Novel & Cerita หย่าหวนรักกลับมา

ข้าวหวานสาวเท้าก้าวให้เร็วขึ้น จากกึ่งเดินกลายเป็นวิ่ง และพบว่าตัวเองกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงกว้างในอะพาร์ตเมนต์หรูหราอย่างโดดเดี่ยว สามีที่นอนกับเธอซ้อนเงาคนรักเก่า ความปรารถนาดีที่ไม่เคยถูกค้นพบ และการแต่งงานที่ล่มสลาย ทั้งหมดนี้มีสิ่งใดหลงเหลือพอให้เธอ กลับคืนไปได้อีก ‘รอคอยนกนางนวลให้หวนคืน’

จะซ้อนทับขึ้นมา. "เสี่ยวเทียน?" ในตอนนี้ดูเหมือนว่า...รักแรกที่หล่นหายไปตามกาลเวลา...กำลังจะหวนกลับคืนมา...ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดเสียแล้ว ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ฉันต้องกลับมา ต้องกลับมาเพื่อรักกับเขา กลับมามีแฟนคนแรกที่ชื่อพี่เหนือ ศราให้ได้ ฉันต้องได้เปลี่ยนนามสกุลอีกครั้ง ฉันต้องได้ใช้นามสกุลโชติภิวรรธ ‘เมลดา โชติภิวรรธ’ เธอต้องกลับมานะ ห้ามตายเด็ดขาด ห้ามตายโดยที่ยังไม่ได้ใช้สิ่งที่ควรใช้โดยเด็ดขาดนะจำไว้ *** จบบริบูร ณ์ ***

เสียงเย้าแหย่จากอีกด้าน ของสหายทั้งสอง ไม่ได้ทำให้คนที่กำลัง มอบความรักให้ภรรยา คิดที่จะหยุดมันลงเลย แม้แต่นิดเดียว นับว่าการเดินทางไกล พวกเขาได้ครอบครัวคืนมา แม้ว่ากว่าจะลงเอยได้ ต้องวางแผนการมากมาย ทั้งศัตรูและพิชิตใจหญิง “เรากลับเข้าด้านในกันเถอะ” “คืนนี้จะมีงานเลี้ย งนะเจ้าคะ พี่รองจะมาถึงแล้ว อื้อ...” “ทำเหมือนเขาเพิ่งเคยมา ครู่เดียวเอง...ไม่นานหรอก”

หากรู้ว่ารักก็จงเร่งรักษาเอาไว้ให้ดี เพราะเมื่อหลุดมือไปแล้วไขว่คว้าเท่าใดก็ยากจะได้กลับคืนมา ดังเช่นตัวเขาในวันนี้ที่รักให้ขาดใจตายแต่สุดท้ายจ้าวเล่อเยียนก็จากเขาไปแล้วจริง ๆ จากไปดังคนซึ่งตายจากกันยากจะย้อนคืนกลับมาได้อีกแล้ว “ขอเพียงเจ้าทราบเอาไว้เถิดนะเล่อเยียนว ่าข้า…มู่หรงฮ่าวหรานผู้นี้รักเจ้านะ….รักด้วยดวงใจจริงแท้มิได้หลอกลวงเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว”

"ใช่ กลับมาคืนดีกันไม่ได้" ถ้าหย่าแล้ว ก็ห้ามกลับมาแต่งงานใหม่กันอีกตลอดไป เฉินเส่า: "ตอนนี้คุณชายรองเหยียนก็ปักใจเชื่อแล้วว่าคุณหนูโหลวเป็นคนเอาเด็กไป ถือว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่แล้วค่ะ"

ลลนาสะใจมาก ไหนๆ ก็จะเลิกคบแล้ว ไม่เห็นต้องรักษาน้ำใจ หากพวกมันไม่คืนก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็เสียแค่ไม่เท่าไร ดีกว่าต้องเสียทั้งเครื่องเพชรและของแบรนด์เนมหลังตาย ทวงดังๆ ต่อหน้าผู้คนเยอะแยะแบบนี้คงก็ไม่กล้ามายืมเพิ่มอีกแล้วแหละ เมื่อเดินห่างจากกลุ่มเดิมของลลนาออกมา

ผมปรารถนาเพียงให้เธอกลับมา ผมสาบานเอาไว้เมื่อใดที่เธอกลับมาและยอมให้โอกาสอีกครั้ง ผมจะหย่ากับเอวาและยอมมอบชีวิตนี้ให้ เอมม่ากลับมาได้หลายเดือนแล้ว ผมยังไม่เห็นความรักที่เคยมีให้เธอเลย ความรักที่ผมเคยคิดว่ามันนิรันดร์ ความรักที่ผมสาบานว่าจะไม่ผันแปรไปหาหญิงอื่นใด

ลง จากใบหน้าหล่อเหลา ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา กลายเป็นหน้าตอบ ผอมแห้ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก คุณหญิงวิลาจึงค่อย ๆ ขาดการติดต่อไป ได้ข่าวอีกทีคือหมั้นหมายและแต่งงานกับคุณชายคนหนึ่งไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้พระองค์เจ้าพงษ์จักรพรรณเริ่มตระหนักรู้ได้ว่าเขาได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาด ไปเสียแล้ว “ลูกพ่อ...ไยเจ้าเป็นได้ถึงเพียงนี้” เสด็จพ่อขอท่านชายกุมมือโอรสของตนที่กำลังนอนหายใจรวยริน “พ่อพุด...เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมาหาพี่...”

แต่วันนี้เธอรู้แล้วว่า บางครั้งคนเราก็ได้โอกาสกลับมาเก็บสิ่งที่เคยหล่นหายไป ไม่ใช่เพราะอดีตไม่เจ็บแต่เพราะปัจจุบันมีคนยอมจับมือกันแน่นพอ ณรัฐมองเธอ ก่อนจะพูดเบา ๆ “พี่รักหนิงนะครับ” นีนนารายิ้ม “หนิงก็รักพี่ค่ะ” นาเนียร์หันมามองทันที “แล้วรักหนูไหมคะ”