ผู้กำกับพูดถึงแพร ดารา ในกองถ่ายว่าอย่างไรบ้าง?

ในกองถ่ายที่วุ่นวาย การตั้งกติกาและวัฒนธรรมการสื่อสารที่ชัดเจนคือสิ่งหนึ่งที่ช่วยยับยั้งความขัดแย้งได้มากกว่าการตักเตือนย้อนหลัง ฉันมักเริ่มวันด้วยการย้ำหน้าที่และขอบเขตของแต่ละคนก่อนกล้องจะหมุนจริง การกำหนดบทบาทให้ชัดเจน ไม่ใช่แค่บนกระดาษแต่เป็นการพูดจาให้ทุกคนรู้สึกว่ามีคนรับผิดชอบเรื่องนั้นจริงๆ ทำให้เมื่อต้องตัดสินใจเฉพาะหน้าจะไม่เกิดการแย่งอำนาจจนทะเลาะกัน บทบาทที่ชัดเจนยังช่วยสร้างความเป็นธรรมเมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น เพราะมีมาตรฐานอ้างอิงได้ เมื่อความขัดแย้งเกิดขึ้น ผมเลือกคุยแบบเป็นส่วนตัวก่อน ไม่ชี้นิ้วต่อหน้าใคร แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้เรื่องค้างคา การฟังด้วยใจจริง สรุปสิ่งที่สื่อสารกลับ และหาทางออกที่คู่กรณีพอใจร่วมกัน มักได้ผลกว่าการใช้คำสั่งจากบนลงล่าง นอกจากนี้การประชุมสั้นๆ หลังเลิกกองเพื่อถอดบทเรียนช่วยลดความเครียดระยะยาวได้ วัฒนธรรมที่ฉันอยากเห็นคือการยอมรับข้อผิดพลาดและแก้ไขร่วมกัน ซึ่งผมเคยเห็นเป็นตัวอย่างที่ดีในงานสร้างอนิเมะอย่าง 'Shirobako' ที่เน้นการสื่อสารและการช่วยเหลือกัน ทั้งหมดนี้ทำให้กองทำงานได้ต่อเนื่องและคนในทีมรู้สึกไม่ถูกทอดทิ้งเมื่อปัญหาเกิดขึ้น

การสัมภาษณ์นักแสดง 'Parasite' มักจะเปิดเผยมุมมองที่ลึกกว่าข่าวรางวัลหรือโครงเรื่องอย่างชัดเจน สิ่งหนึ่งที่นักแสดงเล่าบ่อยคือวิธีที่ผู้กำกับวางกรอบฉากให้เป็นทั้งตลกและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ฉันชอบเวลาที่พวกเขาพูดถึงการซ้อมบทที่ไม่ได้เป็นแค่การท่องบท แต่เป็นการค้นหาจังหวะตลกที่ซ่อนอยู่ในสถานการณ์อึดอัด การทำงานร่วมกับนักแสดงคนอื่นทำให้ฉันเห็นว่าการสร้างความสัมพันธ์บนหน้าจอเป็นงานละเอียด เช่น การแลกสายตาเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือการหยุดวางท่าเพื่อให้ความตลกเกิดขึ้นเอง อีกเรื่องที่มักเล่าในเบื้องหลังคือการทำงานกับชุดและพร็อพ แสงกับมุมกล้องถูกออกแบบมาให้บ้านดูเป็นตัวละครชิ้นหนึ่ง นักแสดงพูดถึงการเข้ากับสภาพแวดล้อมจริง ๆ มากกว่าการแสดงในพื้นที่เปล่า ๆ ทั้งการเดินขึ้นบันได การจัดวางโต๊ะอาหาร หรือแม้แต่การจับวัตถุเล็ก ๆ อย่างหินโชคลาง ทุกอย่างส่งผลต่อจังหวะอารมณ์ของฉาก นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าเบื้องหลังของ 'Parasite' คือการรวมกันของรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ภาพรวมทรงพลัง

ลองจินตนาการว่าผู้กำกับคนนั้นยิ้มกว้างก่อนจะพูดถึงช่วงเวลาที่ทำให้เขาเชื่อในพลังของ แพ ซู-จี — นั่นคือภาพของความละเอียดอ่อนที่กลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องสำหรับเขาเอง ฉันชอบฟังการสัมภาษณ์แบบที่ผู้กำกับเล่าถึงเหตุผลเชิงศิลป์ มากกว่าการชูคำว่า 'สตาร์' เพราะบทสนทนาแบบนั้นมักเผยเบื้องหลังของการเลือกมุมกล้อง ระยะโคลสอัพ และการกำกับน้ำเสียงที่ทำให้การแสดงเล็กๆ กลายเป็นฉากหนักแน่น ผู้กำกับจะพูดถึงการทำงานร่วมกับซูจีเรื่องความเปราะบางของตัวละคร — ไม่ได้หมายถึงการร้องไห้บ่อยๆ แต่คือทักษะการใช้สายตา การเคลื่อนไหวของมือเล็กน้อย หรือการหน่วงช่วงหายใจที่ทำให้ผู้ชมรับรู้ความไม่มั่นคงภายใน ในย่อหน้าต่อมาผู้กำกับมักจะเล่าเชิงเทคนิคและเชิงความสัมพันธ์ด้วยกัน เช่น การซักซ้อมร่วมกับนักแสดง การทดลองกับแสงสี หรือการตัดสินใจเลือกให้เธอยืนในตำแหน่งที่กล้องจับใบหน้าบ่อย ๆ เพื่อสื่อความคิด การสัมภาษณ์แบบนี้มักยกตัวอย่างงานก่อนหน้าของซูจีเพื่ออธิบายพัฒนาการ เช่นการได้รับการยอมรับตั้งแต่ 'Architecture 101' ที่เผยว่าความเรียบง่ายบางอย่างสามารถสื่ออารมณ์ได้ลึกกว่าการแสดงที่โอ้อวด ผู้กำกับจะเปรียบเทียบให้เห็นถึงการเลือกทางศิลปะ: ฉากที่ต้องการเงียบมากกว่าการพูด จะใช้ไมโครโมชั่นเล็ก ๆ ของซูจีเป็นตัวนำจังหวะอารมณ์ ส่วนเรื่องการทำงานนอกฉาก ผู้กำกับมักพูดถึงนิสัยการทำงานของเธอ การเตรียมตัวก่อนถ่ายจริง และการสร้างความไว้ใจในกองถ่าย เขามักจะเล่าเรื่องตลกหรือความประหลาดใจเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในกอง เช่นครั้งที่แผนถ่ายเปลี่ยนกลางคันแล้วการตอบสนองแบบอิมโพรไวส์ของเธอกลับทำให้ฉากสมบูรณ์กว่าที่คิด ซึ่งเขามองว่าเป็นเหตุผลสำคัญที่เลือกผู้แสดงคนนี้ นอกจากนี้ยังมีประเด็นเชิงการตลาดและการคาดหวังของผู้ชม ผู้กำกับอาจอธิบายวิธีการบาลานซ์ระหว่างบทที่ต้องการความเป็นศิลป์กับแรงกดดันด้านรายได้ โดยชี้ว่าเลือกมุมมองแบบไหนเพื่อให้ซูจีไม่สูญเสียความเป็นตัวละครไปในกระบวนการโปรโมต — นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้การสัมภาษณ์ของผู้กำกับมีมิติมากกว่าคำชื่นชมธรรมดา และเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันตั้งใจฟังจนจบ

วันแรกที่ได้ยินบอนนี่เล่าถึงการถ่ายทำ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ฉันรู้สึกเหมือนถูกลากกลับไปยังกองถ่ายที่เต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟและเสียงหัวเราะของนักแสดงเด็กๆ เสียงของบอนนี่เวลาพูดถึงการเติบโตไปพร้อมกับตัวละคร Ginny ของเธอมีความอบอุ่นและไม่หวือหวา เธอเล่าว่าเป็นเรื่องแปลกที่ชีวิตจริงและโลกของหนังเชื่อมกันจนยากจะแยกออกจากกัน เมื่อโตขึ้นทั้งบทบาทของตัวละครและความรับผิดชอบในกองก็เปลี่ยนตามไปด้วย ฉันชอบที่เธอพูดถึงการสนับสนุนจากเพื่อนนักแสดง — ว่าพวกเขาเป็นครอบครัวมากกว่าคนร่วมงาน ซึ่งทำให้ฉากที่ต้องมีอารมณ์หนักๆ อย่างการต่อสู้หรือการจากลามีความแท้จริงมากขึ้น บอนนี่ยังเปิดใจถึงความอึดอัดในช่วงวัยรุ่น เช่นฉากรักแรกหรือจูบในหนัง ที่เธอเห็นว่าเป็นทั้งบททดสอบความเป็นมืออาชีพและบทบาททางอารมณ์อีกขั้นหนึ่ง เธอพูดถึงเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ในการทำงานร่วมกับทีมงานถ่ายภาพ แสง และสแตนอิน เพื่อให้ช็อตออกมาดูสมจริงโดยไม่ต้องเสียความเป็นส่วนตัวของตัวเอง เรื่องเล็กๆ อย่างการแบ่งหน้าที่ในการจัดเสื้อผ้า การเตรียมอุปกรณ์สำหรับฉากเสี่ยง บอกเลยว่าฟังแล้วรู้เลยว่าความรักที่เธอมีให้กับงานมันจริงจังและละเอียดอ่อนมากกว่าที่เราคิดในแผ่นฟิล์ม สุดท้ายเธอเล่าว่าการได้ร่วมงานในโปรเจ็กต์ยาวๆ อย่าง 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ทำให้เธอได้ค้นพบความสนใจด้านการกำกับและการสร้างงานด้วยตัวเอง ฉันชอบความตรงไปตรงมาในการบอกว่า การเติบโตบนกองถ่ายไม่ได้สวยหรูตลอดเวลา แต่ผลที่ได้คือบทเรียนและมิตรภาพที่อยู่ติดตัวไปตลอด

มีเพื่อนร่วมกองพูดตรงๆ ว่าต้าห์อู๋ พิทยาไม่สบายกลางกองและทีมงานรีบช่วยเหลือทันที ผมจำบรรยากาศตอนนั้นได้ชัด—ทุกคนหยุดงานชั่วคราวเพื่อดูแลเขา มีคนเอาน้ำให้ เขานั่งพักข้างๆ เวที และในรายงานที่เพื่อนๆ เล่าให้ฟังต่อกันมา บอกว่าทีมแพทย์ประจำกองเข้ามาตรวจเบื้องต้นก่อนที่จะตัดสินใจพาเขาออกไปตรวจเพิ่มเติม ข้อมูลแบบนี้มักมาจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์จริง ไม่ใช่ข่าวลือทั่วไป แต่มันก็ยังไม่ใช่คำยืนยันทางการจากผู้จัดหรือครอบครัวของเขา ผมมักอยู่ในมุมที่เข้าใจได้ว่าการทำงานในกองถ่ายเหนื่อยมากแค่ไหน—แสง ไฟ เวลากดดัน และชั่วโมงที่ยาวนานสามารถทำให้คนที่แข็งแรงที่สุดก็หมดแรงได้ง่าย พอได้ยินแบบนี้เลยคิดไปว่าปัจจัยพื้นฐานอย่างการดื่มน้ำและการพักผ่อนอาจถูกละเลย อาการที่เพื่อนร่วมงานเล่าเช่น เวียนศีรษะ หน้ามืด หรือพูดไม่ค่อยชัด เป็นสัญญาณที่แนะนำให้พักและตรวจร่างกาย แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งข้อสรุปว่าเป็นโรคหรืออาการเฉพาะเจาะจง แค่คิดว่าการได้รับการดูแลทันทีคือสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าเป็นจุดที่ต้องใช้การตัดสินใจของกองถ่าย การจัดคิวถ่ายใหม่หรือเรียกตัวแทนมาสับเปลี่ยนก็เป็นเรื่องที่เห็นได้บ่อย ผมอยากให้สื่อและแฟนคลับรอคำชี้แจงอย่างเป็นทางการจากครอบครัวหรือผู้จัดงานก่อนจะสรุปอะไรมากเกินไป การให้พื้นที่และเวลาเพื่อให้เขาฟื้นตัวอย่างเต็มที่ น่าจะเป็นสิ่งที่ทุกคนหวังเหมือนกัน สุดท้ายนี้ก็ขอเป็นกำลังใจให้เขาได้พักผ่อนและกลับมาแข็งแรงเร็วๆ เหมือนที่เพื่อนร่วมงานทุกคนเป็นห่วงจริงๆ

หลังม่านของฉากตะลุมบอนที่กลายเป็นไวรัลนั้นมีอีกหลายชั้นกว่าที่คนดูเห็นบนจอ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกใกล้ชิดกับ 'ป่านางเสือ' มากขึ้นคือวิธีที่เธอเล่าเรื่องความเหนื่อยและความตั้งใจอย่างตรงไปตรงมา แต่ไม่ใช่ในแบบทะเลาะหรือร้องให้คนเห็นใจ เหมือนกับว่ามีบทสนทนาสองทางระหว่างเธอและทีมงาน—ผู้กำกับค่อยมอบมุม กล้อง พร็อพก็ต้องย้าย ชุดฉีกขาดครั้งแล้วครั้งเล่า แสงก็ถูกคุมจังหวะจนรู้สึกเหมือนการเล่นดนตรี ฉากนี้เธอเล่าว่าซ้อมจนมือช้ำ แต่พอเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีอารมณ์ขันบ้าง ทำให้ภาพเบื้องหลังไม่หนักจนเกินไป และสร้างความเป็นมนุษย์ให้ตัวละครในจอแทนที่จะเป็นไอคอนที่อยู่เหนือปัญหา อีกมุมที่ฉันชอบคือเรื่องของความร่วมมือในกองถ่าย เธอไม่ได้พูดถึงแค่อุปสรรคเชิงเทคนิคอย่างการตั้งกล้องหรือการประสานสแตนท์คู่ แต่เล่าถึงคนเล็กคนน้อย—ผู้ดูแลเครื่องแต่งกายที่วิ่งไปหาเข็มกับด้ายตอนชุดขาด ผู้ช่วยไฟที่ยืนคอยปรับแสงให้เย็นลงเพื่อให้ใบหน้าไม่หลุดโทน แม้กระทั่งจังหวะการหายใจของนักแสดงร่วมที่ทำให้ฉากนั้นสมจริงขึ้นมา สิ่งเหล่านี้ถูกเล่าแบบมีภาพ ทำให้ฉันเห็นความละเอียดของการทำงานทีม นอกจากความสามารถเฉพาะตัวของเธอแล้ว ความเคารพต่อทีมและความยืดหยุ่นของเธอกลายเป็นสิ่งที่ฉันประทับใจมากกว่าเทคนิคใดๆ ในการแสดง สรุปไม่ได้ว่าคำเล่าของเธอเป็นการเปิดเผยทุกอย่าง แต่การที่เธอเลือกเล่าเรื่องในโทนที่อบอุ่นและจริงใจ มันทำให้ฉากหนึ่งบนหน้าจอมีน้ำหนักของชีวิตอยู่เบื้องหลัง และในฐานะคนดูที่ชอบตามดูเบื้องหลังแบบละเอียด ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวของเธอเติมเต็มช่องว่างระหว่างการรับชมกับการเข้าใจงานศิลป์ของการแสดงได้ดีทีเดียว

บนกองถ่ายมีความเงียบเรียบร้อยกับความเป็นระเบียบที่ผสมกันจนเหมือนพิธีกรรม มากกว่าการบอกให้ทำตามคำสั่ง ฉันมักเน้นกับตัวเองเสมอว่ากฎพื้นฐานคือความปลอดภัยและการให้เกียรติคนรอบข้าง กฎสำคัญที่มักเห็นบ่อย ได้แก่ การตรงต่อเวลาและตามตาราง (call sheet คือคัมภีร์ของวันนั้น), ปิดหรือเก็บโทรศัพท์เมื่อต้องถ่ายทำ, ยืนห่างจากเส้นกล้องและไฟ, ฟังคำสั่งจากผู้กำกับและทีมภาพ/เสียงเสมอ และไม่เดินข้ามหน้ากล้องระหว่างการถ่ายซีน นอกจากนี้ยังมีกฎเรื่องความปลอดภัยเช่นไม่เข้าใกล้อุปกรณ์ไฟฟ้าหรือสายไฟที่ไม่มีการยึด, สวมรองเท้าปิดหน้าเท้าบนพื้นที่ก่อสร้าง, และปฏิบัติตามคำแนะนำของสตั๊นต์คอร์ดิเนเตอร์เวลามีการแสดงที่เสี่ยง อีกข้อที่มักถูกมองข้ามคือเรื่องความลับของงาน ถ้าทีมขอห้ามพูดเกี่ยวกับฉากหรือการเปิดเผยเนื้อหา ต้องเคารพข้อนั้นเสมอ เพราะการรั่วของภาพหรือสคริปต์ทำให้ความตื่นเต้นของผลงานเสียไปอย่างที่เห็นในบางกรณี อย่างเช่นการถ่ายภาพฉากฝนที่ละเอียดอ่อนในงานแบบ 'Kimi no Na wa' ที่ต้องรักษาความต่อเนื่องของชุดและสภาพอากาศตลอดการถ่ายทำ การดูแลความสะอาดของพร็อพและการเคารพในพื้นที่ถ่ายทำก็ช่วยให้การทำงานราบรื่นและปลอดภัยมากขึ้น

กลางกองถ่ายของ 'ผีนางรำ' บรรยากาศมักจะหนาวเหน็บทั้งจากอากาศและจากความเงียบที่กดดัน นักแสดงเล่าเรื่องการถ่ายกลางคืนที่ต้องยืนแต่งหน้าจัดเต็มในชุดประณีตที่หนักและรัดรูป จังหวะการรำต้องเป๊ะแม้จะเป็นฉากที่ควรดูหลอนและไม่เป็นมิตร มือของฉันยังเห็นภาพคนชำนาญด้านการแต่งหน้าทำงานจนดึกเพื่อให้รองน้ำตา โปรสเตติกและรอยแผลดูสมจริง บางคนพูดถึงช่วงที่ต้องถ่ายซ้ำเป็นสิบๆ เทคเพราะลมพัดชุดปลิวผิดจังหวะหรือเสียงกรีดร้องในฉากไม่ตรงอารมณ์ การเรียนรำแบบดั้งเดิมเพื่อให้เข้ากับคาแรกเตอร์ผีทำให้หลายคนต้องไปฝึกกับครูรำจริงๆ และการผสมผสานสเต็ปดั้งเดิมเข้ากับจังหวะสยองก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด การที่ทีมออกแบบท่าเต้นต้องคิดทั้งมุมกล้องและมุมที่ทำให้เงาโยงความน่ากลัวเข้ากับการเคลื่อนไหว ทำให้การซ้อมมีทั้งความพิถีพิถันและความเหนื่อยล้ามากกว่าการรำปกติ บรรดานักแสดงยังพูดถึงเรื่องไสยศาสตร์และความเชื่อที่ถูกหยิบมาใช้เพื่อเพิ่มความสมจริงในกองถ่าย หลายคนเล่าว่าผู้กำกับเรียกร้องให้ทุกคนเคารพประเพณี ต้องมีพิธีเล็กๆ ก่อนถ่ายทำฉากสำคัญ บางคืนมีคนได้ยินเสียงที่ไม่คาดคิดหรือเห็นเงาเร็วๆ ผ่านผู้กำกับหยอกล้อเบาๆ ว่าเป็นสัญญาณว่าซีนจะเปลี่ยนอารมณ์จริงๆ บางครั้งทีมงานก็จัดมุมมืดให้จริงเพื่อลองปฏิกิริยาจากนักแสดง นั่นทำให้การแสดงออกมีความดิบและเป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่ก็ทำให้หลายคนต้องเตรียมสติและมีคนคอยดูแลสภาพจิตใจหลังถ่าย เพื่อไม่ให้อารมณ์ที่หนักเกินไปตามตัวกลับบ้านไปด้วย การแสดงร่วมกับเด็กหรือคนที่มีประสบการณ์ไม่มากทำให้ฝ่ายผู้กำกับต้องวางแผนอย่างละเอียด ทั้งการแบ่งช่วงพัก การใช้มุมกล้องที่ไม่ทำให้เด็กตกใจ และการซ้อมซีนที่อ่อนโยนกว่าที่คิด อีกเรื่องที่นักแสดงพูดถึงบ่อยคือการใช้เอฟเฟกต์จริงมากกว่า CGI ทีมสเปเชียลเอฟเฟกต์จัดสร้างฉากและอุปกรณ์ให้สัมผัสได้จริง มือของฉันยังคงนึกถึงการใช้สายลม เสียงพื้นไม้สั่น และน้ำที่ต้องปรับสภาพให้เหมาะกับแสง เพื่อให้ภาพออกมาหนาวและเปียกชื้นตามที่ต้องการ นักแสดงหลายคนชื่นชมความเอาใจใส่ด้านเสื้อผ้าหน้าผมซึ่งช่วยให้เคลื่อนตัวอย่างมั่นใจ แม้จะมีการเล่นมุมกล้องและสตั๊นท์เบาๆ แต่ความรู้สึกที่ได้จากการใช้ของจริงทำให้ฉากหลายฉากน่าจดจำยิ่งขึ้น สุดท้าย เรื่องเล่าเหล่านี้ทำให้ฉันเห็นว่าการสร้างหนังผีที่ดีไม่ได้อยู่แค่ไฟ กระบอกเสียง หรือสเปเชียลเอฟเฟกต์เท่านั้น แต่มาจากการร่วมมือกันของคนจำนวนมากที่กล้าเสี่ยงและใส่ใจรายละเอียด ทั้งในด้านร่างกายและจิตใจ แล้วก็รู้สึกว่าเสน่ห์ของ 'ผีนางรำ' เกิดขึ้นจากความตั้งใจและความกล้าของทีมงานจริงๆ

บอกตรงๆ ว่าการได้อ่านบทสัมภาษณ์จากกองถ่าย 'ผีห่าอโยธยา' ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่ข้างหลังฉากด้วยตัวเอง หลายคนที่ให้สัมภาษณ์มักเป็นนักแสดงนำและตัวละครสำคัญในเรื่อง พวกเขาพูดถึงบรรยากาศกองถ่าย การแต่งกายแบบดั้งเดิม การฝึกซ้อมฉากสยอง และความทุ่มเทของทีมสตั๊นท์ สิ่งที่โดดเด่นคือการเล่าเรื่องจากมุมมองของคนที่ต้องรับบทเป็นผี—การแต่งหน้าหนักๆ การใส่ชุดและการเคลื่อนไหวที่ถูกออกแบบมาให้แตกต่างจากบทบาทปกติ ทำให้ภาพรวมของกองถ่ายดูเหนื่อยแต่มีพลัง ผมยังชอบที่นักแสดงบางคนแชร์มุมเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง เช่น การปรับเสียงให้เข้ากับบรรยากาศโบราณ และความสัมพันธ์กับทีมงานเบื้องหลัง การสัมภาษณ์เหล่านี้ไม่ได้แค่พูดถึงฉากหวาดผวาแต่ยังเล่าเรื่องการทำงานร่วมกันที่ทำให้ภาพยนตร์ออกมาเป็นชิ้นงานที่สมบูรณ์ งานสัมภาษณ์บางส่วนยังเปรียบเทียบประสบการณ์ของพวกเขากับการทำงานในหนังไทยเรื่องอื่นๆ ที่คุ้นเคย ซึ่งทำให้ผมเห็นภาพการทำงานของกองถ่ายได้ชัดขึ้นและคิดตามไปถึงความยากและความสนุกในการสร้างฉากเหนือธรรมชาติแบบไทยๆ

การสัมภาษณ์ของผู้กำกับครั้งนั้นเผยให้เห็นความตั้งใจในการตีความตัวละครมากกว่าการพูดถึงชื่อเสียงของนักแสดง ผมรู้สึกได้ว่าเมื่อพูดถึง 'แดง พระโขนง' ผู้กำกับมักจะเน้นเรื่องกระบวนการทำงานร่วมกันมากกว่าการยกย่องเฉพาะคนใดคนหนึ่ง เขาเล่าว่านักแสดงนำไม่ได้แค่ทำตามบท แต่มีส่วนเติมความเป็นมนุษย์ให้ตัวละครด้วยท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่อยู่ในสคริปต์ ซึ่งทำให้ฉากบางฉากมีพลังขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ การยกตัวอย่างช่วงที่นักแสดงถ่ายทอดบทเศร้าอย่างนิ่งสงบ ผู้กำกับบอกว่ารู้สึกภูมิใจเพราะเป็นผลจากการสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยและให้พื้นที่ในการลองผิดลองถูก ในมุมผม ประโยคที่ติดใจคือเมื่อผู้กำกับอธิบายว่าเลือกนักแสดงจากความสามารถในการฟังมากกว่าจากแค่หน้าตา เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงการคัดเลือกนักแสดงในหนังอย่าง 'พี่มาก..พระโขนง' ที่ก็เน้นเคมีระหว่างตัวละครเช่นกัน การสัมภาษณ์จบด้วยโทนที่อบอุ่น ไม่ได้หวือหวาแต่เต็มไปด้วยความเคารพต่อการแสดง ซึ่งทำให้ผมยิ่งรู้สึกผูกพันกับหนังมากขึ้นและตั้งตารอผลงานครั้งต่อไปของทีมงาน