ลู ฟี่ กินผลปีศาจอะไรในวันพีช

ความยืดหยุ่นของลูฟี่ทำให้ฉันหัวเราะและทึ่งพร้อมกัน เมื่อเริ่มต้นดู 'One Piece' ฉันเข้าใจว่ผลปีศาจของลูฟี่เป็นแค่ผลที่ทำให้ร่างกายยางยืดได้ — นั่นคือชื่อที่ทุกคนคุ้นเคยว่า 'Gomu Gomu no Mi' — และฉากที่ลูฟี่ยืดแขนออกไปปล่อยหมัดยักษ์ทำให้โลกการ์ตูนของฉันสดใสขึ้นทันที อย่างที่เห็นในตอนพบกับเบลามีบน 'Jaya' หรือการใช้ความยืดหยุ่นเพื่อรับมือการโจมตีแบบแรงกระแทก ฉันชอบความเรียบง่ายของแนวคิด: ผลไม้ที่เปลี่ยนร่างกายให้มีคุณสมบัติพิเศษที่เปิดทางให้การออกท่าต่อสู้สร้างสรรค์สุด ๆ ความทรงจำที่ชัดคือฉากใน 'Alabasta' เมื่อความยืดหยุ่นช่วยให้ลูฟี่ต้านทานการโจมตีที่ต้องการเจาะทะลุร่างกายอย่างคล้ายคลึงกับการต้านทานกระสุนหรือของมีคม ความเป็นยางไม่เพียงแต่ให้ความสามารถด้านพละกำลัง แต่ยังสร้างอารมณ์ขัน เช่น การที่เขากระเด้งหรือเบี่ยงหลบด้วยท่วงท่าแปลก ๆ ซึ่งทำให้การต่อสู้ไม่น่าเบื่อ มองในมุมการเล่าเรื่อง ผลปีศาจแบบยางยังสะท้อนตัวตนของลูฟี่—ยืดหยุ่น ทะลักพลัง และไม่ยอมแพ้ นี่คือผลไม้ที่ทำให้เขาโดดเด่นทั้งด้านความสามารถและบุคลิกภาพ และถึงแม้ภายหลังจะมีการเปิดเผยรายละเอียดลึกขึ้น แต่นัยยะของความเป็นยางยังคงเป็นพื้นฐานสำคัญที่ฉันชอบมาก

พอพูดถึงลูฟี่ ผมมักจะนึกถึงความรู้สึกปลดปล่อยเวลาที่เขาเปลี่ยนร่างหรือทำท่าประหลาด ๆ ระหว่างต่อสู้ ลูฟี่ได้รับผลปีศาจที่ตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็น 'Gomu Gomu no Mi' ให้ความสามารถเหมือนยางยืด—ร่างกายยืด หด เด้ง รับแรงกระแทกได้ดี แต่ในความจริงมันคือผลปีศาจประเภท Mythical Zoan ที่ชื่อเต็มว่า 'Hito Hito no Mi, Model: Nika' การเปิดเผยนี้เปลี่ยนมุมมองทั้งเรื่อง เพราะมันไม่ได้เป็นแค่อำนาจยืดหยุ่นธรรมดา แต่ผสมกับพลังตำนานของเทพแห่งแสงสว่างหรือเสรีภาพ พอผลนั้นตื่นขึ้นมา (หรือที่แฟน ๆ เรียกกันว่า 'การตื่นรู้') มันให้ความสามารถนอกกรอบที่ทำให้ลูฟี่ปรับเปลี่ยนกฎฟิสิกส์เหมือนการ์ตูน: เขาสามารถบิดเปลี่ยนรูปร่างตัวเองและสภาพแวดล้อม แปลงการโจมตีให้กลายเป็นสิ่งตลกหรือสิ่งที่ช่วยให้เพื่อนรอดได้ และยังขยายขีดความสามารถทางพละกำลังกับความยืดหยุ่นจนเกิดท่าใหม่ ๆ เช่นการผสมฮาคิทั้งสองประเภทเข้ากับคุณสมบัติเยลลี่นี่ ในเชิงสัญลักษณ์ มันสะท้อนธีมเรื่องการปลดปล่อย—ไม่ใช่แค่พลังต่อสู้ แต่เป็นการปลดปล่อยผู้คนจากพันธนาการของโลกด้วย เห็นการต่อสู้กับไคโดแล้วรู้สึกได้เลยว่ามันมากกว่าการตบตีธรรมดา

ความจริงเรื่องผลปีศาจที่รูฟี่กินเป็นหนึ่งในจุดพลิกผันที่ทำให้ผมชอบเรื่องนี้มาก ผมจำตอนเด็กๆ ในหมู่บ้านฟูชาได้ชัดว่ารูฟี่ถูกยกให้กินผลไม้ที่มีคนทิ้งไว้ เพราะอยากเป็นโจรสลัดแบบชางค์ส คราวนั้นทุกคนเชื่อกันว่าเขากินเป็น 'Gomu Gomu no Mi' ซึ่งถูกจัดประเภทเป็นพาราเมเชียที่ทำให้ร่างกายยืดหยุ่นเหมือนยาง ความสามารถนี้อธิบายการใช้ท่าอย่าง 'กิ้งก่า' หรือท่า 'แกียร์สาม' ในหลายฉากการต่อสู้ที่บ้าพลัง พอเรื่องดำเนินมาจนการเปิดเผยภายหลังว่าแท้จริงแล้วผลคือนักร้องตำนานชื่อ 'Hito Hito no Mi, Model: Nika' ซึ่งเป็นไมธิคอลโซอัน มุมมองผมเปลี่ยนทันที ความขบขันและความเป็นการ์ตูนสุดโต่งของรูฟี่มีรากฐานเชิงตำนานมากกว่าที่คิด การเปลี่ยนชื่อตัวผลไม้ไม่ใช่แค่ท่าใหม่ แต่โยงกับธีมเสรีภาพและเสียงหัวเราะของเรื่อง ทำให้หลายฉากที่เคยดูเป็นแค่ความโกงกลายเป็นบทสรุปเชิงสัญลักษณ์ที่สะเทือนใจไปอีกแบบ

ลองนึกภาพว่าร่างกายยืดหดเหมือนยางรถยนต์แล้วเอาไปประยุกต์ใช้เป็นเทคนิครุมศัตรูได้ทุกรูปแบบ — นั่นแหละคือภาพรวมของผลปีศาจ 'โกมุโกมุ' ที่ลูฟีถือครองอยู่ในโลกของ 'One Piece' ผมชอบคิดถึงมันเหมือนอุปกรณ์หลายชิ้นรวมกันมากกว่าพลังเดี่ยว ๆ: พื้นฐานคือความยืดหยุ่นและการคืนตัวซึ่งเปิดทางให้ท่าโจมตีตรงๆ อย่าง 'กั้ม-กั้ม พิสทอล' หรือ 'กั้ม-กั้ม แกทลิง' ที่ใช้แรงส่งจากการยืดตัวแล้วปล่อยอย่างรวดเร็ว ทำให้การโจมตีมีทั้งระยะและความเร็วที่เหนือธรรมดา นอกจากท่าเบสิกแล้ว ลูฟียังพัฒนาเป็นเทคนิคระดับสูงที่ผสมผสานฮากิอย่างแนบเนียน เช่น 'เกียร์สอง' ที่เพิ่มความเร็วด้วยการบีบตัวเลือด ทำให้แรงปะทะกับความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมาก และ 'เกียร์สาม' ที่ปล่อยลมเข้ากระดูกเพื่อพองแขนขาเป็นขนาดยักษ์ จุดเด่นของเกียร์สามคือพลังปะทะที่ท่วมท้นแม้ว่าจะแลกกับการหดตัวของตัวเองชั่วคราว ส่วน 'เกียร์โฟร์' เป็นการรวมฮากิชนิดหุ้มเกราะเข้ากับความยืดหยุ่นแบบบีบ-ดีด ทำให้ลูฟีใช้แรงสปริงกลับเพื่อเพิ่มพลังและการยืดหยุ่นเชิงคอมเพรสชั่น — ท่าในรูปแบบนี้มักเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติและพลังการโจมตีแบบเด้งกลับซึ่งสร้างภาพไดนามิกที่โดดเด่นสุด ๆ เช่นการใช้กับศัตรูที่มีเกราะแข็งตัวอย่าง 'โดฟลามิงโก' แง่มุมที่น่าสนใจอีกอย่างคือความต้านทานต่อแรงชนและการนำไฟฟ้าในระดับหนึ่ง ทำให้ลูฟีรับมือกับศัตรูบางคนได้ดีกว่าคนทั่วไป แต่ข้อจำกัดสำคัญคือดาบคมหรือฮากิระดับสูงที่สามารถทำลายหรือลบข้อได้เปรียบของยางได้ นอกจากนี้การตื่นตัวของผลปีศาจยังขยายขอบเขตจากร่างกายไปสู่สิ่งแวดล้อม ช่วยให้ลูฟีเล่นกับกฎฟิสิกส์แบบเหมือนการ์ตูนได้อย่างอิสระ ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนเชิงรบกว้างขึ้นสำหรับเขา ในมุมมองของคนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น การเห็นการต่อยอดจากท่าเรียบง่ายสู่เทคนิคที่ซับซ้อนและสร้างสรรค์ ทำให้ผมชอบการเล่าเรื่องผ่านพลังนี้ — มันสะท้อนนิสัยดื้อดึงและความคิดนอกกรอบของตัวละครได้ชัดเจน และยังสนุกจนยากจะละสายตา

จริง ๆ แล้วฉันรู้สึกว่าพลังของลูฟี่เป็นตัวอย่างที่เจ๋งมากของการออกแบบพลังที่ดูเรียบง่ายแต่มีชั้นเชิงเยอะ พลังหลักที่เรารู้จักกันมาตลอดคือผลปีศาจชื่อ 'Gomu Gomu no Mi' ซึ่งทำให้ร่างกายของเขามีคุณสมบัติยืดหยุ่นเหมือนยาง — แขนขาเหยียดยาวได้ กระเด้งรับแรงกระแทกได้ และทนทานต่อแรงทุบแรงกระแทกประเภทหนึ่งได้ดีมาก ฉากคลาสสิกที่ชอบนึกถึงคือการที่ลูฟี่ไม่สะทกสะท้านต่อสายฟ้าของเอเนลใน 'Skypiea' ซึ่งแสดงให้เห็นว่าแบรนด์ยางของเขาช่วยต้านไฟฟ้าได้ในระดับหนึ่ง ทำให้เขามีมุมได้เปรียบในสถานการณ์แปลกๆ อีกด้านที่น่าสนใจก็คือข้อจำกัดชัดเจนของผลนี้ — หนึ่งคือผู้กินผลปีศาจไม่สามารถว่ายน้ำได้: ถ้าลงน้ำจะเสียพลังและอ่อนแอ เห็นได้บ่อยเวลาที่น้ำทะเลหรือหินทะเล (Seastone) ถูกใช้เป็นอาวุธหรือข้อจำกัดในการต่อสู้ สองคือผลยางไม่ได้ทำให้เขาเป็นอมตะอะไร: ของมีคมหรือเทคนิคที่มีแรงแหลม/พิษบางอย่างยังทำร้ายเขาได้ เช่นแผลและบาดแผลที่เกิดจากดาบหรืออาวุธแหลมต่าง ๆ และสุดท้ายก็คือการถูกโต้กลับโดยผู้ใช้ฮาคิหรือสิ่งที่ยับยั้งพลังปีศาจได้ มุมมองแบบแฟนๆ ที่ติดตามมานานคือความไหลลื่นของการนำพลังนี้ไปใช้ — ลูฟี่สร้างท่าใหม่ๆ จากพื้นฐานเดียวกันได้เรื่อย ๆ ซึ่งทำให้การต่อสู้ไม่น่าเบื่อ ถึงจะมีข้อจำกัดชัดเจน แต่ก็เปิดช่องให้การคิดเชิงกลยุทธ์และพัฒนาท่าใหม่ ๆ เกิดขึ้น ทั้งหมดนี้ทำให้พลังของเขาดูเป็นเอกลักษณ์และมีเสน่ห์แบบการ์ตูนที่แฝงความคิดสร้างสรรค์อยู่เสมอ

แง่มุมหนึ่งที่แฟนๆ มักจะพูดถึงกันคือความเป็นไปได้ที่ 'ผลปีศาจ' จะไม่ใช่ของธรรมดา แต่เป็นชิ้นส่วนที่เหลือจากเทคโนโลยีหรือปรัชญาโบราณในโลกของ 'วันพีซ' ซึ่งผมมองว่าเรื่องนี้มีเสน่ห์ตรงที่มันเชื่อมโยงพลังเฉพาะของผลแต่ละชนิดกับบริบททางประวัติศาสตร์และตัวละคร การที่บางผลให้ความสามารถเกี่ยวกับร่างกายอย่าง 'โกมุโกมุ' หรือการกลับคืนชีพแบบ 'โยมิโยมิ' ทำให้เกิดคำถามว่าพลังเหล่านี้มาจากสิ่งมีชีวิตบางอย่าง หรือถูกสั่งสมด้วยเจตจำนงบางประเภทที่ฝังไว้ในโครงสร้างของโลก เมื่อผมพิจารณาจากเหตุการณ์ในเรื่อง ไม่น่าแปลกใจที่มีทฤษฎีสองกลุ่มเด่นๆ กลับมาเสมอ กลุ่มแรกชอบคิดว่า 'ผลปีศาจ' เป็นผลที่เติบโตจากต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตพิเศษ ซึ่งอาจเคยถูกเชื่อมโยงกับอาวุธโบราณหรือพิธีกรรมของอาณาจักรโบราณ นี่อธิบายได้บางส่วนว่าทำไมบางผลถึงมีการแสดงออกที่ซับซ้อนและมีระดับการตื่นตัว (awakening) ที่เปลี่ยนพฤติกรรมของเจ้าของ กลุ่มที่สองเน้นไปที่สิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์หรือการทดลอง—พลังถูกสร้างหรือดัดแปลงโดยกลุ่มคนในอดีตเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์บางอย่าง ทั้งสองมุมมองมีหลักฐานสอดคล้องกับการเปิดเผยในเนื้อเรื่อง เช่นการพูดถึงเทคโนโลยีล้ำสมัยและร่องรอยของประวัติศาสตร์ที่สูญหาย ส่วนตัว ผมชอบแนวคิดผสมผสาน: บางผลอาจเกิดจากธรรมชาติ บางผลอาจถูกดัดแปลงหรือสร้างขึ้น และบางผลอาจเป็นผลจากการรวมกันของทั้งสองอย่าง นึกภาพว่าต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตพิเศษในยุคก่อน ถูกใช้เป็นวัตถุดิบทางจิตวิญญาณหรือพลัง แล้วคนโบราณนำมาปรับแต่งจนกลายเป็นรูปแบบต่างๆ ที่เราเห็นในปัจจุบัน แนวคิดนี้ให้พื้นที่ในการอธิบายหลายอย่าง—เหตุผลที่ผลบางชนิดหายากมาก ทำไมบางครั้งพลังถึงเปลี่ยนรูปแบบเมื่อตื่นตัว และเหตุใดทะเลถึงมีปฏิกิริยาต่อผู้ใช้ผลเหล่านี้—โดยไม่จำเป็นต้องยึดติดกับคำอธิบายเดียวจบ ผมมักจะคิดว่าพอเรื่องราวคืบหน้า เราจะได้เห็นเบาะแสที่ชี้ชัดขึ้นว่าจะให้ความสำคัญกับธรรมชาติหรือเทคโนโลยีมากกว่า แต่นั่นแหละคือความสนุกที่ทำให้ติดตามต่อไปเรื่อยๆ

คิดว่าการเป็น 'ราชาโลก' ของลูฟี่ไม่ใช่แค่เรื่องการเอาชนะศัตรูเท่านั้น — มันคือการเดินทางที่ผสมทั้งพลัง เป้าหมาย และแรงดึงดูดของคนรอบข้าง ผมมองว่าหนทางหลักที่เป็นไปได้คือการผ่านการพิสูจน์ตัวเองแบบต่อเนื่อง: เอาชนะศัตรูสำคัญ สร้างพันธมิตรระดับมหึมา และทำให้โลกยอมรับว่าลูฟี่คือคนที่นำพาเสรีภาพมาให้ได้จริง ๆ ตัวอย่างเช่น การเผชิญหน้ากับกลุ่มที่ควบคุมเส้นทางการค้าและอำนาจระดับท้องทะเล จะต้องมีชัยชนะที่หนักแน่นพอให้คนทั่วไปทั้งในท้องถิ่นและกลุ่มใหญ่รับรู้ถึงอิทธิพลของเขา ผมเห็นความหมายของชัยชนะในระดับนี้ไม่ใช่แค่การชนะคือตัวเลขพลัง แต่เป็นการชนะที่เปิดทางให้พันธมิตรใหม่และยึดพื้นที่เชิงสัญลักษณ์ อีกประเด็นสำคัญคืองานค้นคว้าและความจริงทางประวัติศาสตร์ — การไปถึงจุดที่ค้นพบความลับของโลกเก่าและ 'Laugh Tale' จะเป็นกุญแจสำคัญ เพราะสิ่งนั้นเชื่อมโยงกับอำนาจและความชอบธรรมตามตำนาน นอกจากนั้น ผมคิดว่าเส้นทางของลูฟี่ต้องมีจุดเปลี่ยนทางการเมืองด้วย เป็นการทำให้ระบบเก่าถูกท้าทายจนต้องเปลี่ยน หรืออย่างน้อยก็ทำให้ผู้คนทั่วโลกรู้ความจริง สิ่งเหล่านี้รวมกันจะนำมาซึ่งสถานะที่เรียกว่า 'ราชาโลก' — ไม่ใช่แค่ตำแหน่ง แต่เป็นการยอมรับจากโลกทั้งใบ ซึ่งนั่นแหละเป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่และสวยงาม

ไม่มีอะไรจะประหลาดเท่ากับพลังที่เอาวิญญาณคนอื่นไปเล่นเป็นของใช้ได้เลย สำหรับฉัน 'Soru Soru no Mi' ของชิโนปส์แม่ยักษ์อย่างบิ๊กมัมคือสิ่งที่แปลกสุดๆ ใน 'One Piece' ความคิดที่จะดึงอายุขัยหรือเศษเสี้ยวจิตใจของคนออกมาแล้วเติมลงในขนมหรือวัตถุจนมันมีชีวิต เป็นภาพที่ทั้งน่าขนลุกและน่าทึ่งในเวลาเดียวกัน ฉันชอบมองว่ามันเป็นการผสมกันระหว่างพลังเหนือธรรมชาติกับความโหดร้ายทางอารมณ์ เพราะผลที่ได้ไม่ใช่แค่การทำลายร่างกาย แต่คือการลบตัวตนของคนที่ถูกขโมยวิญญาณไป ในมุมของแฟนที่ชอบวิเคราะห์ ปฏิสัมพันธ์ของบิ๊กมัมกับ 'homies' ที่เกิดจากวิญญาณเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องราวทั้งน่ากลัวและสะเทือนใจ คู่กรณีที่มีคนหายไปจากความทรงจำ หรือชิ้นส่วนจิตใจที่ถูกจับมาเป็นของสะสม ล้วนทำให้ฉันรู้สึกว่าผลไม้ชนิดนี้สะท้อนถึงประเด็นใหญ่ๆ เกี่ยวกับอำนาจและการยึดครอง มากกว่าจะเป็นแค่ลูกเล่นต่อสู้ธรรมดา เป็นการปิดท้ายแบบขมๆ ที่ทำให้ฉากหลายฉากของเรื่องมีรสชาติทุกรสเลย

มาดูกันเลยว่าตัวละครหญิงใน 'วันพีช' คนไหนถือผลไม้ปีศาจและเป็นชนิดใด เพราะสิ่งนี้มักเป็นตัวกำหนดบทบาทและสไตล์การต่อสู้ของพวกเธอในเรื่อง รายชื่อที่ผมจะเล่าให้ฟังครอบคลุมตัวละครหญิงที่เด่นและเป็นที่รู้จัก โดยระบุชื่อผลไม้และประเภทคร่าวๆ พร้อมคำอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับความสามารถ: นิโค โรบิน ถือ 'Hana Hana no Mi' (Paramecia) ซึ่งทำให้เธอสามารถออกดอกหรือแยกแขนขาจำนวนมากจากพื้นผิวใดก็ได้ เหมาะกับการจับ ดัก หรือขยายการโจมตีแบบฉลาดๆ; โบอา แฮนค็อก มี 'Mero Mero no Mi' (Paramecia) ที่ใช้เสน่ห์หรือความใคร่ทำให้ศัตรูกลายเป็นหิน ถ้าใจมันโดนสะกด; เปโรน่า ถือ 'Horo Horo no Mi' (Paramecia) ที่สร้างผีบรรยากาศทำให้ศัตรูหมดกำลังใจหรือควบคุมภูติผี; อัลวิดา เคยกิน 'Sube Sube no Mi' (Paramecia) ทำให้ผิวลื่นจนกระทั่งกระสุนหรือการยึดจับทำได้ยากและเปลี่ยนลุคเธออย่างมาก ยังมีตัวละครจากตระกูลชาร์ล็อตต์ที่เป็นผู้หญิงหลายคน: ชาร์ล็อตต์ ลินลิน หรือบิ๊กมัม ถือ 'Soru Soru no Mi' (Paramecia) ซึ่งเป็นความสามารถจัดการและยักยอกวิญญาณของผู้อื่น จนสามารถผนึกความทรงจำหรือสร้างไทม์ไลน์ของจิตใจเพื่อนำไปใช้เป็นอาวุธได้อย่างแปลกประหลาด; ชาร์ล็อตต์ สมูทตี้ ใช้ 'Shibo Shibo no Mi' (Paramecia) ที่ดูดเอาของเหลวจากสิ่งมีชีวิตหรือวัตถุแล้วบีบออกจนอ่อนแรง; ชาร์ล็อตต์ บรูเล่ มี 'Mira Mira no Mi' (Paramecia) เปิดประตูมิติผ่านกระจกเพื่อส่งหรือจับเหยื่อ อีกมุมที่น่าสนใจคือซานเดอร์โซเนียและมารีโกลด์ พี่น้องของแฮนค็อก ซึ่งมีผลไม้กลุ่มงู 'Hebi Hebi no Mi, Model: Anaconda' (Zoan) ที่ทำให้แปลงกายเป็นงูใหญ่ เพิ่มความคล่องตัวและพลังฟาด ตัวละครอื่นที่มีบทบาทชัดเจนได้แก่ มิส วาเลนไทน์ ผู้ใช้ 'Kilo Kilo no Mi' (Paramecia) เพื่อปรับน้ำหนักของตัวเองหรือคนอื่นเป็นหน่วยกิโลกรัม เปลี่ยนจุดศูนย์ถ่วงและการเคลื่อนไหว; ชูก้า ถือ 'Hobi Hobi no Mi' (Paramecia) ที่เปลี่ยนคนเป็นของเล่นและลบความทรงจำของคนรอบตัว ทำให้เหตุการณ์ในยุค Dressrosa วุ่นวายขึ้นมาก; โมเนต์ เคยมี 'Yuki Yuki no Mi' (Logia) ควบคุมหิมะและทำให้ตัวเองเป็นหิมะได้ เรียกว่าเป็นตัวอย่างของ Logia หญิงที่ออกแบบสไตล์เยือกเย็นได้ดี; จูเวลรี่ โบนนี่ มีพลังเปลี่ยนอายุคน (จัดให้อยู่ในกลุ่ม Paramecia) ซึ่งทำให้สถานการณ์ต่อสู้และหลบหนีของเธอมีสีสันและพลิกแพลงได้ง่าย สรุปแล้วพลังของผลไม้ปีศาจช่วยเพิ่มมิติให้ตัวละครหญิงใน 'วันพีช' มากกว่าการเป็นแค่นักสู้หรือรองบ่อน เพราะมันผสานเข้ากับบุคลิกและประวัติของแต่ละคนได้อย่างลงตัว จังหวะที่ผู้หญิงในเรื่องใช้ผลไม้บางชนิดมักจะเผยทั้งความอ่อนโยน ความโหด และความแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน ซึ่งผมมองว่าเป็นเสน่ห์สำคัญของงานชิ้นนี้

ถ้าจะพูดถึงพลังของลูฟี่ใน 'One Piece' ต้องยอมรับว่าโกมิโกมิโนมิเป็นความสามารถที่ทั้งบ้าบิ่นและสร้างสรรค์สุดๆ แฟนๆ หลายคนอาจคิดว่ามันคือผลไม้ที่ไร้สาระ แต่พอเห็นลูฟี่ดัดแปลงเป็นเกียร์สองเกียร์สามจนถึงเกียร์สี่แล้วต้องตะลึง พลังหลักของลูฟี่คือการยืดหยุ่นแบบไร้ขีดจำกัด ตั้งแต่การชกต่อยระยะไกลด้วย 'Gomu Gomu no Pistol' ไปจนถึงเทคนิคระดับสูงอย่าง 'Gomu Gomu no King Kong Gun' ที่ใช้ในศึกกับโดฟลามิงโก้ แต่ที่พิเศษจริงๆ คือวิธีที่ Eiichiro Oda ใส่ layers ของ Haki เข้าไปในความสามารถเดิม ทำให้ทุกท่าโจมตีมีมิติใหม่ทั้ง Busoshoku และ Haoshoku Haki