มีใครประกาศดัดแปลง Manhwa Thai เป็นซีรีส์บ้าง

บอกเลยว่าถ้าพูดถึงนิยายชายรักชายที่กลายเป็นซีรีส์แล้ว ฝั่งไทยมีชื่อที่เด้งขึ้นมาทันทีในหัวของฉัน: 'SOTUS: The Series', '2gether', 'TharnType' และ 'Love by Chance' เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าพล็อตจากหน้ากระดาษสามารถกลายเป็นปรากฏการณ์บนจอได้ ฉันชอบวิธีที่แต่ละเรื่องถูกตีความใหม่บนหน้าจอ—บางเรื่องยังคงรักษาบรรยากาศดั้งเดิมจากนิยายออนไลน์ไว้อย่างครบถ้วน ขณะที่บางเรื่องก็ขยายองค์ประกอบบางส่วนเพื่อให้เข้าถึงผู้ชมวงกว้างมากขึ้น การเห็นเคมีระหว่างนักแสดงที่แฟนนิยายเฝ้าคาดหวังทำให้รู้สึกเหมือนความรักของตัวละครมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ หากอยากเริ่มต้น ดู 'SOTUS' หรือ '2gether' ถ้าชอบโทนสดใสและมีมุกฮา ส่วนถ้าต้องการดราม่าเข้มข้น 'TharnType' กับ 'Love by Chance' จะตอบโจทย์ได้ดี ฉันมักจะแนะนำตามอารมณ์ที่เพื่อนคนนั้นกำลังต้องการจะดู แล้วก็มักจะจบด้วยการคุยยาว ๆ ถึงฉากโปรดหลังจากดูจบอยู่เสมอ

นี่คือรายการมังงะและมังฮวาที่ถูกนำไปดัดแปลงเป็นซีรีส์แล้ว ซึ่งผมตามตั้งแต่ต้นจนดูเวอร์ชันทีวีจบมาหลายเรื่องและอยากเล่าให้ฟังแบบรวม ๆ ว่าแต่ละเรื่องมีเสน่ห์อย่างไร เริ่มจากฝั่งเกาหลีที่โผล่มาเป็นกระแสครั้งใหญ่: 'Itaewon Class' จากเว็บตูนที่กลายเป็นละครฮิตปี 2020 — เวอร์ชันซีรีส์ขยายจุดแข็งของตัวละครและบรรยากาศย่านอิแทวอนได้ดี, 'Sweet Home' ที่แปรจากเว็บตูนสยองขวัญเป็นซีรีส์บน Netflix ที่จัดเต็มทั้งงานภาพและโทนมืด ๆ, 'True Beauty' เป็นตัวอย่างของงานโรแมนซ์-คอมเมดี้ที่เอาจุดเด่นของเว็บตูนเรื่องการแต่งหน้าและคอมเพล็กซ์มาต่อยอดบนจอทีวี, 'Cheese in the Trap' กับการขยี้ความสัมพันธ์แบบจิตวิทยาในสภาพแวดล้อมมหาวิทยาลัยก็ทำให้คนดูถกเถียงกันอย่างสนุก นอกจากนี้ยังมี 'Misaeng' หรือ 'Incomplete Life' ที่ดัดแปลงจากมังหวนชั้นดี เข้าไปจับประเด็นการทำงานและความเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างตรงและหนักแน่น ฝั่งญี่ปุ่นก็ไม่น้อยหน้า—งานมังงะคลาสสิกหลายเรื่องถูกแปรเป็นดราม่าทางทีวีและซีรีส์ เช่น 'Kimi ni Todoke' ที่เป็นซีรีส์โรแมนติกอบอุ่น, 'Nodame Cantabile' ซีรีส์ดนตรีที่คงเสน่ห์มังงะไว้อย่างลงตัว และที่เพิ่งเป็นกระแสใหญ่คือเวอร์ชันซีรีส์ไลฟ์แอ็กชันของ 'One Piece' โดย Netflix ซึ่งพยายามรักษาจิตวิญญาณของต้นฉบับไว้แต่ปรับให้เหมาะกับฟอร์แมตรายการทีวีสมัยใหม่ สรุปแบบไม่เป็นทางการ: การดัดแปลงมีตั้งแต่ยึดตามต้นฉบับแน่น ๆ จนถึงขยายหรือเปลี่ยนมุมมองให้เข้ากับสื่อโทรทัศน์ ส่วนตัวผมมองว่าเมื่อทีมงานเข้าใจธีมหลักของมังงะ/มังฮวาและรู้ว่าจุดไหนต้องรักษาไว้ เวอร์ชันซีรีส์มักจะมีพลังมากพอที่จะทำให้คนที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับหลงรักเรื่องราวได้จริง ๆ

ตั้งแต่เริ่มติดตามวงการบันเทิงไทย ฉันชอบสังเกตว่าหนังสือหลายเล่มที่เราอ่านกันบนหน้าจอหนังสือกลายร่างมาเป็นซีรีส์จนคนพูดถึงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ หนึ่งในตัวอย่างชัดเจนที่สุดคือ 'บุพเพสันนิวาส' ผลงานของรอมแพง ที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ชุดใหญ่และกลายเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม ทำให้หลายคนกลับไปหาเวอร์ชันหนังสือเพราะอยากรู้รายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์และมุมมองตัวละครที่ลึกกว่าเวทีจอ ฉันคิดว่านี่เป็นหนึ่งในกรณีที่แสดงให้เห็นว่าหนังสือไทยสามารถดึงดูดคนดูวงกว้างได้ ถ้าทำออกมาเข้าถึงและตั้งใจในรายละเอียดของยุคสมัยและสภาพสังคม ในฝั่งนิยายวายหรือแนว BL ก็มีการดัดแปลงจากนิยายไทยบนเว็บยอดนิยมหลายเรื่องจนกลายเป็นซีรีส์ที่คนดูทั่วประเทศพูดถึง เช่น 'SOTUS' และ 'Love by Chance' ที่เริ่มจากนิยายออนไลน์ กลายเป็นซีรีส์ที่ทำให้แฟนคลับเดิมฟินและดึงแฟนใหม่ ๆ เข้าสู่วงการได้มากมาย กระแสนี้สะท้อนว่ารูปแบบการเล่าเรื่องแบบนิยายออนไลน์ที่เน้นความสัมพันธ์ ตัวละครพัฒนา และอารมณ์ความรู้สึก เหมาะกับการแปลงเป็นซีรีส์สั้นที่เน้นความเข้มข้นทางอารมณ์ นอกจากนี้ยังมีผลงานอื่น ๆ ในแนวเดียวกันที่ถูกหยิบขึ้นมาสร้างจนเป็นที่รู้จัก เช่น '2gether' และ 'Until We Meet Again' ซึ่งช่วยผลักดันให้ผู้ชมรุ่นใหม่หันมาสนใจงานเขียนของนักเขียนไทยมากขึ้น อีกมุมที่ฉันชอบคือการดัดแปลงนิยายแนวสืบสวน-ระทึกขวัญหรือโรแมนติกชุดยาว หลายเรื่องที่เคยเป็นนิยายขายดีบนชั้นหนังสือหรือเว็บก็ถูกจับไปทำละครหรือซีรีส์ ทำให้เนื้อเรื่องที่บางทีอ่านยากกลายเป็นงานภาพที่เข้าถึงง่าย มีการปรับบทให้กระชับ แต่ถ้าทีมสร้างรักษาจิตวิญญาณของหนังสือไว้ได้ ผลลัพธ์มักจะถูกใจแฟนเดิมและได้ฐานคนดูใหม่เพิ่มขึ้น ฉันมองว่าความสำเร็จของนิยายที่ถูกดัดแปลงมักขึ้นกับสองปัจจัยหลัก คือความแข็งแรงของพล็อตต้นฉบับ และการถ่ายทอดตัวละครให้เข้ากับมิติของการแสดงบนจอ โดยสรุป ฉันตื่นเต้นกับกระแสการดัดแปลงนิยายไทยเป็นซีรีส์มาก เพราะมันทำให้เรื่องราวที่เคยอยู่ในตัวอักษรขยับเข้ามามีชีวิต ฉันมักจะกลับไปอ่านต้นฉบับหลังดูซีรีส์เพื่อหา nuance เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เวอร์ชันจอมักจะตัดทอนออกไป แล้วบางครั้งก็รู้สึกประทับใจกับการตีความที่ต่างออกไป ซึ่งเป็นเสน่ห์ของการชมงานดัดแปลงที่ทำให้ทั้งนักอ่านและคนดูมีเรื่องให้คุยกันได้ยาว ๆ

พูดตรงๆ ว่า 'Itaewon Class' คือหนึ่งในการดัดแปลงมังฮวาที่ทำให้ผมอยากติดตามต้นฉบับทันที ฉากต่อสู้ของความฝันกับระบบสังคมในซีรีส์ถูกถ่ายทอดมาอย่างเข้มข้นและมีรายละเอียดที่ต่างจากเวอร์ชันมังฮวาอยู่บ้าง ผมชอบวิธีที่ตัวละครหลักถูกขยายความเป็นมนุษย์มากขึ้นในซีรีส์—มีมิติของความแค้น ความอ่อนแอ และการเติบโตที่เห็นได้ชัด ความสัมพันธ์ระหว่างคนหลายเชื้อชาติและวัฒนธรรมย่านอิแทวอนในซีรีส์ก็มีพลัง ทำให้เรื่องไม่ถูกย่อลงเป็นแค่การแก้แค้นเท่านั้น มุมมองของผมคือเวอร์ชันมังฮวามอบไอเดียและโครงเรื่องที่กระชับ ในขณะที่ซีรีส์เติมรายละเอียดทางอารมณ์และบรรยากาศ ถ้าชอบการต่อสู้แบบไม่หวือหวาแต่หนักแน่น ทั้งสองเวอร์ชันมีความสนุกคนละแบบ และการอ่านมังฮวาจะทำให้เห็นรายละเอียดตัวละครที่บางคนในซีรีส์ไม่ได้เล่าออกมาลึกขนาดนั้น จบด้วยความรู้สึกว่าเป็นหนึ่งในการดัดแปลงที่ทำให้ผมอยากหาเรื่องอื่นๆ จากผู้แต่งคนเดียวกันมาติดตามต่อ

พอคิดว่าจะดัดแปลง 'ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม' เป็นซีรีส์ ภาพในหัวของผมก็เต็มไปด้วยฉากโรงเรียน เฉดสีพาสเทล และคาแรคเตอร์ที่มีเคมีปะทะกันสุด ๆ — นี่คือรายชื่อนักแสดงและทีมที่ผมคิดว่าเหมาะสมสุด ๆ สำหรับเวอร์ชันไทย โดยเลือกให้บาลานซ์ระหว่างความน่ารัก ความตลก และความดราม่าแบบพอดี ผู้รับบทนางเอกที่ต้องเล่นทั้งมุุม 'ยัยตัวร้าย' และความอบอุ่นข้างใน ควรเป็นนักแสดงที่ทำคอมเมดี้ได้ธรรมชาติแต่ยังแสดงฉากซึ้งได้ดี ตัวเลือกอย่าง 'ญาญ่า-อุรัสยา' จะให้ความมั่นใจและเสน่ห์แบบนางเอกสากล ขณะที่ 'มิน-พีชญา' หรือ 'มาย-ชนม์ทิดา' ก็สามารถเล่นมิติของความอ่อนแอและความเกรี้ยวกราดได้อย่างลงตัว ทางฝั่งนายเอก 'นายเจี๋ยมเจี้ยม' ควรเป็นคนมีเสน่ห์แห้ง ๆ และเล่นบทนิ่งแล้วมีจังหวะเบรกมุกได้ดี นักแสดงอย่าง 'ต่อ-ธนภพ' หรือ 'หมาก-ปริญ' เหมาะจะเป็นตัวเลือกแรก ๆ เพราะทั้งสองคนมีเคมีที่ดราม่าแต่ยังขำตอนจังหวะคอมเมดี้ได้ บทเพื่อนซี้ของนางเอกควรเป็นตัวละครที่เติมสีสันและมุกได้ตลอด ต้องหานักแสดงคาแรคเตอร์ชัด เช่นคนที่เคยเล่นบทฮาทำให้ตัวเอกปล่อยของได้ บทคู่แข่งหรือรักสามเส้าแนะนำให้เป็นคนมีเสน่ห์แบบต่างกับนายเอก เพื่อสร้างความขัดแย้งที่ไม่ใช่แค่อิจฉา แต่เป็นความเห็นทางโลกที่กระทบกันได้ สำหรับพ่อแม่และครูที่เป็นตัวเชื่อมความเป็นผู้ใหญ่ ควรเลือกคนที่เล่นฉากเชิงอารมณ์ได้แข็งแรง อย่างนักแสดงรุ่นใหญ่ที่มีน้ำหนักในการแสดง จะทำให้พล็อตมีมิติและไม่ตื้นเขิน คนเขียนบทและผู้กำกับมีผลมากกับโทนที่ผมอยากเห็น สำหรับผู้กำกับเน้นคอมเมดี้ผู้สร้างบรรยากาศสบาย ๆ แต่ยังคุมจังหวะดราม่าได้ จะทำให้เรื่องไม่กลายเป็นมุกระเบิดตลอด ซีรีส์ความยาวประมาณ 12-16 ตอนเหมาะสม เพราะให้พื้นที่พัฒนาความสัมพันธ์และเบื้องหลังของตัวละครแต่ไม่ยืดยาวจนเบื่อ ดนตรีประกอบควรเป็นป็อป-อินดี้ที่ติดหู มีเพลงธีมอารมณ์อบอุ่นสักหนึ่งเพลงที่ผู้ชมจำได้ทันที ส่วนการถ่ายทำเน้นมุมใกล้ ๆ เวลาซีนคุยหัวใจ และมุมกว้างตอนซีนโรงเรียนหรือเทศกาล จะช่วยสร้างบรรยากาศโรแมนติกอบอุ่น โดยรวมแล้วเวอร์ชันที่ผมคิดถึงคือซีรีส์ที่ยังคงแก่นของ 'ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม' — ขำ ซึ้ง และอบอุ่น — แต่เติมรายละเอียดให้ตัวละครมีภูมิหลังและเหตุผลในการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น การเลือกนักแสดงที่มีเคมีและคุมโทนคอมเมดี้ได้เป็นกุญแจสำคัญ ถ้าทำออกมาแบบนี้ ผมคงดูวนหลายรอบแน่นอนและยิ้มตามไปกับทุกฉาก

วงการนิยายออนไลน์บ้านเรามีความหวังสูงเสมอเมื่อต้นฉบับฮิตติดลมบน และข่าวลือเรื่องการดัดแปลงก็มักจะลอยมาเร็วกว่าที่คิด ณ ตอนนี้ยังไม่ปรากฏประกาศอย่างเป็นทางการว่าผลงาน 'เป็นมนุษย์อยู่ดีๆ ก็ดันมีสามีเป็นจอมมาร' จะถูกทำเป็นซีรีส์โทรทัศน์หรือสตรีมมิงสักเจ้าใดเจ้าหนึ่ง ผมติดตามความเคลื่อนไหวของชุมชนคนอ่านพอสมควรและเห็นสัญญาณที่คนพูดถึงเยอะ เช่น แฟนอาร์ต คอสเพลย์ และการแปลไม่เป็นทางการ แต่นั่นยังต่างจากการมีสตูดิโอหรือค่ายผลิตออกมารับทำจริงจัง การประกาศแบบเป็นทางการปกติจะมาพร้อมรูปแบบสื่อที่ชัดเจน เช่น รายชื่อทีมงาน ใบอนุญาตดัดแปลง หรือข้อตกลงกับแพลตฟอร์มสตรีมมิง ซึ่งยังไม่เห็นสำหรับเรื่องนี้ เหตุผลที่เรื่องแนวรักแฟนตาซีแบบมีองค์ประกอบจอมมารน่าสนใจสำหรับการผลิตคอนเทนต์มีหลายข้อ ความนิยมของแนวโรแมนซ์-แฟนตาซีที่ผสมความตลกและฉากหวานๆ ทำให้ผู้ผลิตมองเห็นศักยภาพในการดึงคนดูข้ามกลุ่มอายุ ตัวอย่างผลงานต่างประเทศที่จบลงได้ดีและถูกดัดแปลงอย่าง 'The Ancient Magus' Bride' แสดงให้เห็นว่าสไตล์บรรยากาศแฟนตาซีเชิงโรแมนซ์สามารถแปลงเป็นอนิเมะหรือซีรีส์ได้สำเร็จ หากมีค่ายสนใจและตัวต้นฉบับมีผู้ติดตามหนาแน่น โอกาสก็สูงขึ้น แต่ต้องมีการเจรจาลิขสิทธิ์และการวางทีมงานที่เหมาะสมจริงๆ ส่วนตัวแล้วผมคอยลุ้นว่าวันหนึ่งจะได้เห็นการประกาศจากสำนักพิมพ์หรือผู้เขียน เพราะเรื่องแบบนี้ถ้าจัดคอสตูมและมู้ดให้ดี มันมีเสน่ห์ในเวทีซีรีส์มาก อยากเห็นการตีความตัวละครและเคมีระหว่างพระ-นางในเวอร์ชันภาพจริงหรือแอนิเมชัน แต่จนกว่าจะมีข่าวเป็นทางการ ก็ต้องอาศัยความอดทนและความหวังแบบแฟนๆ ที่รอติดตามไปก่อน

เคยเจอเพื่อนที่ทำงานแนะนำให้ดูซีรีส์ 'ดาวคนละดวง' ซึ่งดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของปลายฟ้า ตอนแรกนึกว่าจะเป็นโรแมนติกทั่วไป แต่ปรากฏว่าเนื้อหาลึกซึ้งกว่าที่คิด แทรกเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัวและความฝันที่ต้องสู้ ฉากที่แม่กับลูกสาวทะเลาะกันเพราะต่างไม่เข้าใจกันแทบทำให้น้ำตาซึม ส่วนอีกเรื่องที่ชอบคือ 'เล่ห์ลับสลับร่าง' จากงานเขียนของอัญชัน เล่นกับแนวฟีลกู้ดและความเชื่อเรื่องวิญญาณได้น่าสนใจ ตัวเอกที่ต้องแก้ปริศนาชีวิตตัวเองในร่างคนอื่นทำให้ติดงอมแงม ซีรีส์ทำออกมาได้สนุกแม้จะเปลี่ยนบางจุดจากหนังสือเล็กน้อย

สมัยที่เริ่มดูซีรีส์ไทยแนวรักชายแล้วเจอ 'SOTUS' ฉันรู้สึกว่ามันเปิดประตูบางอย่างให้กับวงการอย่างจริงจัง การเล่าเรื่องของ 'SOTUS' ไม่ได้เน้นแค่ความรักแบบหวานๆ แต่เป็นการขัดเกลาตัวละครผ่านระบบมหาวิทยาลัยที่เรียกว่า SOTUS (Seniority หรือตำแหน่งผู้รุ่นพี่) ฉากที่นายเอกต้องเรียนรู้ความหมายของความเคารพและการยืนหยัดเพื่อความถูกต้องทำให้ฉันคิดถึงการเติบโตมากกว่าแค่ความสัมพันธ์แบบโรแมนติก การดัดแปลงเป็นซีรีส์จับจังหวะอารมณ์ได้ดีและสร้างเคมีระหว่างนักแสดงจนกลายเป็นโมเมนต์ไอคอนิกสำหรับแฟนๆ มุมมองส่วนตัวของฉันคือ 'SOTUS' เป็นตัวอย่างที่ดีของการยกเรื่องเล่าจากนิยายมาใส่ชีวิตจริง ภาพและบทเพลงประกอบช่วยยกระดับซีนสำคัญให้ตึงเครียดและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ถึงตอนนี้ก็ยังมีฉากบางฉากที่ฉันกลับไปดูซ้ำเพราะมันสอนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการยอมรับและการเคารพซึ่งกันและกัน

หลายคนอาจจะคาดหวังว่าบริษัทผลิตอนิเมะแถวญี่ปุ่นคงจะซื้อการ์ตูนไทยไปดัดแปลงเป็นอนิเมะแล้ว แต่จากมุมมองของแฟนการ์ตูนที่ติดตามข่าววงการมากพอ สมุดรายชื่อการซื้อสิทธิ์แบบนั้นยังแทบไม่มีปรากฏเป็นที่รู้กันทั่วไปเลย โดยรวมแล้วสิ่งที่เห็นได้ชัดคือผลงานการ์ตูนหรือไอพีของไทยมักถูกแปลงเป็นแอนิเมชันโดยสตูดิโอในประเทศเอง ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมคือผลงานภาพยนตร์แอนิเมชันอย่าง '9 Satra' ที่พัฒนาโดยสตูดิโอไทยและนำเสนอศิลปะแบบท้องถิ่น อีกตัวอย่างที่เก่าและเป็นที่รู้จักคือ 'Khan Kluay' ที่เป็นแอนิเมชันฟีเจอร์ซึ่งผลิตและจัดจำหน่ายโดยผู้ผลิตในไทย ทั้งสองชิ้นชี้ให้เห็นว่าพลังการสร้างงานแอนิเมชันของไทยมีอยู่จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นที่บริษัทอนิเมะญี่ปุ่นจะมาซื้อสิทธิ์และทำเป็นอนิเมะภาษาญี่ปุ่นอย่างแพร่หลาย ความคิดส่วนตัวคือนี่เป็นโอกาสมากกว่าปัญหา — ถ้าเครือข่ายระหว่างผู้สร้างไทยกับผู้ผลิตต่างประเทศแน่นขึ้น งานดี ๆ ของไทยมีโอกาสถูกหยิบไปต่อยอดในรูปแบบต่างประเทศได้ และจะเป็นสิ่งที่ทำให้แฟน ๆ ทั้งสองฝั่งได้เรียนรู้รสนิยมและเทคนิคใหม่ ๆ ด้วยกัน

ตรงๆ เลย: ยังไม่มีค่ายไหนประกาศดัดแปลง 'ชีวิตข้าไยต้องให้ใครลิขิต' เป็นซีรีส์หรืออนิเมะในเชิงข่าวประกาศอย่างเป็นทางการที่ผมตามมาได้ชัดเจน มุมมองแบบแฟนหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ทำให้ผมคิดถึงกรณีของ 'The King's Avatar' ที่เริ่มจากเว็บนวนิยาย กลายเป็นการ์ตูน และมีทั้งอนิเมะกับซีรีส์ถ่ายทอดสดแยกกันออกไป นั่นแสดงให้เห็นว่าถ้าเจ้าของลิขสิทธิ์อยากจะทำ ตลาดกับแพลตฟอร์มที่เหมาะสมยังไงก็มีทางทำได้ แต่สำหรับงานที่เป็นไฟล์ PDF หรือแพลตฟอร์มที่กระจัดกระจาย การรวมสิทธิ์และแปลงสกุลไฟล์ให้ชัดเจนอาจใช้เวลานาน ในฐานะแฟน ผมเลยคาดหวังว่าจะได้เห็นข่าวดีในอนาคต แต่ก็ไม่แปลกถ้าดีลแบบนั้นจะเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนมีการประกาศจริง อยากเห็นการรักษาเนื้อหาหลักไว้ ไม่ให้บทพัฒนาโดนตัดจนเสียอรรถรส เหมือนที่เคยเกิดกับงานบางเรื่องที่ถูกปรับเพื่อเข้ากลุ่มผู้ชมกว้างขึ้น