บทนำ

ควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องบนตึกสูงใจกลางเมืองฮ่องกง กลิ่นควันบุหรี่ที่ทำให้คนภายในห้องแทบจะสำลักออกมา แต่ดูเหมือนว่าทุกคนภายในห้องจะเคยชิน เพราะมือของแต่ละคนก็คีบบุหรี่เอาไว้

มีเพียงสตรีหนึ่งเดียวในห้องที่ไม่ได้จุดบุหรี่สูบ เธอนั่งอยู่ตำแหน่งประธานกลางห้อง ท่ามกลางบุรุษหลากหลายช่วงอายุที่รอฟังคำสั่งของเธออยู่

ลี่หลัน หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ที่ก้าวเข้ามานั่งตำแหน่งนายหญิงใหญ่แทนผู้เป็นพ่อ ที่ลงจากตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย ผู้กุมอำนาจกว่าครึ่งในเมืองฮ่องกง

กว่าเธอจะก้าวขึ้นมาเป็นใหญ่เป็นที่ยอมรับของลูกน้องนับพันคนได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน สิ่งที่บุรุษทำได้ ลี่หลันเองก็ทำได้เช่นกัน ไม่ว่าจะสังหารคนอย่างเลือดเย็นหรือตัดสินใจทางการค้า

“นายหญิงจะลงมือตอนไหนดีครับ”

ลี่หลันเคาะนิ้วกับโต๊ะ เสียงพูดคุยรอบข้างจึงเงียบลง ให้เธอได้ตัดสินงานใหญ่ เมื่อหลานวันก่อนกาสิโนของเธอถูกกลุ่มของมาเฟียอีกกลุ่มที่คิดจะขึ้นมาเป็นใหญ่แทนเข้ามาก่อกวน จนเสียหายไม่น้อย อีกทั้งลูกค้าที่เข้ามาเล่นก็เริ่มไม่มั่นใจในความปลอดภัย พากันย้ายไปกาสิโนแห่งใหม่มากกว่าครึ่ง

“ตอนนี้เลย เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะไปด้วยตนเอง”

“แต่ว่า...” ลูกน้องคนสนิทเกิดความกังวลขึ้นมา

แม้จำนวนคนจะมีสู้สีกัน แต่กลุ่มที่เข้ามาใหม่ กำลังต้องการสร้างชื่อเสียงจึงลงมือโดยไม่สนใจกฎหมาย พวกมันกล้าเข้ามาในกาสิโนของลี่หลัน ย่อมต้องมีคนหนุนหลังที่ต้องการจะล้มล้างมาเฟียกลุ่มเก่าทิ้งให้หมด

เมื่อสามเดือนก่อน นับจากที่กลุ่มนี้เริ่มเข้ามาสร้างชื่อเสียง มาเฟียเก่าไม่น้อยที่ต้องสิ้นชื่อลง หากไม่ตกตายก็ต้องถูกทางการเข้ามาเก็บกวาด อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และตอนนี้มันถึงคราวกลุ่มของลี่หลันแล้ว

“ต่อให้ฉันตายลง ก็ยังมีอาเซียงอยู่ ตามเขากลับมาก็สิ้นเรื่อง แต่หากไม่ทำอันใดเลย...หึหึ พวกมันจะยิ่งไม่ได้ใจหรือไง” ดวงตาของเธอฉายแววตื่นเต้นออกมา ผ่านมาห้าปีแล้วที่แทบไม่ได้ลงมือทำเรื่องสนุกเช่นที่มันกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

ลูกน้องทั้งหมดต่างรู้ใจผู้เป็นนายดี ว่าไม่อาจห้ามปรามเธอได้แล้ว จึงพากันแยกย้ายไปเตรียมตัวเพื่อบุกไปเอาคืนฝ่ายตรงข้าม

ลี่หลันเองก็ลุกกลับไปที่ห้องพักของเธอเพื่อเตรียมตัว เสียงเคาะประตูห้องหลังจากที่เข้ามาไม่นาน ทำให้ลี่หลันที่กำลังเลือกปืนอยู่ วางทิ้งเอาไว้แล้วเดินไปเปิดประตู

“มีเรื่องอะไร”

คนที่มาเคาะเรียกคือ อาจ้าน ลูกน้องที่ทำงานกับเธอมาตั้งแต่เริ่มขึ้นนั่งตำแหน่ง เรียกได้ว่าเป็นอีกคนที่ลี่หลันไว้วางใจให้ทำงานแทนเธอหลายอย่าง

สีหน้าของอาจ้านไม่ค่อยสู้ดีนัก เขามองเธออยู่เนิ่นนานก่อนจะยอมพูดออกมา “นายหญิง คุณรออยู่ที่นี่ดีกว่า”

“เพราะอะไร” ลี่หลันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เธอคิดว่าทุกคนได้ข้อสรุปไปแล้วว่าอย่างไรเธอก็จะไปด้วย

“คุณรู้ดี ว่าพวกมันต้องการชีวิตคุณ แต่ทำไมถึงยังเดินเข้าไปหาพวกมันอีก”

“หึหึ อาจ้าน ถึงฉันจะหลบอยู่แต่ในที่ของฉัน วันหนึ่งพวกมันก็ต้องมาหาถึงที่ สู้...ออกไปเผชิญหน้าเลยก็หมดเรื่อง นายไปจัดการเรื่องที่ฉันให้ทำ แล้วโทรบอกฉันด้วย”

อาจ้านยังคงไม่เห็นด้วยที่ลี่หลันจะไปด้วยตนเอง เขายังได้แต่เดินคอตกกลับไปจัดการเรื่องที่ลี่หลันให้ไปสืบแทน

ร่างบางระหงยังคงอยู่ในชุดเดิม เพิ่มเติมอาวุธที่ถนัดมืออีกหลายชิ้นที่ซุกซ่อนอยู่ในร่มผ้า เธอเดินไปขึ้นรถหรูสีดำที่จอดรออยู่หน้าตึกใหญ่ รถนับสิบที่จะติดตามไปด้วย ตอนนี้ลูกน้องของลี่หลันยืนรออยู่ข้างรถเรียบร้อยแล้ว

พอผู้เป็นนายขึ้นนั่งในตำแหน่งด้านหลังของตนเอง คนทั้งหมดก็ขึ้นนั่งในรถของตน รถหรูสีดำนับสิบคันเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าตึกมุ่งสู่กาสิโนแห่งใหม่ที่เพิ่งจะเปิดตัว

ภายในรถมีเพียงลี่หลันและคนขับรถที่ทำงานด้วยกันมานานนับสิบปี ไม่ว่าเธอจะไปที่ใด ลุงหู่คือคนที่จะขับรถให้เธอ

รถเคลื่อนตัวไปได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของลี่หลันก็ดังขึ้น “อืม” ลี่หลันที่หลับพักสายตา ลืมตาขึ้นมองไปที่กระจกมองหลัง ก็สบเข้ากับสายตาของลุงหู่ที่มองเธออยู่เช่นกัน

ลี่หลันกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว อาจ้านตรวจสอบคนในองค์กร หาตัวคนที่คอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันของลี่หลันส่งให้คนนอกได้แล้ว

รายชื่อที่อาจ้านบอกเธอทางโทรศัพท์ ไม่ได้มีเพียงรายชื่อเดียว แต่ชื่อที่ทำให้เธอต้องตื่นตัว คือ ลุงหู่ ที่กำลังขับรถให้เธอ

“ลุงหู่ ทำงานให้ฉันมากี่ปีแล้ว”

“เข้าปีที่สิบเอ็ดแล้วครับ” ลี่หลันเห็นเหงื่อซึมออกมาตามหน้าผากของลุงหู่ แม้น้ำเสียงที่เอ่ยตอบจะปกติก็ตาม

“แล้ว...เพราะอะไรลุงต้องหักหลังฉัน”

มือที่กำพวงมาลัยรถสั่นอย่างเห็นได้ชัด ลี่หลันยังคงมองลุงหู่ในกระจก รอคำตอบอย่างใจเย็น รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วเท่าเดิม ผ่านแม่น้ำชิงมุน ผู้คนพากันมาพักผ่อน คู่รักกำลังเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ลี่หลันเธอไม่ได้สนใจมองภาพด้านนอก แต่กำลังรอคำตอบของลุงหู่อยู่ คำตอบที่คิดว่าจะได้ กลายเป็นลุงหู่หักพวงมาลัยรถอย่างรวดเร็วพุ่งลงแม่น้ำแทน

ลี่หลันตกใจไม่น้อย ด้วยคิดไม่ถึงว่าลุงหู่จะลงมือเช่นนี้ เธอคิดว่าลุงหู่ต้องการฆ่าเธอก็เพียงแค่หยิบปืนขึ้นมายิงก็สิ้นเรื่อง แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอมตายไปพร้อมเธอด้วย

“ลุง!!!”

“นายหญิง ลุงขอโทษ แต่ลุงจำเป็นต้องทำครับ”

ลี่หลันไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร รถนับสิบคันที่ตามมาด้านหลังเบรกอย่างเร็วจนเกือบทำให้เกิดอุบัติเหตุใหญ่ ทุกสายตาต่างเห็นว่ารถของลี่หลันไม่ได้เสียหลัก แต่เป็นการจงใจขับพุ่งลงไปในแม่น้ำ

รถพุ่งตกลงไปในน้ำ ระบบต่างๆ ในรถก็หยุดทำงานทันที อีกทั้งลุงหู่ยังใช้ปืนยิงใส่หน้าต่างเพื่อให้น้ำทะลักเข้ามาในตัวรถเร็วขึ้นกว่าเดิม

ลี่หลันเองก็ใช้ปืนยิงกระจกเพื่อหาทางออกไปเช่นกัน เธอหันกลับไปมองด้านหลังตอนที่รถกำลังจะตกลงมาในน้ำ ก็พบว่าคนของเธอกำลังกระโดดน้ำตามลงมาช่วยอยู่

ลุงหู่ที่เห็นลี่หลันคิดจะหาทางรอดออกไป เขารีบหันปืนมาทางเธอแล้วลั่นไกทันที “หาก นายหญิงไม่ตาย ลูกสาวของลุงจะต้องตายแทน” ลุงหู่ร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะยิงเข้าที่ขมับของตนเองแล้วสิ้นใจไปทันที

ลี่หลันที่ถูกยิงเข้าหน้าท้อง เธอไม่อาจพยุงตัวออกไปทางหน้าต่างที่ถูกน้ำทะลักเข้ามาจนกระจกแตกออกหมดได้ รถของลี่หลันจมลงสู่ก้นแม่น้ำอย่างรวดเร็ว

สติของเธอค่อยๆ เลือนราง สิ่งที่ลุงหู่ทำ ไม่รู้ว่าควรจะโกรธเขาดีหรือไม่ ในเมื่อเขาก็ต้องการช่วยลูกสาวของเขา และย่อมเอาชีวิตเข้าแรก แต่หากเขามาบอกเธอ เธอจะช่วยเหลือเขาไม่ได้เลยเหรอ เธอไม่เก่งกาจเช่นคุณพ่อ หรือว่าลูกน้องไม่เชื่อในความสามารถของเธอกันแน่

ลูกน้องของลี่หลันบางส่วนที่กระโดดลงมาช่วยเธอออกจากรถ ได้เพียงร่างที่ไร้วิญญาณของลี่หลันกลับขึ้นมาแทน