ตอนที่ 1 ย้อนกลับมา

ตอนที่ 1 ย้อนกลับมา

“ฝ่าบาทได้โปรดฟังหม่อมฉันสักนิด ตระกูลของหม่อมฉันจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาตลอดจะมาทำเรื่องเช่นนี้ไปทำไมกันเพคะ” สตรีร่างเล็กสวมชุดสีขาวใบหน้าซีดเซียวร่ำไห้อ้อนวอนต่อฮ่องเต้และยังเป็นสวามีของนาง ปากพร่ำบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางเป็นความจริง ทว่าร่างใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่เชื่อคำพูดของนางสักนิด สายตาจ้องร่างบางที่นั่งร่ำไห้อย่างไม่แยแสเพราะถูกความเกรี้ยวโกรธครอบงำจิตใจ

“ไป๋ซินเหยียนเจ้าคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ ? สมุดรายชื่อผู้ที่เข้าร่วมถอดถอนโค่นข้าลงจากบัลลังก์อีกทั้งยังมีการซื้ออาวุธจากแคว้นอื่น เจ้าเป็นสตรีโลภมากไม่พอใจในสิ่งที่เจ้ามีอยู่ อยู่สูงกว่าคนทั่วใต้หล้าแต่อยู่ต่ำกว่าข้าเพียงผู้เดียวเจ้ายังมิพอใจอีกหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะเอ่ยเช่นใดข้าไม่มีทางเชื่อคำพูดของเจ้า ข้าจะเมตตาเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายให้เจ้าเลือกว่าจะดื่มยาพิษหรือจะให้ข้าสั่งประหารและนำหัวเจ้าไปเสียบประจานเช่นดั่งคนในตระกูลของเจ้า” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยออกมาอย่างเย็นชายื่นยาพิษให้แก่สตรีที่เคยเป็นฮองเฮาของแผ่นดิน นางเงยหน้ามองบุรุษที่นางเคยมอบความรักให้หมดหัวใจดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม มือเล็กยื่นไปรับยาพิษสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจและร่างกาย ชายที่เอ่ยบอกรักกลายเป็นชายที่มอบความตายให้นาง

“หากนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ท่านมอบให้ หม่อมฉันจะรับมันเอาไว้และคำพูดของหม่อมฉันยังคงมั่นเช่นเดิม ตระกูลของหม่อมฉันไม่เคยคิดทรยศราชวงศ์ หากความสวรรค์เมตตาได้โปรดเปิดโปงผู้ร้ายตัวจริงให้แก่ท่านได้เห็น แล้ววันหนึ่งท่านจะเสียใจในสิ่งที่กระทำลงไป” เอ่ยจบร่างบางยกยาพิษดื่มจนหมดชาม บัดนั้นเลือดกระฉูดทะลักออกจากปากของนาง ร่างเล็กค่อย ๆ ไร้เรี่ยวแรงนอนแนบลงบนพื้นหน้าตำหนักหลุนหลง สายตาจ้องมองแผ่นหลังฝ่าบาทกำลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ความเจ็บรุนแรงที่กลางอกราวกับถูกควักหัวใจออกไป ความเย็นเยียบซึมลึกเข้ามาในหัวใจจนนางหนาวสั่นไปทั้งร่าง ยาพิษค่อย ๆ กระจายไปตามเส้นเลือดยามนี้นางเจ็บร้าวไปทั้งหมด เงยหน้าจ้องมองท้องนภาพลางภาวนาอ้อนวอนต่อสวรรค์ได้โปรดมอบความเป็นธรรมให้ตระกูลของนาง ล้มล้างผู้ที่มันทำชั่วให้ได้รับผลกรรม ก่อนที่ลมหายใจของนางจะโรยรินไปอย่างช้า ๆ ดวงตาหลับลงพร้อมหยดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงดิน 

ตึง ตึง เสียงกลองถูกตีดังขึ้นในยามราตรีเพื่อบ่งบอกว่าตอนนี้ถึงยามไฮ่ (23.00) เป็นเวลาที่ทุกคนควรพักผ่อน

ตำหนักหลุนหลง

ตำหนักของฮองเฮาเงียบสงัดมีนางกำนัลเฝ้าอยู่หน้าห้องและขันทีที่ยืนสับผงกอย่างงัวเงีย ครานั้นเองเสียงในห้องบรรทมของฮองเฮาดังขึ้น

“โครม ”

นางกำนัลชั้นสูงรีบเข้าไปด้านในทันทีเป็นห่วงความปลอดภัยของฮองเฮา

“ฮองเฮาเกิดอันใดขึ้นเพคะ หม่อมฉันขอเข้าไปในห้องบรรทมนะเพคะ” นางย่างกรายเข้าไปเปิดผ้าม่านเห็นฮองเฮาผู้สง่างามนั่งอยู่บนเตียงพระพักตร์ซีดเซียวราวกับว่าฝันร้าย

“ถิงถิงตอนนี้คือยามใด” เสียงเล็กแหลมเปล่งออกมาจากร่างบางที่นั่งสั่นเทาเอ่ยถาม นางกำนัลคนสนิทงวยงงก่อนจะตอบคำถามของฮองเฮา

“ยามจื่อ (23.00) จินเย่าเดือนสื้อเยว่ปีทู่เพคะ”สตรีสง่างามนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ครุ่นคิดหากนี่เป็นเดือนสื้อเยว่ปีทู่ ก่อนวันที่ตระกูลของนางจะล้มสลายถูกใส่ร้ายจากคนชั่วในวันสุ่ยเย่าเดือนสือเยว่ นี่ก็อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ดวงตาของนางเบิกโพลงโต จ้องมองมือเรียวของตนด้วยความดีใจ

‘ข้าถูกฝ่าบาทประทานยาพิษต้องสิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่นี่ข้าได้ย้อนกลับมาก่อนวันที่ตระกูลของข้าจะถูกใส่ความและถูกประหาร ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาฟังคำอธิฐานจากข้าผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมให้ข้าได้ย้อนกลับมาอีกครั้งเพื่อแก้แค้นผู้ที่กระทำชั่วช้ากับตระกูล ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าแตะต้องตระกูลของข้าแม้เพียงปลายเล็บ ในเมื่อข้ามีอำนาจในมือข้าจะใช้มันเอง’ นางคิดในใจก่อนจะลุกเดินลงจากเตียงนอนบอกให้นางกำนัลไปตามองครักษ์มาหานางที่ห้องโถง

“ถิงถิงเจ้าไปเรียกองครักษ์มาหาข้าที่ห้องโถงประเดี๋ยวนี้” ถิงถิงหยิบอาภรณ์มาห่มกายให้ฮองเฮาก่อนจะก้มโค้งรับคำสั่ง

“เพคะฮองเฮา ” นางรีบเดินไปตามองครักษ์ตามคำสั่งของฮองเฮา ฮองเฮาผู้เป็นใหญ่ปกครองใต้หล้ารองจากฮ่องเต้ จ้องมองไปด้านหน้าดวงตาแข็งกร้าวบีบมือแน่นพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น

“ข้าจะมิใช่ฮองเฮาที่อ่อนแอให้หวงกุ้ยเฟยหรือแม้แต่ผู้ใดมารังแกข้าได้อีก ข้าจะเป็นฮองเฮาที่โหดร้ายไร้ไมตรีคอยรับมือจากข้าได้เลย” เอ่ยจบสองเท้าย่างไปที่ห้องโถงรอคอยองครักษ์เพื่อสั่งการให้เขาไปทำ

สตรีงดงามนางนี้คือฮองเฮาของแผ่นดิน นามว่าไป๋ซินเหยียนเป็นบุตรสาวเพียงผู้เดียวของใต้เท้าไป๋ฉู่เหวิน เดิมทีนางเป็นฮองเฮาที่อ่อนหวานมีจิตใจเมตตาไม่เคยสนใจอำนาจ อยู่กับนางกำนัลดูแลวังหลังได้เป็นอย่างดี แม้ว่าฮ่องเต้จะไม่เคยใส่ใจ มอบให้นางเพียงความเย็นชา แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาได้เพียง 3 วันก็ได้แต่งตั้งหวงกุ้ยเฟยบุตรสาวของใต้เท้าจื่อซุนห่าว สตรีงดงามเลื่องลือนามว่าจื่อฟางหรูเข้ามาอยู่ในวังหลัง ซินเหยียนทำได้เพียงน้อยใจแต่ก็ทำอันใดไม่ได้นางเป็นฮองเฮาต้องมีจิตใจที่กว้างขวาง เรื่องสนมของฝ่าบาท หากเขาเอ่ยปากนางไม่เคยขัดขวางและไปร่วมยินดีด้วยทุกครา

แต่ผู้ใดจะคิดว่าการที่นางใจกว้างและอยู่เงียบ ๆ จะทำให้หวงกุ้ยเฟยที่มัวเมาอำนาจอยากครอบครองตำแหน่งฮองเฮา และอยากได้อำนาจในวังหลังจึงคิดร้ายและวางแผนใส่ความตระกูลไป๋ให้กลายเป็นกบฏโดยมิอาจจะหลบหลีกได้เพราะหลักฐานมัดตัว ตระกูลไป๋ถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรฮองเฮาถูกปลดจากตำแหน่ง ฝ่าบาทประทานผ้าแพรขาวให้แก่นาง ซินเหยียนเจ็บปวดเสียใจ น้ำตาไหลเป็นโลหิต พยายามอธิบายต่อฝ่าบาทเท่าใดเขาไม่แม้จะฟังคำพูดของนางและไม่หันมามองใบหน้าของนางด้วยซ้ำ นางเห็นแต่เพียงแผ่นหลังความเย็นชาของเขาที่มอบให้ ซินเหยียนเคยรักมากกลายเป็นความแค้น นางยกยาพิษที่ฝ่าบาทประทานให้ต่อหน้าเมื่อครู่ขึ้นมาดื่มจนหมด จิตสุดท้ายนางภาวนาให้ทุกคนที่ทำกับนางอย่างไร้ความเป็นธรรมได้รับผลกรรมที่ตนเองทำเอาไว้ หากเป็นไปได้นางอยากมีชีวิตต่อเพื่อแก้แค้นให้แก่ตระกูล

ตอนนี้นางได้กลับมาแล้วสิ่งแรกที่นางจะทำคือการวางแผนรับมือและดำเนินการก่อนที่หวงกุ้ยเฟยจะลงมือ คราก่อนที่ทหารเข้าไปบุกค้นเรือนตระกูลไป๋พบหนังสือลงนามก่อกบฏและหนังสือสั่งซื้ออาวุธต่างแคว้น ฝ่าบาทเกรี้ยวโกรธสั่งประหารไม่รอลงอาญา ซินเหยียนมั่นใจนั่นมิใช่เรื่องที่ท่านพ่อของนางจะทำเด็ดขาด ตระกูลของนางจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาเนินนาน เป็นฮองเฮามาหลายชั่วอายุคน ไม่มีทางที่ท่านพ่อจะก่อกบฏ และก่อนที่นางจะดื่มยาพิษเห็นใบหน้าแววตาของหวงกุ้ยเฟยที่ยืนจ้องมองนางด้วยสายตาสะใจและมีความสุข ซินเหยียนยิ่งมั่นใจว่านี่เป็นแผนการโค่นล้มตระกูลไป๋จากฝีมือของหวงกุ้ยเฟย

ในห้องโถงถูกจุดเทียนเพิ่มแสงสว่างจากขันที นางกำนัลชั้นผู้น้อยที่เฝ้าดูแลมารินน้ำชาให้นางที่โต๊ะในห้องโถง รอไม่นานถิงถิงได้เดินเข้ามำพร้อมกับองครักษ์ประจำตัวของฮองเฮา

“ถวายบังคมฮองเฮา มีเรื่องอันใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เจี๋ยองครักษ์ที่จงรักภักดีต่อซินเหยียน นั่งลงคุกเข่าต่อหน้าพร้อมรับคำสั่งของผู้เป็นนาย

“ข้ามีเรื่องให้เจ้าทำ ทุกคนออกไปข้างนอกส่วนถิงถิงอยู่ในนี้กับข้า ”

“พ่ะย่ะค่ะ /เพคะ”นางกำนัลขันทีคารวะก้มโค้งและเดินออกด้านนอกทันที เมื่อนั้นซินเหยียนสั่งให้หลี่เจี๋ยลุกขึ้น

“ลุกขึ้นเถิด ที่ข้าเรียกเจ้ามาในยามวิกาลข้ามีเรื่องด่วนให้เจ้าไปสืบ จงทำการให้เงียบที่สุดอย่าให้ผู้ใดจับได้”

“ฮองเฮาต้องการสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องที่เจ้าต้องไปทำคือไปสืบลับ ๆ ตามติดตระกูลจื่อและเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของหวงกุ้ยเฟย ตอนนี้นางกับใต้เท้าจื่อกำลังวางแผนทำสิ่งร้ายแรงต่อตระกูลของข้า สิ่งที่ข้าต้องทำคือขัดขวางและเปิดโปงความชั่วของคนตระกูลจื่อต่อพระพักตร์ฝ่าบาท”

“น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เจี๋ยยกมือสองมือประสานกันไว้กลางอกก้มโค้งลงต่อหน้าพร้อมเดินหันหลังออกไปทำตามที่ฮองเฮาสั่งการ

ถิงถิงคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเหตุใดฮองเฮาถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอันใด

“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันสงสัยเหตุใดท่านถึงรู้ว่าหวงกุ้ยเฟยวางแผนทำการใด หวงกุ้ยเฟยต่างก็ดีและเคารพฮองเฮาทุกคราที่พบกัน”

“เพราะครั้งก่อนข้าก็คิดเช่นเจ้ามองโลกในแง่ดี คิดว่าทุกคนต่างดีกับข้า แต่เปล่าเลย ทุกคนในวังหลังล้วนมีเล่ห์เหลี่ยมเป็นของตนเอง หวงกุ้ยเฟยแม้จะเหมือนอยู่ข้างข้า นอบน้อมถ่อมตนตามตำแหน่ง แต่นั้นเป็นเพียงหน้ากากที่นางสวมใส่เท่านั้น สิ่งที่นางต้องการคือตำแหน่งฮองเฮาและอำนาจเพื่อหนุนหลังตระกูลของนางต่างหาก ครั้งนี้ข้าจะไม่โง่เชื่อคำพูดผู้ใดอีก ถิงถิงเมื่อฟ้าสว่างข้าจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้เจ้าเตรียมอาภรณ์ให้ข้าด้วย แค้นล้างบางตระกูล ความเจ็บปวดที่เสียครอบครัว ทุกอย่างถูกจารึกในสายเลือดของข้า แม้ตายหมื่นครั้งก็ไม่อาจลบเลือน”

“เพคะฮองเฮา” ถิงถิงขนลุกซู่เมื่อเห็นสีหน้าแววตาของฮองเฮาตั้งแต่นางเฝ้าตามดูแลไม่เคยเห็นแววตาโหดร้ายและโหดเหี้ยมเช่นนี้มาก่อน มีเพียงแววตาที่สดใสมีเมตตา หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรที่นางไม่รู้แต่ก็ไม่กล้าจะเอ่ยถามต่อ พาฮองเฮากลับไปที่ห้องบรรทมยังอีกหลายยามกว่าท้องฟ้าจะสว่างเอาไว้รุ่งสางนางจะถามฮองเฮาอีกครา