ผู้สูงอายุควรเลือกโคมไฟ อ่านหนังสือ แบบไหนที่อ่านง่าย

แนะนำเรื่อง นลิน พนักงานห้างสู้ชีวิต ที่ต้องดิ้นรนด้วยตัวเองเสมอมา วันหนึ่งดันช่วยเด็กหญิงคนหนึ่งไว้จนตัวเองต้องตานย แต่เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด แทนที่จะตายแล้วตกนรกหรือขึ้นสวรรค์ แต่กลับต้องมาอยู่ในร่างหญิงที่ตาบอดที่ชื่อ หลินเพ่ยหลัน อีกทั้งเธอนี้ยังแต่งงานแล้วด้วย แต่ก็ดีหน่อยแม้ว่าสามีจะแต่งงานด้วยความจำยอม แต่เขาก็ไม่เคยทิ้งขว้างภรรยาตาบอดคนนี้ แถมยังดูแลดีเสียด้วยสิ แม้ว่าจะตาบอด แต่ถึงอย่างไรหลินเพ่ยหลันคนใหม่นี้ไม่ยอมที่จะเป็นคนไร้ค่าเด็ดขาด แม่สามีไม่รัก เธอจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม แล้วมาดูกันว่า หลินเพ่ยหลันคนนี้จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้หรือไม่!! มาติดตามและเอกใจช่วยหลินเพ่ยหลันได้ในเรื่องนี้เลยค่ะ

คำเตือน: นี่ไม่ใช่เรื่องราวความรักทั่วไปของคุณ นี่คือการรวมตัวของพฤติกรรมบาปอันโจ่งแจ้ง การสารภาพบาป การกระทำที่ต้องห้าม ดิบเถื่อน และชัดเจน อย่าอ่านในที่สาธารณะ เว้นเสียแต่ว่า... คุณจะชอบความเสี่ยงในการถูกจับได้ มันไม่ใช่แค่หนังสือเล่มหนึ่ง แต่มันคือประสบการณ์ที่จะทำให้ร่างกายของคุณลุกเป็นไฟ ทุกเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้รวดเร็ว ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความเผ็ดร้อน ผู้หญิงที่กล้าหาญจะไขว่คว้าสิ่งที่พวกเธอต้องการ ผู้ชายที่เป็นฝ่ายควบคุมจะต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเอง ทุกสัมผัส ทุกสายตา ทุกคำกระซิบจะทำให้คุณโหยหามากขึ้น ขณะที่คุณอ่าน หัวใจของคุณจะเต้นรัว ร่างกายของคุณจะตอบสนองก่อนที่สมองจะทันคิดได้ด้วยซ้ำ คุณจะสูดหายใจเฮือก สั่นสะท้าน และปวดร้าวด้วยความต้องการความสุขสม ทุกเรื่องราวถูกเขียนขึ้นเพื่อให้มือของคุณขยับตามตอนที่อ่าน เพื่อให้รู้สึกถึงทุกตัวอักษร เรามีครบทุกรูปแบบ—ชายหญิง, ชายชาย, หญิงหญิง, ชายหญิงชาย, หญิงหญิงชาย, ชายชายชายหญิง และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงกลาง ทุกจินตนาการที่คุณสามารถนึกฝันได้ ทุกประเภทของความปรารถนา ทุกความผสมผสานอันตื่นเต้นเร้าใจของความร้อนแรง ความตื่นเต้นของการกลัวถูกจับได้ ความพลุ่งพล่านของความต้องการที่เป็นความลับ แรงดึงดูดของอำนาจและตัณหา ทั้งหมดอยู่รวมกันที่นี่ คุณจะจินตนาการว่าตัวเองไปอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกการสอดแทรกที่ลึกล้ำ ไม่มีการยั้งมือ ไม่มีกฎเกณฑ์ มีเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อน ดวงตาของคุณอ่านตัวอักษร มือของคุณทำตามความต้องการของร่างกาย คุณจะสัมผัสตัวเอง สั่นสะท้าน และรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่เติบโตขึ้น เมื่อถึงหน้าสุดท้าย คุณจะหายใจกระชั้น ตัวสั่น และต้องการมากกว่านี้ และเรื่องราวเหล่านี้จะไม่เลือนหายไปจากหัวใจของคุณ มันจะคงอยู่กับคุณ ทำให้คุณปวดร้าวโหยหาคำต่อไป สัมผัสต่อไป และการปลดปล่อยในครั้งต่อไป นี่ไม่ใช่แค่การอ่าน แต่มันคือการปรนเปรอความเสพสม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างล่ะ? นั่นก็สุดแล้วแต่คุณ คุณพร้อมที่จะยอมจำนนหรือยัง?

ของขวัญวันเกิดที่เพื่อนมอบให้ คือผู้ชายหน้าตาดีคนนี้น่ะเหรอ? "หล่อคมเข้ม สูงยาวเข่าดี" งั้นความซิงที่รักษามา 18 ปี คงถึงเวลาได้ใช้มันสักทีแล้วสินะ

วันที่พ่อกับแม่หย่ากันเป็นวันที่ฝนตกหนักมาก บนโต๊ะมีอยู่สัญญาอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งคือการอยู่กับพ่อที่ติดการพนันและมีหนี้สินล้นตัวในย่านเมืองเก่า อีกฉบับคือตามไปอยู่กับแม่ที่กำลังจะแต่งงานใหม่กับเศรษฐีที่เมืองแถบชายฝั่ง ในชาติที่แล้ว น้องสาวร้องไห้โวยวายขออยู่กับแม่ ส่วนฉันได้แต่เงียบ ๆ เก็บกระเป๋าไปอยู่กับพ่อ ไม่นาน พ่อก็เลิกพนันและกลายเป็นเศรษฐีใหม่จากการถูกเวนคืนที่ดิน เขาตามใจและรักถนอมฉันอย่างที่สุด ในขณะที่น้องสาวถูกโดนบังคับให้อยู่แต่ในบ้านพ่อเลี้ยง ไม่ให้ไปไหน จนสุดท้ายเป็นโรคซึมเศร้าและเสียชีวิตไป เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวรีบคว้าบุหรี่ในมือพ่อไป แล้วกอดพ่อไว้ไม่ยอมปล่อย "พี่ ฉันสงสารพ่อ พี่ไปเสวยสุขทางนั้นเถอะ ฉันจะยกชีวิตดีๆ ไว้ให้พี่เอง" พ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบหัวน้องสาวด้วยความตื้นตันใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ได้แต่หยิบตั๋วรถที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองชายฝั่งขึ้นมา แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ในชาติที่แล้วที่พ่อสามารถเลิกพนันได้นั้น เป็นเพราะฉันป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง ฝืนทำงานหนักจนกระอักเลือดเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้เขา เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เขากลับตัวกลับใจได้

ขอนอนด้วยได้ไหมคะ" เมื่อคำขอของเธอกับเขามันคนละความหมาย เรื่องบนเตียงในคืนนั้น เธอจึงปล่อยเลยตามเลย เพราะยังไงเขาก็จำเธอไม่ได้อยู่ดี เธอหมายถึงแค่ที่ ซุกหัวนอน ในคืนที่กลับหอในไม่ทัน แต่เขาหมายถึงจะ ซุก อะไรมากกว่านั้น กว่าจะเข้าใจ หัวใจมันก็ดันสมยอมไปแล้ว คีรินทร์ พัฒนทรัพย์วิโรจน์ หรือ คีน คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4 ในฐานะลุงรหัส ผู้ไม่เคยจะแยแสหลานรหัสหน้าจืดปี 2 อย่าง ชะเอม เลยสักครั้ง วันไนต์ที่คิดจะปล่อยผ่าน กลับทำให้เขาอยากตามหา ผู้หญิงในคืนนั้น ที่ลืมกิ๊บติดผมไว้บนเตียง

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”