เครื่องมือที่ใช้ได้ตั้งแต่กระดาษกราฟ กระดานไวท์บอร์ด ไปจนถึงสเปรดชีตหรือแอปไทม์ไลน์ก็ขึ้นกับความถนัด เมื่อเห็นกราฟแล้วมักจะเห็นช่องว่างของพล็อตหรือฉากที่ต้องเติมมากขึ้น ผมมักจะเอากราฟนี้ไปวางข้างร่างตอนที่กำลังแก้ไขแล้วไล่ปรับโทนฉากให้สอดคล้องกับเส้นอารมณ์โดยรวม ตัวอย่างเช่น เส้นอารมณ์ของตัวเอกใน 'The Name of the Wind' จะเห็นช่วงขึ้นสูง-ลงต่ำที่ชัดเจน ซึ่งเป็นแรงผลักให้ฉากแต่ละฉากมีน้ำหนัก การมีกราฟชีวิตช่วยให้การตัดสินใจแก้ไขมีเหตุผลมากขึ้นและไม่หลงทางตอนแก้โครงเรื่องใหญ่