

“ก็ผู้คนบอกต่อกันมาว่ามีจอมยุทธ์สามคนกำลังประลองกันเพื่อแย่งชิงกระบี่หวงหลง”

“แย่งชิง? เช่นนั้นก็หมายความว่ามีผู้ที่เคยเป็นเจ้าของ เช่นนั้นหากถูกแย่งไปได้ ตำนานที่ว่าสมปรารถนาก็ไม่เป็นจริงน่ะสิ หากสมปรารถนาจะถูกแย่งชิงไปง่ายๆ ได้อย่างไร”

“ก็จริงของเจ้า”