ข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี 소설 & 이야기

ฉันชื่อหวังเหมี่ยวเหมี่ยว เป็นเฟรชชี่ปีหนึ่งของวิทยาลัยนาฎศิลป์ เปิดเทอมมายังไม่ถึงเดือน ฉันก็ถูกพวกผู้ชายแอบยกย่องให้เป็นดาวมหาลัย

"เพราะข้าเลี้ยงเขามาตั้งแต่ยังเด็ก" ทั้งห้องเงียบลง หลิงเอ๋อร์เบิกตากว้างส่วนฉีเยว่หนิงถึงกับตกตะลึง "ท่านคือ..." หญิงชราพยักหน้า "ข้าคือแม่นมหลิน"

ความจริงมีเรื่องที่พ่อปิดบังทุกคนมาตลอดรวมถึงลูกด้วย ถิงเออร์แม่ของลูกมีชื่อว่าหลินลู่เสียน เธอเป็นหญิงสาวที่งดงาม มีรอยยิ้มสดใสติดอยู่บนใบหน้าเสมอ เป็นหญิงสาวทีมีความคิดด้านบวกมากมาย มองโลกในแง่มุมที่แตกต่างออกไป แม้แต่ในยามที่มืดมนเจ็บปวดเสียใจเธอก็ยังยิ้ม ได้

ลู่ฉิน "ข้า ข้าลู่ถิงแฝดน้อง 4 ขวบขอรับ" ลู่ถิง "พวกเจ้าก็เป็นแฝดกัน น่ารักจังเลย" เซียวหลาน

สาวน้อยหมายจะด่ากราด แต่แววตาโกรธขึ้งบนใบหน้ากลับค้างเติ่งไปทันที เธอมองหน้าฉู่เฉินแล้วอุทานด้วยความตกใจว่า “คุณชายฉู่? ทำไมเป็นนายได้ล่ะเนี่ย?” ฉู่เฉินเองก็ขมวดคิ้วเหมือนกัน เขาจ้องพิจารณาสาวน้อยตรงหน้าครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอก็คือต้าหลิงจื่อ เลขาของฉู่ ซื่อกรุ๊ปไม่ใช่เหรอ

เว่ยจื้อโหยวเอ่ยค้านหัวหน้าหมู่บ้านตู้ “อ่อ ได้ ๆ ว่าแต่แม่นางน้อยผู้นี้เป็นใครรึ” “ขออภัยที่เสียมารยาทนะเจ้าคะ ข้าเป็นหลานสาวของท่านพ่อของพี่สาวอี้หลินเจ้าค่ะ”

หลินซีลุกขึ้น ยกชายกระโปรงเล็กน้อยแล้วโค้งตัวอย่างงดงาม ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ใครได้ฟังเป็นต้องลืมหายใจ “บ่าวน้อยหลินซี เป็นเจ้าสำนักกุ้ยเซี่ย หากคุณชายจิ่นอู่มองไม่สบใคร วันหน้าเชิญมาหาข้าได้เลยนะเจ้าคะ เราก็ถือว่ามีไมตรีกันอยู่บ้าง ข้าจะคิดค่าเหนื่อยให้แค่เก้าส่วนเป็นพิเ ศษ ดีหรือไม่เจ้าคะ” จิ่นอู่ถึงกับอึ้งงัน

ตันเจียงรีบแนะนำชื่อของซื่อจื่อให้นางได้รู้ทันที “ข้าชื่อลู่ชิงเจ้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักและขอบคุณพี่ชายเซียวอีกครั้ง ที่ช่วยเหลือให้รอดพ้นจากอันธพาลเมื่อครู่นี้เจ้าค่ะ” ผู้มีพระคุณหน้าตาหล่อเหลาเสียด้วยสิ ว้าวุ่นแล้วมั้ยล่ะลู่ชิงเอ๋ย ชาติที่แล้วยังไม่ทันมีคนรักก็มาด่วนต ายเสียก่อน ชาตินี้มาเกิดใหม่หากมีบุญวาสนา ก็ขอมีคนรักหน้าตาหล่อเหลา รักเดียวใจเดียวเป็นของตนเองสักคนเถิดนะเจ้าคะท่านเทพ

เมื่อหญิงสาวเห็นลู่เฉิน เธอก็ลุกขึ้นยืนและทำความเคารพทันที โดยดูประหม่าเล็กน้อย “คุณเป็นใคร?” ลู่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ฉันชื่อหลินหว่าน คุณฉาวจัดให้ฉันมาที่นี่เพื่อดูแลคุณปู่จิ่ว” เด็กหญิงก้มศีรษะลงแล้วพูด

เสียงหวานร้องเรียกเจียงอันเล่อดังขึ้น ทำให้นางเหลียวหลังกลับไปมอง นางเป็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่ง ใบหน้าของนางดูเป็นมิตรอย่างมาก เจียงอันเล่อพยายามขบคิดว่าคนผู้นี้เป็นใครกัน “คุณหนู...คุณหนูท่านนี้คือเฉินเส้าหว่าน บุตรสาวของใต้เท้าเฉิน ขุนนางกรมอาญาเจ้าค่ะ” หลีอันรีบ บอกให้เจียงอันเล่อให้ทราบในทันที