ผาแดงนางไอ่เนื้อเพลงท่อนฮุกเขียนว่าอย่างไร

เคยสงสัยไหมว่าเพลงพื้นบ้านบางบทที่เราร้องกันแล้วรู้สึกคุ้นหูอย่าง 'ผาแดงนางไอ่' จริงๆ แล้วใครเป็นคนเขียนเนื้อเพลงต้นฉบับ? คำตอบแบบตรงไปตรงมาคือ ไม่มีชื่อผู้เขียนเดียวที่ชัดเจนสำหรับเนื้อเพลงต้นฉบับของงานชิ้นนี้ เพราะมันเกิดขึ้นจากปากต่อปากของชุมชนพื้นถิ่น จังหวะ คำร้อง และรายละเอียดมักเปลี่ยนไปตามพื้นที่ที่เล่าและผู้ที่นำมาร้อง ในฐานะคนที่ติดตามเรื่องราวพื้นบ้านมานาน ผมสังเกตว่าเรื่องราวและบทเพลงอย่าง 'ผาแดงนางไอ่' มักถูกจัดอยู่ในหมวดเรื่องเล่าทางวัฒนธรรมของภาคอีสานและลุ่มน้ำโขง แนวคิดหลักของเรื่อง—ความรัก การทดสอบความกล้า ความโศกเศร้า—ถูกเล่าในรูปของบทขับร้องและบทกวีพื้นบ้าน ซึ่งหลายยุคสมัยได้เพิ่ม-ลด-ปรับเปลี่ยนคำจนไม่มีฉบับเดียวที่เป็นต้นฉบับแน่นอน ข้อสังเกตนี้สอดคล้องกับนิทานพื้นบ้านทั่วโลกที่มักไม่มีผู้เขียนเดียว แต่มีหลายเวอร์ชันและหลายคนเป็นผู้ร่วมสร้าง มุมมองอีกด้านที่ฉันมักเล่าให้เพื่อนฟังคือในโลกสมัยใหม่ เรามักจะพบเวอร์ชันที่ถูกบันทึกเสียงและมีชื่อผู้ให้เครดิตเป็นคนแต่งหรือเรียบเรียง แต่ตรงนี้ต้องแยกแยะ: ชื่อที่ปรากฏในแผ่นเสียงหรือบันทึกมักเป็นผู้เรียบเรียง/ดัดแปลงบทเพลงสำหรับการแสดงในยุคนั้น ไม่ใช่ผู้คิดค้นเรื่องราวดั้งเดิม ตัวอย่างเช่น เวอร์ชันสมัยใหม่อาจใส่ท่อนรับหรือเปลี่ยนคำให้เข้ากับจังหวะลูกทุ่งหรือลูกอีสาน ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่านั่นคือฉบับต้นฉบับ แต่ความจริงคือผลงานดังกล่าวเป็นเพียงการตีความซ้ำของเรื่องเล่าพื้นบ้านเท่านั้น สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ถ้าต้องการชื่อต้นฉบับแบบคนเดียวจริงๆ คงตอบไม่ได้ เพราะ 'ผาแดงนางไอ่' เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่เกิดจากหลายคน หลายชุมชน และหลายยุคสมัย ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน — เพลงหนึ่งบทอาจเป็นกระจกสะท้อนวิถีชีวิตและความคิดของผู้คนที่เปลี่ยนผ่านไปตามกาล เวลาอ่านหรือฟังเวอร์ชันต่างๆ ฉันมักจะยินดีที่ได้เห็นการตีความใหม่ๆ ที่ยังคงรักษาจิตวิญญาณของเรื่องไว้

เพลง 'ผาแดงนางไอ่' ทำให้ฉันนึกถึงความรักที่เข้มข้นและขมขื่นในเวลาเดียวกัน — รสชาติของความผูกพันที่ถูกบีบให้ต้องเจ็บปวดเพราะข้อจำกัดจากสังคมและโชคชะตา คำร้องของเพลงถ่ายทอดหัวใจของคนสองคนที่ถูกดึงไปคนละทางอย่างชัดเจน: มีทั้งความรักที่แท้จริง ความภักดี และความพยายามต่อต้านสิ่งที่มาขวางกั้น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกว่าแรงโน้มถ่วงของชะตาชีวิตและประเพณีท้องถิ่นเป็นแรงที่หนักหน่วงเกินกว่าที่ความรักเพียงอย่างเดียวจะรับมือได้ ภาพของผาและธรรมชาติในเนื้อเพลงไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่กลายเป็นตัวแทนของอุปสรรค การแยกจาก และการเป็นพยานของความเจ็บปวด — เสียงลมที่พัดผ่านเหย้าเรือน เหมือนเสียงเรียกให้จดจำความสูญเสีย มุมมองเชิงสัญลักษณ์ในเพลงนี้ชัดเจนมากจนฉันเห็นว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องรักสองคนเท่านั้น แต่ยังสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคนกับชุมชน ทัศนคติเรื่องเกียรติยศ ครอบครัว และความรับผิดชอบที่มักจะเอาชนะความปรารถนาเฉพาะตัวได้ เพลงยังชวนให้คิดถึงวิธีที่การเล่าเรื่องพื้นบ้านรักษาความรู้สึกของยุคสมัยหนึ่งไว้ — ความเศร้าไม่เพียงเป็นปัจเจก แต่เป็นสิ่งที่หล่อหลอมอัตลักษณ์ชุมชน ผสานกับการใช้เสียงดนตรีที่โทนเศร้าแต่งดงาม ทำให้แต่ละท่อนกลายเป็นการย้ำเตือนว่า บางความรักนั้นต้องจบด้วยการปล่อยหรือการเสียสละ เมื่อนึกเปรียบเทียบกับงานเล่ารักโศกที่เป็นสากล อย่างเช่น 'Romeo and Juliet' ฉันเห็นการซ้อนทับของธีมที่คล้ายกัน แต่รสชาติของ 'ผาแดงนางไอ่' มีความเป็นท้องถิ่นมากกว่า — มันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของภูมิประเทศและขนบธรรมเนียมที่เฉพาะตัว ทำให้เพลงไม่เพียงเศร้าแต่ยังอบอุ่นในแบบที่ชวนให้คิดถึงบ้านด้วย เป็นบทเพลงที่อยู่ในความทรงจำ เพราะมันพูดถึงทั้งความรักและหน้าที่ในเวลาเดียวกัน และนั่นคือสิ่งที่ยังคงทำให้ฉันติดอยู่กับมันเสมอ

เพลง 'ผาแดงนางไอ่' เป็นเพลงพื้นบ้านที่มีโครงสร้างทำนองค่อนข้างเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์ในจังหวะและการย้ำคำพ้องจังหวะ ซึ่งพอเล่นกีตาร์แล้วสามารถจัดคอร์ดให้เป็นเพลงร้องแนวอคูสติกได้ไม่ยาก ผมชอบจัดให้อยู่ในคีย์ G เพื่อให้ง่ายต่อคอร์ดพื้นฐาน (G–C–D–Em) และมักใช้คอร์ดเปลี่ยนแบบ I–V–vi–IV (G–D–Em–C) ในส่วนคอรัสหรือช่วงที่ต้องการความกว้างของเมโลดี้ หากอยากให้เสียงลื่นขึ้น ให้ใช้คาโป้ที่หลักเฟรตที่ 2 แล้วเล่นรูปคอร์ดเดิมเพื่อปรับน้ำเสียงให้เหมาะกับเสียงร้อง ส่วนรูปแบบการวางคอร์ดกับท่อนเพลง ผมมักกำหนดโครงเป็น: อินโทร (G C G D), วรรคหนึ่ง/วรรคสองในแบบ (G Em C D) สลับกับคอรัสที่ใช้ (G D Em C) เพื่อสร้างความต่าง ควรเน้นการเปลี่ยนคอร์ดตรงคำลงจังหวะสำคัญของเนื้อร้อง โดยใช้แพตเทิร์นกีตาร์สตรัมแบบ D D U U D U (down down up up down up) สำหรับการร้องเป็นกลุ่มเสียง หรือถ้าต้องการบรรยากาศพื้นบ้านมากขึ้นให้ใช้การพิ๊คกิ้งคอร์ด arpeggio แบบ Travis picking (นิ้วหัวแม่มือลงบนเบส สลับนิ้วอื่นปิ๊คเมโลดี้) สำหรับทำนองหลัก เมโลดี้พื้นบ้านของเพลงนี้มักเคลื่อนในสเกลเมเจอร์แบบขั้นเดี่ยว ๆ มากกว่ากระโดดไกล ฉันมักสังเกตว่าโน้ตจะวนอยู่รอบๆ เทอทิค (3rd) และคางปล่อย (5th) ของคีย์ ทำให้จับเมโลดี้ได้ง่ายถ้าเล่นบนคีย์ G โน้ตนำสั้นๆ ของอินโทรสามารถเล่นเป็น G-B-D-B (เฟรต 3,2,0 บนสายต่างๆ) แล้วกลับลงมาเป็นรูปคอร์ด เทคนิคการทำให้เพลงมีมิติที่ฉันชอบมีสองอย่าง: หนึ่งคือใช้ไดนามิก—วางสตรัมเบาในท่อนเรื่องราว แล้วเปิดพลังเต็มที่ในคอรัส และสองคือใส่เสียงประสานเรียบๆ ด้วยนิ้วชี้หรือกีตาร์อีกตัวเพื่อเล่นโน้ตสูงที่เดินไปตามเมโลดี้แทนการร้องตลอดเวลา สำหรับคอร์ดยากๆ ที่อาจเจอ เช่น Bm ให้เปลี่ยนเป็นรูปแทน (Bm7 หรือ Bm7b5 ขึ้นกับรสที่ต้องการ) เพื่อให้เปลี่ยนคอร์ดง่ายขึ้น สรุปคือหากต้องการเวอร์ชันซาวด์อบอุ่น ให้ยึด G–D–Em–C เป็นแกนหลัก ปรับจังหวะและไดนามิกตามตอนของเรื่องราว แล้วใส่ริฟฟ์สั้นๆ ระหว่างประโยค เพื่อให้ทำนองมีชีวิต ตอนเล่นออกมาจะได้ความเป็นเพลงพื้นบ้านที่นุ่มละมุนและเข้าถึงผู้ฟังได้ง่าย

เรื่องราวของ 'ผาแดงนางไอ่' เป็นหนึ่งในตำนานพื้นบ้านที่สะท้อนความเป็นอีสานได้ชัดเจน และฉันมักจะหยิบเรื่องนี้มาเล่าให้คนรอบตัวฟังเวลานึกถึงเพลงพื้นบ้านที่มีความลึกซึ้งกว่าแค่ทำนอง ต้นกำเนิดของเรื่องมีร่องรอยจากวรรณกรรมและวัฒนธรรมลาว-อีสาน โครงเรื่องหลักที่ว่าด้วยความรัก ความหึงหวง และโศกนาฏกรรม ถูกส่งต่อด้วยการเล่าแบบปากเปล่า ทำให้มีหลายเวอร์ชันที่ต่างกันไปตามชุมชน บางเวอร์ชันเน้นความรักระหว่างคนสองคน บางเวอร์ชันขยายเป็นเรื่องของชุมชนและอำนาจทางสังคม นักตำนานมักบอกว่าเรื่องราวถูกแต่งขึ้นหรือปรับแต่งท่ามกลางบริบทของยุคสมัยต่าง ๆ ทำให้เราพบร่องรอยคำศัพท์และรูปแบบการเล่าเก่าแก่ที่พ้องกับวรรณคดีล้านช้าง แต่ก็มีการเติมรายละเอียดใหม่ ๆ ตามรสนิยมคนฟังในแต่ละยุค ด้านดนตรี 'ผาแดงนางไอ่' มักปรากฏในรูปแบบหมอลำหรือเพลงบรรเลงแคน ท่วงทำนองที่เรียบง่ายแต่ซับซ้อนทางอารมณ์ทำให้จะร้องกันทั้งในงานบุญ งานประเพณี หรือบนเวทีศิลปวัฒนธรรมสมัยใหม่ นักดนตรีและนักร้องพื้นบ้านนำเรื่องนี้ไปตีความในสไตล์ของตัวเอง บางคนดัดแปลงเป็นเพลงช้า บางคนจับจังหวะให้ทันสมัยขึ้น ความยืดหยุ่นทางรูปแบบนี่แหละที่ทำให้เรื่องไม่ตาย แต่กลับมีชีวิตในชุมชนต่อไปเรื่อย ๆ ฉันชอบคิดว่าเสน่ห์ของเรื่องไม่ได้อยู่ที่ความจริงของต้นกำเนิดเพียงอย่างเดียว แต่เป็นวิธีที่คนแต่ละยุคยังคงนำมันมาบอกเล่าด้วยน้ำเสียงและเครื่องดนตรีของตัวเอง ทุกครั้งที่ได้ฟังเสียงแคนแล้วนึกภาพตัวละครในเรื่อง ฉันรู้สึกว่ามันเหมือนการนั่งคุยกับบรรพบุรุษคนหนึ่ง—บางอย่างคล้ายคำเตือน บางอย่างเป็นบทเรียนเรื่องคนและความสัมพันธ์—และนั่นแหละที่ทำให้ 'ผาแดงนางไอ่' ยังคงมีความหมายจนถึงวันนี้

เราเป็นคนที่ชอบสะสมเรื่องเล่าพื้นบ้านและเพลงประจำท้องถิ่น จึงมักพูดถึงร่องรอยของต้นกำเนิดเพลงต่าง ๆ ให้เพื่อนฟังบ่อย ๆ และเมื่อพูดถึง 'ผาแดงนางไอ่' เรื่องแรกที่ผมจะย้ำคือ: ไม่ได้มีผู้แต่งต้นฉบับที่ชัดเจนตามหลักเอกสารสมัยใหม่ เพลงและนิทานเรื่องนี้เป็นมรดกปากเปล่าของพื้นที่ภาคอีสาน-ล้านนา มากกว่าจะเป็นผลงานของนักประพันธ์คนเดียวที่จดไว้เป็นลายลักษณ์อักษร จากประสบการณ์ฟังบันทึกและการเล่าเรื่องจากคนท้องถิ่น หลายเวอร์ชันของ 'ผาแดงนางไอ่' มีเนื้อหาและทำนองต่างกันบ้างตามพื้นที่ นี่เป็นสัญญาณชัดเจนว่าเนื้อเพลงถูกส่งต่อแบบปากต่อปาก ถูกปรับเปลี่ยนเมื่อมีคนเล่าใหม่ และต่อมาได้มีการบันทึกเป็นเพลงหรือการรำในรูปแบบต่าง ๆ เวอร์ชันที่เราได้ยินในวิทยุหรือบันทึกเสียงสมัยหลัง ๆ มักจะมีผู้เรียบเรียงหรือแต่งทำนองใหม่ แต่ผู้แต่งต้นฉบับตามนิยามของงานเขียนสมัยใหม่นั้นไม่มีชื่อระบุแน่ชัด การมองว่าเพลงนี้เป็นงานรวมของชุมชนทำให้ผมรู้สึกว่าเสน่ห์อยู่ที่ความเปลี่ยนแปลงและการยึดโยงกับท้องถิ่น มากกว่าจะต้องไปตามหานักแต่งคนใดคนหนึ่ง จริงอยู่ที่นักดนตรีร่วมสมัยหรือวงพื้นบ้านบางครั้งจะได้รับเครดิตในการเรียบเรียงหรือฟื้นฟูผลงาน แต่ถ้าถามตรง ๆ ใครเป็นผู้แต่งต้นฉบับของเนื้อเพลง 'ผาแดงนางไอ่' คำตอบที่ซื่อตรงคือ: ไม่ทราบแน่ชัด — เป็นงานพื้นบ้านแบบดั้งเดิมที่มาจากปากต่อปากของชุมชนท้องถิ่น ซึ่งนั่นเองทำให้เรื่องราวและบทเพลงยังคงมีชีวิตกับผู้คนมาจนทุกวันนี้

เพลง 'ผาแดงนางไอ่' เป็นเพลงพื้นบ้านที่ถูกส่งต่อด้วยการขับร้องแบบหมอลำและการแสดงพื้นบ้านในภาคอีสานมาก่อน จะเรียกได้ว่าชื่อเพลงนี้ไม่ได้ผูกติดกับศิลปินคนใดคนหนึ่งเพียงผู้เดียว แต่ถูกบันทึกเสียงโดยกลุ่มศิลปินหลายประเภทตลอดหลายยุคเรื่อยมา เราเห็นเวอร์ชันที่มาจากคณะหมอลำท้องถิ่นทั่วภูมิภาค — บันทึกเสียงเพื่อใช้แสดงสดในงานบุญ งานประเพณี หรือออกเทปจำหน่ายในชุมชน ทำนองและการเล่าเรื่องมักเปลี่ยนตามฝีมือของหัวหน้าคณะและนักร้องนำ ทำให้แต่ละคณะมีสีสันไม่เหมือนกัน นี่คือเหตุผลที่ถ้าฟังหลายเวอร์ชันแล้วจะได้อารมณ์ต่างกัน ทั้งชะตากรรมของตัวละครและจังหวะแคนที่ถูกปรับจูนใหม่ นอกจากคณะหมอลำแล้ว ยังมีการบันทึกเสียงโดยนักร้องลูกทุ่ง/ลูกกรุงที่นำมาประยุกต์ใส่เครื่องดนตรีสมัยใหม่ รวมถึงการบันทึกภาคสนามโดยนักมานุษยวิทยาและนักอนุรักษ์เพลงพื้นบ้านซึ่งเก็บเสียงจากหมอลำต้นฉบับเพื่อเก็บเป็นมรดกทางวัฒนธรรม ดังนั้นถ้าไปค้นในหอจดหมายเหตุหรือห้องสมุดเสียงท้องถิ่นมักจะพบทั้งเวอร์ชันที่ดั้งเดิมและเวอร์ชันที่ถูกดัดแปลงเชิงพาณิชย์ ความหลากหลายในชื่อศิลปินที่บันทึกจึงเป็นเสน่ห์หนึ่งของเพลงนี้ — มันไม่ได้มีเพียงหนึ่งชื่อ แต่เป็นเครือข่ายของผู้เล่าเรื่องที่ต่างกันไปตามเวลาและที่มา เพื่อคนฟังอย่างเราแล้ว การเปรียบเทียบเวอร์ชันเก่าและใหม่เป็นวิธีที่สนุกในการเห็นว่าวัฒนธรรมพื้นบ้านยังมีชีวิตอยู่และยังถูกตีความซ้ำอยู่ตลอด

เคยสับสนเหมือนกันว่าถ้าอยากหาเนื้อร้องฉบับเต็มของ 'ผาแดงนางไอ่' ควรเริ่มจากตรงไหนก่อน. เรื่องนี้ค่อนข้างสนุกตรงที่มีหลายแหล่งให้ค้น และแต่ละแหล่งมักให้เวอร์ชันที่ต่างกันทั้งคำและจำนวนบท ฉันมักจะแบ่งแหล่งไว้เป็นสองกลุ่มใหญ่: แหล่งสาธารณะที่เก็บข้อความดั้งเดิม เช่น ห้องสมุดดิจิทัลและคลังเอกสารของรัฐ กับแหล่งที่เป็นการตีความใหม่อย่างบล็อกหรือเว็บที่รวบรวมเพลงพื้นบ้าน. แหล่งอย่างหอสมุดแห่งชาติหรือคลังดิจิทัลของมหาวิทยาลัยมักมีสำเนาหนังสือเก่าหรือบทความวิชาการที่ถอดเสียงจากต้นฉบับ ซึ่งถ้าโชคดีจะได้เจอเนื้อร้องครบถ้วนและมีบันทึกแหล่งที่มาให้ตรวจสอบได้. อีกฝั่งหนึ่ง วิกิเพเดียและวิกิซอร์สในบางเรื่องให้ข้อความฉบับประชาชนที่เข้าถึงง่าย แต่ต้องคอยเทียบกับแหล่งต้นฉบับเสมอเพราะมีการปรับคำให้ทันสมัยได้ง่ายๆ. เมื่ออ่านเวอร์ชันต่าง ๆ ฉันมักโฟกัสที่สัญลักษณ์ของความน่าเชื่อถือ: มีการอ้างแหล่งที่มา มีการสแกนหนังสือต้นฉบับให้ดาวน์โหลดหรือไม่ และนักวิชาการที่อ้างถึงเป็นใครบ้าง. ถ้าเว็บไหนมีไฟล์สแกนของหนังสือเก่า ห้องสมุดดิจิทัล หรือบทความวิชาการประกอบ นั่นมักเป็นสัญญาณดีว่าสามารถเชื่อถือได้มากกว่าข้อความที่โพสต์แบบไม่มีที่มา. อีกอย่างที่สำคัญคือเรื่องสำเนาหลายฉบับ — บทเพลงพื้นบ้านอย่าง 'ผาแดงนางไอ่' มีหลายสำเนาเขียนแตกต่างกันตามท้องถิ่นและการบันทึกของผู้เล่า ดังนั้นการเปรียบเทียบสองสามเวอร์ชันจะช่วยให้เห็นภาพว่าเนื้อร้องส่วนไหนเป็นแกนกลางและส่วนไหนเป็นการเติมแต่งภายหลัง. สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ถ้าต้องการฉบับที่น่าเชื่อถือ ให้เริ่มจากหอสมุดดิจิทัลหรือคลังเอกสารของสถาบันที่เก็บมรดกทางวัฒนธรรม แล้วค่อยเทียบกับเวอร์ชันที่เผยแพร่ในเว็บทั่วไป. ฉันมักจะสนุกกับการตามอ่านหลายฉบับพร้อมกัน เหมือนได้เห็นวิธีที่เรื่องราวและสำนวนเปลี่ยนผ่านจากรุ่นสู่รุ่น ซึ่งทำให้เพลงเก่า ๆ อย่าง 'ผาแดงนางไอ่' ยังมีชีวิตอยู่ในแบบที่หลากหลายและน่าติดตาม

เพลง 'ผาแดงนางไอ่' เป็นเรื่องเล่าพื้นบ้านที่ถูกสืบทอดมาแบบปากต่อปาก แทบไม่มีต้นฉบับเดียวที่ถือเป็นเวอร์ชันเดียวของวงการเพลงพื้นบ้านอีสาน ฉันมักจะคิดว่าเหตุผลที่คนชอบเวอร์ชันไหนมากเป็นพิเศษคือความคุ้นเคยกับสำเนียงและสไตล์การร้อง—เวอร์ชันหมอลำเรียบง่ายที่เน้นการเล่าเรื่องมักโดนใจคนท้องถิ่น ขณะที่การเรียบเรียงดนตรีสากลขึ้นมาหน่อยก็ช่วยเข้าถึงผู้ฟังรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น เมื่อย้อนดูบันทึกเสียง จะพบว่ามีคณะหมอลำและศิลปินพื้นบ้านหลายคณะบันทึก 'ผาแดงนางไอ่' ไว้ นั่นทำให้ผู้ฟังมีตัวเลือกมากมาย เวอร์ชันที่คนชอบมักไม่ใช่เวอร์ชันเดียว แต่เป็นสไตล์การเล่าเรื่องที่ตรงกับความทรงจำของแต่ละคน เช่น เวอร์ชันที่ถ่ายทอดด้วยหัวใจแบบหมอลำดั้งเดิม จะมีการประสานสำเนียงอีสานและการด้นคำที่กินใจ ส่วนเวอร์ชันที่สำเนียงชัดและดนตรีทันสมัยขึ้นมาหน่อย จะเหมาะกับคนฟังในเมืองมากกว่า ฉันเองชอบฟังหลายเวอร์ชันสลับกัน เพราะแต่ละแบบมีความงามต่างกัน—บางเวอร์ชันเน้นความโศก บางเวอร์ชันเน้นท่วงทำนองให้ลื่นไหล ถาจะบอกชื่อคนร้องเดียวที่เป็นที่รู้จักที่สุด คงยากเพราะความนิยมกระจายเป็นกลุ่ม ๆ แต่ถ้าพูดถึงเวอร์ชันที่มักถูกนำมาเล่นซ้ำในงานพื้นบ้านและรายการวิทยุ จะเป็นเวอร์ชันของศิลปินหมอลำพื้นบ้านรุ่นเก่าที่คนท้องถิ่นเคยฟังมาตั้งแต่เด็ก อีกจุดที่ทำให้เวอร์ชันใดเวอร์ชันหนึ่งเป็นที่ชอบคือการจัดวางเนื้อเพลงและทำนองให้คงอารมณ์ของนิทานไว้ ฉะนั้นการฟังหลาย ๆ เวอร์ชันจะช่วยให้เข้าใจมุมมองของเรื่องราวได้ลึกขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความโศก ความรัก หรือความขัดแย้งของตัวละคร 'ผาแดงนางไอ่' ในแบบฉบับต่าง ๆ ก็ยังคงมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย