วิธีเล่าแบบทิ้งช่องโหว่ให้ผู้อ่านเติมเองถือเป็นเทคนิคที่ทำให้เรื่องอยู่ในหัวต่อไปอีกนาน ฉากจบไม่ได้ยอมแพ้ต่อการให้คำตอบทั้งหมด แต่นำเสนอชิ้นสุดท้ายที่ทำหน้าที่เป็นปมสะท้อนความเป็นจริงของธีมหลัก เช่น ความรับผิดชอบ ความร้ายที่เกิดจากปัจจัยหลายอย่าง และการจัดการกับอดีต ผมชอบที่มันไม่พยายามหลอกล่อด้วยบทสรุปแน่นอนๆ เหมือนในหนัง 'No Country for Old Men' ที่จบแบบปล่อยให้ความไม่แน่นอนยังดำรงอยู่