ในหัวฉันมักจะเห็นภาพกราฟเป็นเส้นคลื่นมากกว่าสเตจนิ่ง ฉันเชื่อว่าชีวิตตัวเอกจะน่าเชื่อก็ต่อเมื่อจุดขึ้นลงมีเหตุผลทางอารมณ์และเหตุการณ์ ตัวอย่างที่ฉันเอามาอ้างอิงบ่อยคือการเดินทางของโฟรโดใน 'The Lord of the Rings' — ไม่ใช่แค่การเดินทางเชิงภูมิศาสตร์ แต่เป็นการไต่ระดับของความรับผิดชอบ ความเหนื่อยล้า และการต้องตกลงใจที่หนักหน่วง การวางจังหวะสำคัญคือการเว้นช่วงให้ผู้อ่านได้หายใจและสะท้อนตัวละครก่อนจะโยนความท้าทายใหม่เข้ามา