วัยกลางคนและผู้สูงอายุ の小説・ストーリー

“มันก็เป็นบ้านของฉันเหมือนกันนั่นแหละ” มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หญิงวัยกลางคนและชายวัยกลางคนพวกนี้เป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับคุณยายอี้กันแน่ ...

เป็นเสียงของผู้หญิง ฟังดู เสียงมีอายุหน่อยๆ น่าจะเป็นผู้หญิงที่อายุเกินสี่สิบไปแล้ว ส่วนเสียงของผู้หญิงอีกคน น่าจะยังไม่ถึงยี่สิบดี "เจ้าค่ะ" เสียงนี้ฟังดูจะเคารพต่อหญิงวัยกลางคนที่เพิ่งถามคำถามเมื่อกี้มาก

“โรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ” “แผลน้ำร้อนลวกเนี่ย ดูไม่มีอันตรายกับเด็กและคนแก่ก็จริง แต่มันอันตรายสำหรับวัยรุ่นวัยกลางคนอย่างเรา” “..จะหายไหม”

“แก้วเอ๊ย ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างมาอย่างเวทนา “ยังอายุน้อยอยู่แท้ ๆ” เสียงชายวัยกลางคนกล่าวเสริมขึ้นมา

หญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 40-50 ปี เดินถือจานอาหารเข้ามาหลังจากเสียงตอบรับ ผู้หญิงมีรูปร่างค่อนข้างอ้วนและมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเสมอและดูใจดี

ชายวัยกลางคนยิ้มพูด ผู้หญิงก็พยักหน้า: "ดีจริง ๆ! ทั้งสูงทั้งหล่อ เหมาะสมกับเจียวเจียวของพวกเราพอดี!"

ไอ้ภีมมันประชดผม เพราะไม่มีทางที่ผมจะยิ้มแย้มแจ่มใสได้เลย คนไข้ที่นี่ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นผู้สูงอายุ ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่รูปร่างหน้าตาที่ไม่ค่อยเจริญหูเจริญตาเท่านั้น แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ส่วนใหญ่ ก็มันจะดื้อถึงดื้อมาก ส่วนใหญ่ก็ถูกลูกหลานบังคับพามา

่จะมาแน่นอน” “ต้องมานะ” “ครับ” คนแก่กว่าตอบรับพยักหน้า ยกนิ้วขึ้นเกี่ยวก้อยแม้ตนจะอายุเข้าเลขสองแล้วก็ตาม ตอนนี้หากนับโดยประมาณด้วงน่าจะอายุราวสิบสี่สิบห้าปี เป็นวัยที่ควรได้รับการดูแลอย่างเต็มที่ทว่าส่วนสูงในตอนนี้เมื่อเทียบกับวัยเดียวกันช่างน้อยนิดบ่งบอกถึงคุณภาพชีวิตที่ไม่ค่ อยดีเท่าไรนัก แต่อย่างน้อยเขาก็หวังว่าในอนาคตอีกฝ่ายจะอุดมสมบูรณ์สมวัยขึ้นจากเงินก้อนที่ได้รับไปจากพวกเขาเป็นระยะ

หลินอวิ๋นเอ๋อร์พยักหน้า “ตรงมุมนั้นคนสูงวัย รสจืด มุมโน้นเด็กเล็ก หวานหน่อย ส่วนกลุ่มคนใช้แรงแบกหาม เพิ่มข้าวอีกครึ่งทัพพี”

ตรงแถวหน้ามีคนหนุ่มสาวและผู้สูงอายุนั่งอยู่ด้วยกัน ชายผู้สูงอายุมีผมสีขาวเต็มศีรษะ ดูจิตใจดี ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายอันชาญฉลาดอย่างยิ่ง ที่นั่งข้างเขาเป็นเด็กสาวในชุดกระโปรงสีขาวที่ดูราวกับอายุสิบแปดหรือสิบเก้าปี เธอดูแปลกตาและน่ารักมาก