ผู้เล่นจะหาวาเด้น มายคราฟ ได้ที่ไหนใน Deep Dark?

ไม่มีอะไรตื่นเต้นเท่าการวางแผนกับดักในโลกบล็อก — มันเหมือนได้ออกแบบปริศนาแล้วแก้เกมศัตรูที่ฉลาดกว่าที่คิดไว้ โดยสำหรับการจับ 'วาเด้น' ใน 'Minecraft' ผมมองว่าแนวคิดหลักต้องแบ่งเป็นสามชั้น: ล่อให้มันมา, คุมทิศทางการเดิน, และสุดท้ายคือห้องขังที่ไม่มีทางหนี เริ่มจากการล่อ: ผมมักใช้ชุดเครื่องยิงจากระยะไกล (เช่น dispenser ที่ยิงไข่หรือลูกหิมะ) เป็นตัวเบี่ยงความสนใจ เพราะวาเด้นตามเสียงและการสั่นสะเทือน การสร้างจังหวะเสียงให้มันเดินมาเรื่อย ๆ จะช่วยให้มันเคลื่อนตัวตามทางที่เราตั้งไว้ ต่อด้วยการกั้นทางเดินเป็นช่องคอแคบ ๆ ให้มันผ่านได้ทีละทางเพื่อนำเข้าไปยังดักสุดท้าย ซึ่งช่วยลดโอกาสมันหันหลบและออกนอกเส้นทาง ห้องขังสุดท้ายควรเป็นหลายชั้น: หลุมลึกที่มีชั้นกันกระแทกด้านล่าง วัสดุแข็งแรงรอบ ๆ (ทำจากบล็อกทนทาน) พร้อมช่องสังเกตที่ปลอดภัยสำหรับเรา ผมจะเว้นจุดสังเกตที่มีบล็อกโปร่งใสหรือกล้องเพื่อดูสถานการณ์ การวางกับดักแบบนี้ยังเปิดโอกาสให้เลือกว่าจะฆ่า ดักขัง หรือแค่หลอกให้มันอยู่นิ่ง ๆ แล้วหนีออกมา — มิติแบบเกมปริศนาแบบที่เคยชอบใน 'The Legend of Zelda' ช่วยให้การออกแบบสนุกขึ้นมาก

เสียงแหลมที่ดังมาจากไกลๆ มักเป็นสัญญาณแรกที่เตือนฉันว่ามีอะไรไม่ปกติใต้ผืนดิน ตอนสำรวจชั้น 'Deep Dark' สิ่งที่ทำให้ฉันชะงักคือเสียงร้องแผ่วๆ ของ 'Sculk Shrieker' — ไม่ใช่เสียงของม็อบธรรมดา แต่มันเหมือนการเตือนจากพื้นที่รอบตัว ที่สำคัญคือเสียงนั้นจะเกิดแม้ผู้เล่นยังไม่เจอ 'Warden' โดยตรง ฉันมักจะหยุดทันทีแล้วฟังต่อ เพื่อฟังการตอบสนองซ้ำๆ เพราะถ้า 'Sculk Shrieker' ถูกกระตุ้นหลายครั้งภายในช่วงเวลาสั้นๆ มันจะเรียก 'Warden' มา นอกจากเสียงแล้ว การสังเกตสัญญาณสั่นสะเทือนจาก 'Sculk Sensor' ก็ช่วยได้มาก — บล็อกพวกนี้จะคลิกเมื่อมีการเคลื่อนไหวใกล้ๆ ทำให้รู้ได้ว่ามีการเดินหรือวางบล็อกเกิดขึ้นในบริเวณ การเห็นการแพร่กระจายของ 'Sculk' รอบๆ หลุมหรือการตายของม็อบจาก 'Sculk Catalyst' ก็เป็นสัญญาณเตือนอีกแบบหนึ่ง ซึ่งบอกเป็นนัยว่าพื้นที่นี้มีความไม่เสถียรและอาจดึงดูดความสนใจของ 'Warden' เมื่อรวมทั้งเสียง การสั่น และการแพร่ของบล็อกเข้าด้วยกัน ฉันจะทำการถอยห่าง ค่อยๆ ใช้การโยนของเพื่อล่อหรือกดชัตเตอร์จากระยะไกล แทนที่จะวิ่งตรงเข้าไป — วิธีนี้ช่วยให้การพบเจอเป็นสิ่งที่ฉันเตรียมตัวไว้ล่วงหน้ามากกว่าโดนจับผิดแบบไม่ทันตั้งตัว

หัวใจยังสั่นทุกครั้งที่เห็นแสงจางๆ ของโพรงใน 'Minecraft' ที่บอกว่าเป็น Deep Dark เพราะนั่นคือสัญญาณว่าอาจมีวาเด้นซ่อนตัวอยู่ข้างใน ผมเตรียมตัวก่อนลงถ้ำแบบจริงจัง: หลักๆ เลยคือการลดเสียงให้มากที่สุด — หมายถึงใส่ก้อนขนสัตว์ (wool) เป็นผนังชั่วคราวหรือปูพื้นตรงที่ต้องขุด เพราะขนสัตว์จะดูดซับแรงสั่นสะเทือน ทำให้สคัลค์เซนเซอร์และสคัลค์ชรีคเกอร์ไม่ทำงานชั่วคราว การสลับใช้การย่อง (crouch) ก็สำคัญมาก ช่วยให้การเคลื่อนไหวไม่สร้างแรงสั่นสะเทือนจนโดนดึงความสนใจ อีกส่วนที่ผมให้ความสำคัญคืออุปกรณ์สำหรับเบนความสนใจ: ก้อนหิมะหรือลูกิบบางอย่างเพื่อปาให้ลงห่างจากจุดที่เรายืนไว้ เจตนาคือทำให้วาเด้นไปตามเสียงที่ถูกโยนไป ไม่ใช่ชนเราโดยตรง หากต้องหนีจริงๆ ผมเอาบล็อกมาเตรียมเพื่อปิดทางหรือขุดช่องหนี และติดโคมไฟกับเชือกบางจุดเพื่อไม่หลงทางขณะกรุยทางถอนตัว ความจริงคือการปะทะแบบตรงๆ แทบไม่คุ้ม — เตรียมหนีดีกว่า แล้วก็ยังรู้สึกโล่งทุกครั้งที่ออกจาก Deep Dark โดยไม่ต้องมีการต่อสู้ยืดเยื้อ

อยากพูดแบบตรงไปตรงมาว่า วาเด้นในโลกของ 'Minecraft' ไม่ใช่มอนสเตอร์ที่ให้ของตอบแทนหลังการฆ่าแบบตรงๆ ผมมองว่าแนวคิดของมันชัดเจนมาก: มันถูกสร้างมาให้เป็นอุปสรรคเชิงการออกแบบ ไม่ใช่แหล่งทรัพยากร ผู้เล่นจะไม่ได้ไอเทมพิเศษใดๆ จากการฆ่าวาเด้น เหมือนกับบอสบางตัวที่มีของล้ำค่าติดมาด้วย ตัวอย่างเช่น 'Wither' ที่ดรอป 'Nether Star' หรือ 'Ender Dragon' ที่มีไอเทมเฉพาะทางให้ แต่วาเด้นไม่มีของแบบนั้น แทนที่จะได้ไอเทม มันมักจะปล่อยค่าประสบการณ์เมื่อถูกฆ่า ดังนั้นความคุ้มค่าจากการเผชิญหน้ากับมันจึงอยู่ที่ความท้าทายและประสบการณ์การเล่นมากกว่าการเก็บของ การออกแบบแบบนี้ทำให้ผมชอบวางแผนหนีหรือหลีกเลี่ยงมากกว่าจะตะลุยฆ่า เหมือนเป็นบททดสอบความระมัดระวังของเรา มากกว่ารางวัลเป็นไอเทมชนิดใหม่