บทนำ

ในยามราตรีอันเงียบงัน ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสายทำให้เมืองทั้งเมืองราวกับถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มสีขาวหนาและหนาวเหน็บที่สุดในรอบหลายสิบปี เสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวผ่านทุ่งหิมะเงียบเหงาราวกับเสียงภูติผีร้ายที่กำลังขู่คำราม ผู้คนต่างหลบซ่อนตัวในบ้านเรือนที่ปิดแน่น ไม่มีแสงไฟจากบ้านใดๆ มองเห็นได้ มีเพียงแสงจันทร์ที่สะท้อนกับพื้นหิมะที่ให้แสงสว่างจางๆ แก่โลกที่เงียบสงบและว่างเปล่านี้

ฟั่บ! ฟั่บ! ฟั่บ!

“เฮือก! อึก!”

เสียงแส้วาดผ่านอากาศลงบนแผ่นหลังของใครคนหนึ่งอย่างสุดแรงจนสะดุ้งเฮือกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสไปทั้งร่าง มือที่เคยเรียวสวยดังลำเทียนสลักถูกเครื่องลงทัณฑ์บีบนิ้วจนกระดูกแตกร้าวผิดรูปช้ำเลือดช้ำหนองพยายามจิกเข้าหากันแน่น

“นางแพศยาไร้ยางอาย! จงรับสารภาพมาเสียดีๆ ว่าชายชู้ที่เจ้าแอบลักลอบไปหลับนอนด้วยนั่นคือไอ้สุนัขขี้เรื้อนตัวใดกัน” 

พอสิ้นเสียงนั้น แส้ในมือคนถามก็ตวัดฟาดลงบนผิวเนื้อขาวเนียนผ่องที่ตอนนี้ขึ้นลายริ้วแผลแตกยับจนเลือดซิบ เจ็บลึกบาดลงไปถึงกระดูก แต่ทว่าเจ้าตัวกลับกัดฟันไม่แม้แต่จะเปล่งเสียงร้องออกมาสักแอะ มีเพียงดวงตาแดงก่ำที่ลอยคว้างมองไปภาพเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย

 “หากเจ้ายังไม่ยอมปริปากก็จงตายคาแส้นี่เสีย จะได้ไม่ทำให้เกียรติของท่านรองแม่ทัพต้องพลอยมัวหมองไปด้วย” 

“เกียรติเหรอ เหอะ ถุ้ย...” 

หลินอวี้เหม่ย ถ่มเลือดในปากทิ้งอย่างเย้ยหยันชะตาชีวิตของตน ร่างผอมบางราวตุ๊กตาผ้าเก่าๆ ยับเยินนอนคุดคู้ตัวอยู่กลางหิมะอันหนาวเหน็บ เสื้อผ้าตัวบางที่สวมอยู่ขาดวิ่นราวกับผ้าขี้ริ้วเต็มไปด้วยโลหิตและรอยแผลจากการถูกโบยจนเนื้อแตกเป็นริ้วย้อมปุยหิมะรอบกายเป็นสีแดงฉานอย่างน่าสยดสยอง

นางกำลังหายใจหอบและสะอื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาหยดลงบนหิมะที่เย็นยะเยือก สายลมหนาวเย็นเฉียบพัดผ่านเส้นผมที่เปียกชื้นจากเหงื่อ น้ำตา และโลหิตจับตัวแข็งกรัง หมดสภาพของคุณหนูรองแห่งจวนสกุลหลินที่ได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามล่มเมืองที่ไม่เป็นสองรองผู้ใด ซ้ำนางยังเป็นถึง       ฮูหยินเอกของท่านรองแม่ทัพอนาคตไกลที่เพิ่งสร้างผลงานใหญ่ด้วยการเปิดโปงแผนการชั่วของกบฏ กำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ในเร็ววันแทนแม่ทัพคนเก่าที่มักใหญ่ใฝ่สูงเพิ่งโดนประหารด้วยโทษฐานก่อกบฏหวังปองร้ายฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอย่างมีเงื่อนงำ

“เจ้าจะปากแข็งไปไย ในเมื่อความผิดก็รัดตัว มิสู้สารภาพเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราวดีกว่า ข้าหนาวจะตายอยู่แล้ว” 

จะให้สารภาพอันใดกัน ในเมื่อนางบอกความจริงไปแล้วว่าไม่เคยลักลอบคบชู้สู่ชายอย่างที่ถูกพวกคนชั่วช้าใส่ความโดยไร้มูล แต่ก็ไม่มีผู้ใดยอมฟัง ไม่มีใครเชื่อ สุดท้ายก็ถูกลงโทษในความผิดที่ไม่ได้ก่ออยู่นี่อย่างไรเล่า

เสียแรงที่รัก ความรักที่นางเคยทุ่มเททุกอย่างให้ต่อหานเจี้ยนจวิ้น สามีอันเป็นที่รักตอนนี้กลายเป็นเพียงซากธุลีแห่งการทรยศหักหลัง ความเจ็บปวดและไม่ไว้ใจกันเพียงเพราะลมปากคนหวังดีจอมปลอมพวกนั้นที่จงใจใส่ความ สร้างหลักฐานเท็จและพยานปลอมมาปรักปรำกัน แต่มันน่าเจ็บปวดเหลือเกินเพราะคนที่นางรักกลับหลงเชื่อโดยไม่คิดจะไตร่สวนด้วยซ้ำ แถมยังสั่งลงโทษนางอย่างโหดร้ายทารุณไม่ต่างอะไรกับนักโทษกบฏ

หลินอวี้เหม่ย พยายามหายใจอย่างยากลำบากแต่ร่างกายของนางกลับด้านชาไม่อาจขยับได้อีกต่อไป ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดเข้าครอบงำหัวใจจนหมดสิ้นความหวังที่จะมีชีวิตต่อ 

นางย่อมรู้ดีว่าตนกำลังจะขาดใจตายในอีกไม่ช้า ในขณะที่ม่านตาของนางกำลังจะปิดลงอย่างอ่อนล้า ทันใดนั้นเองก็มีเสียงใครบางคนดังขึ้น

“อวี้เหม่ย เจ้ายังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ ช่างดื้อด้านยิ่งนัก” น้ำเสียงเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งไร้หัวใจที่นางจำได้ดีว่าเป็นของผู้ใดทำให้หลินอวี้เหม่ยฝืนขยับลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างยากลำบาก

“คนสารเลว...” 

หานเจี้ยนจวิ้นกดสายตามองฮูหยินเอกของตนอย่างไร้เยื่อใย จนคนถูกมองหนาวเหน็บไปทั้งร่าง 

“ท่านพี่...” เสียงหวานฉ่ำแทรกขึ้นพร้อมกับร่างอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวผู้หนึ่งที่ก้าวลงจากรถม้ามายืนเคียงข้างสามีของนาง ทำให้หลินอวี้เหม่ยเจ็บแทบกระอักเลือดออกมา

“หนิงเอ๋อร์เจ้าลงมาจากรถม้าทำไม อากาศหนาวเย็นเช่นนี้รีบกลับขึ้นรถม้าไปเสียเถิด ตอนนี้เจ้าตั้งครรภ์บุตรชายสุดที่รักของข้าอยู่ควรดูแลตัวเองให้ดี” 

ในยามที่หันไปเอ่ยกับหญิงผู้นั้นน้ำเสียงของเขาช่างอ่อนหวานเต็มไปด้วยความเอาอกเอาใจ และครั้งหนึ่งเขาเคยใช้มันกับฮูหยินเอกอย่างนางจนหลงคำหวานยอมทำทุกสิ่งอย่างถวายหัวตามที่เขาสั่ง

แล้วอย่างไรเล่า จุดจบของการไว้ใจก็คือสภาพอยู่ไม่สู้ตายเช่นนี้ ช่างน่าขันนัก

“ข้าเพียงเป็นห่วงท่านพี่จะโมโหจนทำลายสุขภาพตนเอง”

ดวงตาหวานหยาดเยิ้มปรายมองมาที่ร่างคุดคู้บนพื้นหิมะทอประกายสะใจออกมาแวบหนึ่ง ใครไม่เห็นแต่หลินอวี้เหม่ย กลับมองเห็นชัดและรู้ทันทีว่าแผนการใส่ร้ายนี่ที่แท้เป็นของผู้ใด

นางคงไม่เสียใจเลยหากหญิงตรงหน้าเป็นคนอื่นไม่ใช่น้องสาวร่วมบิดาเดียวกันที่นางเคยรักและไว้ใจอย่าง หลินซูหนิง 

ใครกันแน่ที่คบชู้ นางหรือว่าสามีทรยศตรงหน้ากันแน่ ปากบอกรักนาง แต่กลับรับน้องสาวของนางมาเป็นฮูหยินรอง

ไม่สิ! ก่อนที่จะรับมาเป็นฮูหยินรอง ทั้งสองก็ร่วมกันทรยศสวมเขาไปมีอะไรกันก่อนแต่งจนน้องสาวของนางตั้งครรภ์ จึงได้รับเข้ามาอยู่ในเรือนและยกตำแหน่งฮูหยินรองให้อย่างเอิกเกริก ทั้งๆ ที่ฮูหยินเอกยังนั่งหัวโด่ไร้ทายาทสืบสกุล

นี่คงอดใจไม่ไหวแล้วสินะที่จะตกเป็นรอง จึงได้วางแผนใส่ร้ายกันเพื่อกำจัดฮูหยินเอกออกไปจากตำแหน่งและยกฮูหยินรองขึ้นมาเป็นใหญ่ในจวน สันดานเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยว่าได้มาแต่ใด เพราะมารดาของหลินซูหนิงเคยทำสำเร็จมาแล้ว ด้วยการเขี่ยมารดาของหลินอวี้เหม่ยออกไปจากตำแหน่งฮูหยินเอก แล้วขึ้นมาเป็นใหญ่ในเรือนแทน

ผู้หญิงเจ้าเล่ห์พวกนี้เมื่อใดจะตายๆ ไปเสีย แต่ก็นั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้าหรือสามีของนางต่างก็ล้วนหลงกลนางปีศาจจิ้งจอกพวกนี้มาแล้วทั้งนั้นนับประสาอันใดกับผู้หญิงโง่ที่งมงายในรักอย่างนางเล่า

“พี่หญิงรองไยจึงมองข้าด้วยสายตาน่ากลัวเช่นนั้น” พร้อมคำพูด หลินซูหนิงรีบขยับเข้าหาอ้อมอกสามีอย่างเสแสร้ง 

“ท่านพี่หรืออุตส่าห์รักใคร่และยกย่องท่านให้เป็น           ฮูหยินเอก แต่ไยท่านจึงได้หักหลังไปคบชายชู้ผู้นั้นอีก ข้าไม่เข้าใจเลย” 

วาจาหวานอาบยาพิษนั่นทำให้หลินอวี้เหม่ยแสยะยิ้มอย่างสะอิดสะเอียน

ที่ผ่านมานางทำใจเย็นเพราะไม่อยากให้บ้านลุกเป็นไฟ เพราะด้วยฐานะฮูหยินเอกแต่ไร้ทายาทของนางในบ้านหลังนั้นไม่มั่นคง จึงไม่อาจทำอะไรผลีผลามได้แต่เก็บงำวาจาและความในใจไว้ แต่มาวันนี้ นางใกล้ตายเต็มที มีอันใดให้ต้องเก็บงำอีกหรือ ในเมื่อศัตรูเล่นงานกันแบบไม่ไว้ไมตรีพี่น้อง กระทั่งสามีก็หลงผิดไม่เคยเห็นความดีที่นางเคยช่วยเหลือเขามาตลอดจนตอนนี้กำลังบรรลุประสงค์ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ มิใช่เพราะนางช่วยหนุนหลังหรอกหรือ 

สามีบัดซบสมควรตายนี่

หากรู้ว่าสุดท้ายจะเป็นเพียงแผนหลอกใช้กัน นางคงไม่ยอมแต่งให้เขาแต่แรก แต่งให้สุนัขขี้เรื้อนเสียดีกว่า อย่างน้อยมันก็รู้คุณคนเสียบ้าง

“เหอะ! คบชู้งั้นหรือ เพ้ย! ชู้กับผีน่ะสิ เจ้าต่างหากที่เป็นชู้กันแล้วมาใส่ความผู้อื่น พวกสารเลวไร้ยางอาย”

นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดกระแทกคำพูดใส่คนทั้งสองอย่างรุนแรง จนคนเป็นสามีทนไม่ไหว สะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของนางอย่างแรงด้วยโทสะ

ผลัวะ!

“อึก!” หลินอวี้เหม่ยกระอักเลือดคำโตออกมา เพราะภายในร่างบอบช้ำสาหัสอยู่แล้ว

“หญิงแพศยา เจ้ามันร่านมีชู้ ยังไม่สำนึกผิดกลับมากล่าวโทษข้ากับน้องสาวเจ้าอีกงั้นหรือ ช่างไร้ยางอายจริงๆ” 

“ท่านพี่...อย่าได้ขุ่นเคืองนะเจ้าคะ พี่หญิงรองเพียงพูดไม่คิดไปตามอารมณ์ตามประสาคนไร้ปัญญาก็เท่านั้น ท่านพี่อย่าได้โกรธจนเสียสุขภาพเลยนะเจ้าคะ” หลินซูหนิงรีบเข้ามาทำเป็นห้าม แต่ส่งสายตามองมาเย้ยหยันพี่สาวอย่างสะใจ 

“จริงๆ เจ้าก็เหมาะกันดีนะ ผีเน่ากับโลงผุ หญิงแพศยากับชายหลายใจกินไม่เลือก หึ ต้องโทษที่ข้าตาบอดเลยหลงผิดยอมแต่งให้ ถ้าพวกเจ้ารักกันมากขนาดนี้ ไยวันนั้นจึงไม่แต่งกันเสียเองเล่า หึ” 

“เพราะใครกันล่ะ ทั้งๆ ที่รู้ว่าข้ากับท่านพี่รักกัน แต่ท่านก็ยังดึงดันจะแต่ง ไม่ใช่เพราะท่านหรือที่แย่งคนรักของข้าไป” 

“หนิงเอ๋อร์” หานเจี้ยนจวิ้นรีบดึงหญิงสาวเข้ามากอดไว้อย่างทะนุถนอม ภาพนั้นกัดกินหัวใจหลินอวี้เหม่ยจนพังยับเยิน

“เหอะ! แย่งคนรักงั้นหรือ เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าไม่อยากแต่งให้ผู้ชายจนๆ ไร้อนาคตอย่างเขา เจ้าอยากมีหน้ามีตาเป็นภรรยาตราตั้งของขุนนางใหญ่ พอคนที่เจ้าเลือกตกต่ำก็พลันเปลี่ยนใจอยากมาเกาะสามีข้า เจ้านี่มันช่างแพศยา...”

เพียะ!

ใบหน้าสวยสะบัดตามแรงฝ่ามือหนาของสามีสุดที่รักจนเลือดกลบปาก สะเทือนลึกไปถึงอวัยวะภายในที่บอบช้ำอยู่แล้ว 

“หยุดปากร้ายๆ ของเจ้าเสีย ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับผิดก็อย่ามาป้ายสีภรรยาสุดที่รักของข้า ส่งดาบให้ที” 

“ท่านพี่! อย่าทำอันใดพี่หญิงรองเลยนะเจ้าคะ”

“นางว่าเจ้าเสียๆ หายๆ เช่นนี้ เจ้ายังจะปกป้องอีกหรือ ปากแบบนี้ควรถูกตัดลิ้น เลาะฟันออกให้หมดเสียจะได้ไม่ต้องพูดให้ร้ายคนอื่น”

“แทงใจดำพวกเจ้าล่ะสิ จะฆ่าก็รีบฆ่าเสียเถิด อึก!” ไม่ทันขาดคำ ดาบในมือของชายสารเลวก็ตวัดเข้ามาในปากและเฉือนลิ้นนางจนขาด ก่อนจะดึงออกมาและฟันลงมาที่ใบหน้าอันงดงามราวบุปผาของนางจนเป็นรอยบากยาวอีกครั้ง แล้วฟันลงอีกครั้งที่ข้อมือทั้งสองที่กุมกันจนขาดสะบั้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดย้อมหิมะเป็นสีแดงฉาน 

หลินอวี้เหม่ยเจ็บปวดจนสะท้านไปทั้งร่าง แต่กัดฟันแน่นไม่ยอมร้องออกมา ให้ชายโฉดหญิงชั่วทั้งสองได้ใจ ดวงตาแดงฉานด้วยเส้นเลือดมองไปที่สามีและน้องสาวต่างมารดาด้วยความเจ็บแค้น ก่อนที่ภาพสุดท้ายที่เห็นคือดาบเล่มนั้นจะแทงทะลุเข้ามาในอกของนางจนมิดด้าม

“อย่าโทษที่ข้าใจร้าย หากเจ้าจะโทษใครก็ควรโทษตนเองที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิดเถิด”

“กรี๊ด...พี่หญิงรอง” หลินซูหนิงหวีดร้อง พลางพุ่งกายเข้ามาใกล้ร่างที่จวนสิ้นลมของพี่สาว ในเสี้ยววินาทีนั้นเองหูที่ยังใช้การได้ของหลินอวี้เหม่ยก็ได้ยินเสียงกระซิบอย่างเยาะหยันจากอีกฝ่าย

“สามีเจ้าข้าจะรับไว้เองแล้วกัน ส่วนเจ้านั้นก็จงไปลงนรกเสียเถิดนางพี่สาวหน้าโง่!” 

พอขาดคำ หานเจี้ยนจวิ้นก็รีบคว้าตัวเมียรักเข้ามากอดพร้อมกลับกระชากดาบที่ปักคาอกของฮูหยินเอกออกอย่างไร้เยื่อใย แล้วทั้งสองก็หันหลังเดินขึ้นรถม้าจากไปโดยไม่ไยดีร่างที่นอนจมกองเลือดที่พื้นอย่างเดียวดายราวกับขยะชิ้นหนึ่งในสุสานร้างห่างไกลผู้คน อีกไม่นานซากศพนางก็คงเป็นอาหารให้กับฝูงหมาป่าอย่างน่าอนาถ

หลินอวี้เหม่ยกระอักเลือดสดๆ ออกมากองใหญ่ พลางมองตามร่างของคนทรยศทั้งสองอย่างเจ็บปวดหนึ่งสามีหนึ่งน้องสาวที่หลงไว้ใจสุดท้ายก็กลายเป็นงูพิษกลับมาแว้งกัดนางจนตาย โทษใครได้ นอกจากโทษความโง่งมของตนเอง

สวรรค์เอ๋ย! ชีวิตนี้ข้าหลินอวี้เหม่ยช่างบัดซบยิ่งนัก ทั้งเป็นคนอ่อนแอ โง่เขลา หลงรักและไว้ใจคนผิดถูกรังแกจนต้องมาตายอนาถเยี่ยงนี้ หากข้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ขอเลือกเดินทางผิดและลงเอยกับชายโฉดผู้นี้อีก ข้าจะไม่ยอมถูกคนชั่วพวกนี้รังแกฝ่ายเดียวอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว...

เสียงหายใจรวยรินสะท้อนในคืนที่เงียบงัน หิมะยังคงตกลงมาเรื่อย ๆ ปกคลุมร่างโชกเลือดจนแทบไม่เห็นร่างของหญิงสาวผู้แสนอาภัพอยู่ที่นั่นอีกต่อไป ความหนาวเย็นที่กัดกินลึกลงไปถึงไขกระดูกจนทำให้นางรู้สึกชาไปทั้งร่าง ม่านตาเริ่มปิดลงช้าๆ น้ำตาหยาดสุดท้ายหยดลงบนหิมะก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง พร้อมลมหายใจสุดท้ายที่หลุดลอยไป...