มุมมองแบบนี้เกิดจากการสังเกตพฤติกรรมที่เหมือนเล่นเกมของเขา — หัวรั้นแต่ไม่โง่ ล้อเล่นกับคนรอบข้างได้ในจังหวะที่เหมาะสมและมักใช้ความขี้เล่นปิดบังการคิดคำนวนที่เฉียบคม ผมชอบเทียบกับธีมของการแก้แค้นเชิงยุทธศาสตร์ใน 'The Count of Monte Cristo' ที่ตัวเอกใช้การวางแผนเป็นเครื่องมือ ถ้ายอมรับว่าเซียวฮื้อยี้มีเป้าหมายบางอย่างที่ลึกกว่าแค่เอาตัวรอดหรือหาเรื่องสนุก เขาอาจจะค่อย ๆ ถอนฟันของศัตรูทีละซี่โดยไม่ให้ใครรู้ตัว
ผลลัพธ์ที่ตามมาคือความมั่นใจที่ไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่เป็นความรู้ว่าต้องลงมือและจ่ายราคาเพื่อให้เก่งขึ้น การเปลี่ยนมุมมองจากคนที่คอยโทษโชคชะตาเป็นคนที่ควบคุมโชคชะตาเองนั้นทำให้การพัฒนาของเขามีทิศทางชัดเจน และทำให้ฉันชื่นชมการเดินเรื่องใน 'Battle Through the Heavens' ที่ทำให้โมเมนต์นี้รู้สึกทรงพลังและมีน้ำหนัก