มัช คung คือใครในอนิเมะ Attack On Titan?

ใครที่ดู 'Attack on Titan' ตั้งแต่ต้นจนจบคงคุ้นหน้าคุ้นตากับคุนเผิงตัวน้อยนี่ดี! เธอคือเด็กสาวผู้กล้าหาญจากเผ่าอาเซียที่ย้ายมาอยู่เขต Wall Rose ตอนเด็กๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมิคาสะเนี่ยซาบซึ้งกินใจมาก เพราะทั้งคู่ผ่านเรื่องราวโหดร้ายมาเหมือนกัน แต่เลือกเดินบนเส้นทางที่ต่างกัน คุนเผิงเป็นตัวแทนของ 'ความหวัง' ในโลกที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แม้จะโดนกลั่นแกล้งจากเด็กในหมู่บ้านเพราะเป็นคนต่างเผ่า แต่เธอไม่เคยยอมแพ้ สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเธอเวลาให้ขนมปังกับเอเรน ตอนนั้นมันสื่ออะไรบางอย่างลึกๆ เลยว่าคนเล็กๆ ก็เปลี่ยนแปลงโลกได้

มิคาสะ แอคเคอร์แมน คือชื่อที่คนจำนวนมากยกให้เป็นนางเอกของ 'Attack on Titan' และฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่คิดแบบนั้น ฉันเห็นมิคาสะเป็นเสาหลักส่วนตัวของเรื่อง — ไม่ใช่เพียงแค่นักรบฝีมือฉกาจ แต่เป็นคนที่ยึดเหนี่ยวอารมณ์ของตัวละครอื่น ๆ โดยเฉพาะความสัมพันธ์กับเอเรน เด็กสาวคนนั้นเติบโตมาจากเหตุการณ์ที่หัวใจของเธอถูกเปลี่ยนชั่วขณะเมื่อคนที่ปกป้องเธอให้ผ้าพันคอไว้ในวันหนาว แม้จะดูเรียบง่าย แต่ฉากหวาน ๆ นั้นกลายเป็นแรงผลักดันให้มิคาสะกลายเป็นผู้ปกป้องที่ไม่ยอมแพ้ การแสดงออกของเธอเปลี่ยนจากนิ่งสงบไปสู่การระเบิดพลังในการต่อสู้ — ฉันชอบตอนที่มิคาสะลุกขึ้นปกป้องเพื่อน ๆ ในแผนการทหารอย่างฉับไว โดยเฉพาะช่วงการป้องกันเมืองทโรสต์ที่แสดงให้เห็นทั้งสัญชาตญาณการปกป้องและทักษะการใช้อุปกรณ์ไต่กำแพง เธอเป็นตัวแทนของความเข้มแข็งที่เกิดจากความรักและการสูญเสีย มากกว่าความปรารถนาอยากดังหรือเป็นวีรบุรุษ นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่ามิคาสะเป็นนางเอกที่มีมิติทั้งในแง่อารมณ์และการกระทำ

คออนิเมะหลายคนคงนึกภาพ 'Attack on Titan' ในแบบเสียงญี่ปุ่นก่อนเสมอ แต่คำถามเรื่องพากย์ไทยก็น่าสนใจไม่น้อย จากสิ่งที่ผมตามมานาน ความจริงคือเวอร์ชันพากย์ไทยของ 'Attack on Titan' ไม่ได้กระจายอย่างกว้างขวางเหมือนบางเรื่องที่ได้พากย์ไทยเต็มรูปแบบ ทำให้คนไทยจำนวนมากจึงคุ้นกับเสียงต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นของเอเรนเยเกอร์ซึ่งพากย์โดย 'ยูกิ คาจิ' และเวอร์ชันอังกฤษที่หลายคนรู้จักคือ 'บรายซ์ พาเพนบรู๊ค' การขาดพากย์ไทยที่เป็นที่รู้จักนี้ทำให้ชุมชนแฟนไทยมักจะพูดคุยกันเรื่องความรู้สึกของเสียงต้นฉบับและการแปลซับมากกว่า ผมเองมักจะเลือกฟังเสียงญี่ปุ่นพร้อมซับไทย เพราะคิดว่าโทนเสียงของเอเรนถูกออกแบบมาให้มีความดิบและเร่งด่วน การฟังเสียงต้นฉบับช่วยให้รับสัมผัสอารมณ์นั้นได้ชัดกว่า แม้จะเข้าใจว่าใครบางคนอาจชอบพากย์ไทยถ้าอยากเข้าถึงได้ง่ายขึ้นก็ตาม

การที่โลกของ 'Attack on Titan' ถูกเปิดออกเป็นชั้นๆ โดยย้ายมุมมองจากคนในกำแพงไปสู่คนภายนอก ทำให้ซีซั่นสุดท้ายกลายเป็นเรื่องราวของสงครามและการเมืองมากกว่าการล่ามนุษย์ยักษ์ธรรมดา ฉันมองซีซั่นนี้เหมือนนิยายสงครามที่มีตัวละครหลายคนถูกบีบให้เลือกทางที่โหดร้าย: ตอนต้นเรื่องกลับมาที่เมืองพังของ 'Liberio' ซึ่งเป็นฉากที่พลิกบทบาทของตัวละครหลายคนไปอย่างสิ้นเชิง การโจมตีที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่การประลองกำลัง แต่เป็นการประกาศว่าความชอบธรรมของการต่อสู้เปลี่ยนไปแล้ว ผู้ชมได้เห็นมุมของชาวมาร์เลย์ ทั้งทหารเก่าอย่างผู้สูงวัยที่มีบาดแผลในใจ และเยาวชนที่ถูกปลูกฝังความเกลียดชังจนต้องแบกรับบาป การต่อเนื่องคือการขยายปมไปยังการเมืองในเกาะพาระดิสเอง: ฝ่ายทหารที่อยากปกป้อง ความเป็นผู้นำที่แตกแยก และกลุ่มคนหนุ่มสาวที่ต้องตัดสินใจว่าพร้อมจะทำผิดศีลธรรมเพื่อความอยู่รอดหรือไม่ นี่แหละคือโครงเรื่องหลักของซีซั่นสุดท้าย — การชนกันของความทรงจำ บาดแผล และอุดมการณ์ที่ทำให้สงครามกลายเป็นวงจรที่ยากจะหยุด ฉันยังคงคิดถึงภาพบางฉากที่แสดงให้เห็นว่าผู้คนธรรมดาถูกดึงเข้าไปในเครื่องจักรสงครามอย่างไร และนั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าซีซั่นนี้โตขึ้นและเจ็บปวดขึ้นกว่าสมัยก่อน

ความโหดร้ายของโลกใน 'Attack on Titan' ทำให้ผมคิดถึงคำถามพื้นฐานเรื่องการมีอยู่มากกว่าที่เคยเป็นมา ผมมักจะนำฉากการพังทลายของกำแพงในตอนเริ่มเรื่องมาเป็นจุดตั้งต้น เพราะภาพผู้คนกระจัดกระจาย หนีตาย ความไร้ความหมายที่ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา มันสะท้อนปรัชญาเชิงเชิงมีอยู่ (existentialism) ที่ถามว่ามนุษย์เลือกสร้างความหมายได้อย่างไรในโลกที่โหดร้ายและไม่แน่นอน ฉากนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครทุกคนถูกบังคับให้ตัดสินใจภายใต้ความเป็นจริงที่โหดร้าย — บางครั้งการตัดสินใจไม่ใช่การเลือกอย่างมีสติ แต่เป็นการตอบสนองเพื่ออยู่รอด นอกจากนั้น เรื่องราวของ 'Attack on Titan' ก็กระตุกแนวคิดเรื่องเสรีกับชะตากรรม (freedom vs determinism) โดยเฉพาะความขัดแย้งภายในของตัวเอก ผมเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่การเล่าเหตุการณ์แอ็คชั่น แต่เป็นการตั้งคำถามเชิงปรัชญาว่า หากอดีตและความทรงจำถูกกำหนดโดยปัจจัยภายนอก ความเป็นอิสระที่แท้จริงจะมีอยู่หรือไม่ ผลงานคลาสสิกอย่าง 'Neon Genesis Evangelion' มักถูกยกมาเปรียบเทียบในแง่ความกระทบของการเป็นมนุษย์ แต่ 'Attack on Titan' เพิ่มมิติของการเมืองและการรุกรานที่ทำให้คำถามเชิงปรัชญานั้นหนักขึ้นและเจ็บจี๊ดกว่าเดิม

ความทรงจำแรกที่ติดตาเกี่ยวกับ 'Attack on Titan' คือภาพของกำแพงสูงที่ดูเหมือนทั้งป้อมปราการและกรงขัง และจากตรงนั้นเองประเด็นเรื่องเสรีภาพก็เติบโตเป็นแกนกลางของเรื่องราว สำหรับฉัน แก่นเรื่องไม่ได้หมายถึงคำว่า 'อิสระ' ในเชิงโรแมนติกเพียงอย่างเดียว แต่มันเป็นการตั้งคำถามหนัก ๆ ว่าเสรีภาพควรถูกนิยามอย่างไรเมื่อมันกระทบกับความปลอดภัยของคนจำนวนมาก ในมุมของฉันทหารและพลเรือนต่างต้องเลือกระหว่างเสรีภาพส่วนบุคคลกับการอยู่รอดของสังคม การกระทำของตัวละครหลายคน เช่นการตัดสินใจสุดโต่งที่จะปกป้องประชาชน แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของคนอื่น แสดงให้เห็นว่าเสรีภาพในเรื่องนี้เป็นสิ่งที่มีค่าแต่ก็เต็มไปด้วยเงื่อนไขและผลพวง ฉันมองว่าการต่อสู้ที่เห็นคือการต่อสู้ของนิยาม: เสรีภาพแบบไหนที่คุ้มค่าพอให้คนยอมจ่ายราคาสูงสุด อีกชั้นที่ชวนให้คิดคือนิยามของความเป็น 'ศัตรู' ซึ่งเรื่องชวนพลิกมุมมองเกี่ยวกับว่าใครเป็นผู้ถูกกดขี่และใครเป็นผู้กดขี่ การเปิดเผยความจริงจากภายนอกกำแพงทำให้เสรีภาพกลายเป็นเรื่องของภูมิรัฐศาสตร์และประวัติศาสตร์ มากกว่าแค่ความโหยหาส่วนตัว นี่ไม่ใช่แค่สงครามร่างกาย แต่เป็นสงครามความหมาย — และในฐานะแฟน ฉันทิ้งท้ายด้วยคำถามง่าย ๆ ว่าเสรีภาพที่แท้จริงนั้นมีอยู่จริงหรือเป็นเพียงเป้าหมายที่คนใช้เบียดเบียนกันไปมา