ศิลปะอยุธยา มีอิทธิพลต่องานออกแบบไทยร่วมสมัยอย่างไร

กลิ่นอายล้านนาสะท้อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ ของเกมไทยมากกว่าที่คนทั่วไปจะสังเกตได้ทันที การออกแบบฉากที่ยกเอาวัดไม้หลังคาซ้อนสลับ โค้งของประตูซุ้ม และลวดลายผ้าทอมาเป็นองค์ประกอบพื้นหลัง ทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกในเกมมีพื้นที่ทางวัฒนธรรมไม่ใช่แค่ฉากเปล่าๆ การวางโทนสีเอิร์ทธี่มีทอง น้ำตาล แดงเลือดหมู และครามเข้ม มักมาจากผ้าทอพื้นเมืองและงานไม้เก่าๆ เหล่านี้ถูกย่อขนาดเป็นไอคอน ปุ่มเมนู หรือลายกรอบข้อความ ทำให้ UI ดูเป็นท้องถิ่นขึ้นโดยไม่ต้องใส่คำอธิบายเยอะ นอกเหนือจากภาพแล้ว เสียงและกิจกรรมในเกมก็ถูกยืมมาจากประเพณีภาคเหนือ เช่น เสียงซอหรือกลองยาวที่ใช้ในเทศกาล สภาพแวดล้อมแบบภูเขา หมอกบางๆ และตลาดเช้าที่มีสินค้าทอมือ ช่วยเติมบรรยากาศให้การสำรวจมีมิติ ฉันชอบตอนที่ผู้พัฒนาเอาลายผ้าโบราณมาเป็นส่วนของระบบแต่งตัวหรือสกิล ทำให้ผู้เล่นได้เชื่อมโยงกับองค์ประกอบทางวัฒนธรรมอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อคิดถึงความรับผิดชอบแล้ว มันสำคัญที่นักพัฒนาจะไม่ทำซ้ำลักษณะเพียงผิวเผิน แต่ต้องตั้งใจเรียนรู้และให้เครดิตกับแหล่งที่มา การใส่ข้อมูลเชิงบริบทเล็กๆ ในเกมหรือคิวอาร์โค้ดในเมนูที่อธิบายที่มาของลวดลาย เป็นวิธีเล็กๆ ที่ทำให้โลกในเกมน่าเชื่อถือขึ้นและยังเคารพมรดกทางวัฒนธรรมได้ด้วย

เมื่อพูดถึงศิลปะอยุธยา ภาพแรกที่ผมมักนึกขึ้นคือซากปรักหักพังของโบราณสถานที่มีเสาองค์ปรางค์สูงตระหง่านและเจดีย์รูปทรงกระดิ่งขนาดมหึมา ซึ่งต่างจากความเรียบง่ายและความอ่อนช้อยแบบลอยล่องของศิลปะสุโขทัยอย่างชัดเจน ผมชอบสังเกตความต่างในสัดส่วนและอารมณ์ของพระพุทธรูป ระหว่างการเดินเล่นในซากปรักหักพังของ 'Wat Phra Si Sanphet' ผมรู้สึกได้ทันทีว่าอยุธยามีน้ำหนักและความโอ่อ่าที่สะท้อนการเป็นศูนย์กลางการค้าและการปกครองที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีทั้งอิทธิพลขอม ลาว พม่า และการค้ากับต่างชาติ ซึ่งทำให้ลักษณะประติมากรรมและสถาปัตยกรรมมีความหลากหลายกว่าสุโขทัย ในขณะที่สุโขทัยมักถูกจดจำด้วยเส้นสายที่โค้งมนของพระพุทธรูปแบบเดินหรือยืนที่น้ำหนักเบา ใบหน้ามีความเรียวและเปล่งประกายด้วยอากัปกิริยาแห่งความสงบ ความแตกต่างนี้สะท้อนมุมมองเชิงอุดมคติของยุคสุโขทัยที่เน้นความเป็นอุดมคติของรูปพระ ส่วนอยุธยาเน้นการแสดงอำนาจและความยิ่งใหญ่ ผมจะสังเกตเห็นในรายละเอียดเช่นการใช้วัสดุก่อสร้างด้วยอิฐที่ฉาบปูนอย่างหนา การตกแต่งด้วยกระเบื้องเคลือบและกระจกโมเสค ซึ่งเพิ่มความแวววาวและความหรูหราที่หาไม่ค่อยได้ในงานสุโขทัย อีกมุมหนึ่งที่ผมชอบคุยกับเพื่อนคือการวางผังเมืองและความสัมพันธ์ระหว่างศาสนสถานกับชีวิตประจำวัน สุโขทัยมีองค์ประกอบที่เปิดโล่ง เน้นภูมิทัศน์และพื้นที่วัดที่เป็นส่วนหนึ่งของเมือง ในขณะที่อยุธยามักมีวัดขนาดใหญ่รายรอบใจกลางเมืองและเจดีย์สูงที่เป็นจุดสังเกตทางสถาปัตยกรรม สิ่งนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าอยุธยาคล้ายเวทีที่โชว์ความสัมพันธ์ของอำนาจ ความมั่งคั่ง และการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ซึ่งแตกต่างจากสุโขทัยที่ให้ความสำคัญกับการแสดงความงามเชิงจิตวิญญาณมากกว่า สรุปแล้ว ความต่างระหว่างสองยุคนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรูปทรง แต่เป็นเรื่องโลกทัศน์ที่สะท้อนออกมาผ่านหิน ปูน และทองคำ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้การชมโบราณสถานแต่ละครั้งยังคงตื่นเต้นเสมอ ลองยกตัวอย่างง่ายๆ ให้เห็นภาพชัดขึ้น: ถ้าสุโขทัยคือบทกวีช้าๆ ที่เน้นความงามบริสุทธิ์ อยุธยาก็เหมือนบทกวียักษ์ที่ผสมเสียงจากทุกทิศทาง ผมมักจะเดินจากฐานเจดีย์ขึ้นไปมองซากเมืองด้วยความคิดว่าทุกเสาที่เหลืออยู่เล่าเรื่องราวของผู้คนที่เข้ามาแลกเปลี่ยน ทั้งการเมือง พาณิชย์ และศรัทธา ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมผมชอบกลับไปเยือนอยุธยาเสมอ เพราะที่นั่นมีเลเยอร์ของประวัติศาสตร์ให้ค้นหาไม่รู้จบ

พอเดินเข้าไปใกล้ผนังจิตรกรรมในเมืองหลวงเก่าของอยุธยา สิ่งแรกที่รับรู้คือภาษาทางศิลป์ที่เล่าเรื่องทั้งวัฒนธรรมและศาสนาในชั้นเดียวกัน — ฉากที่เป็นพุทธประวัติหรือชาดกถูกสอดแทรกด้วยรายละเอียดชีวิตประจำวันของคนสมัยนั้น จิตรกรรมอยุธยาไม่ใช่แค่การวาดรูปพระพุทธเจ้าและเทพในแบบแยกออกมา แต่ออกแบบมาเป็นแผงเรื่องที่คนดูเดินผ่านและเข้าใจได้ทันทีว่าจุดประสงค์คือสอนศีลธรรม เสริมอำนาจของสถาบันกษัตริย์ และย้ำระบบค่านิยมของสังคม โทนสีที่เด่นมักเป็นแดงเข้ม ทอง และดำ เส้นขอบชัดเจน ทำให้ภาพดูโฟกัสที่ตัวละครหลัก เช่น ภาพตอนหนึ่งของชาดกที่แสดงการเสียสละของพระโพธิสัตว์ จะมีการจัดวางบุคคล การแต่งกาย ตลอดจนเครื่องประกอบพิธีกรรมที่บอกตำแหน่งทางสังคมไว้อย่างชัดเจน ฉากตลาด เรือ หรือขบวนแห่ที่ปรากฏตามผนัง ให้ข้อมูลเชิงวัฒนธรรมเกี่ยวกับการค้า การติดต่อกับต่างชาติ และวิถีชีวิตประจำวัน เสื้อผ้า เครื่องประดับ และการจัดวางอาคารในภาพช่วยเติมบริบทให้เราจินตนาการถึงโลกโบราณนั้นได้ชัดเจน นอกจากเนื้อหาพุทธศาสนา ยังมีอิทธิพลของฮินดูและความเชื่อท้องถิ่นผสมอยู่ในสัญลักษณ์ เช่น นาค เทวดา และอสูรหรือภาพนรกเพื่อเตือนบาป สิ่งนี้สะท้อนว่าศาสนาในอยุธยาไม่ได้เป็นระบบเดียว แต่เป็นการประสานเชิงพิธีและอำนาจ การวาดภาพพระมหากษัตริย์ในลักษณะชวนให้เคารพ บ่อยครั้งเชื่อมโยงกับพิธีกรรมทางศาสนา ช่วยสร้างความชอบธรรมให้กับอำนาจรัฐ ส่วนเทคนิคที่ใช้—การลงชาด ทองเปลว และการใช้เส้นร่างหนา—ยังสะท้อนการใช้งานจริงของผนังโบสถ์ที่ต้องทนทานและมองเห็นจากระยะไกล เมื่อได้เงยหน้ามองผนังเหล่านั้น ฉันรู้สึกว่าจิตรกรรมอยุธยาไม่ได้แค่สวยงาม แต่มันคือหนังสือภาพของสังคม ที่เล่าเรื่องทั้งศรัทธา ประเพณี และอำนาจในหน้าเดียวกัน

ลวดลายบนผ้าไหมมัดหมี่อีสานมีพลังที่ทำให้ของใช้ร่วมสมัยดูอบอุ่นและมีชั้นเชิงมากขึ้น ผมเอาลายมัดหมี่มาปรับเป็นพิมพ์กราฟิกเรียบ ๆ แล้วนำไปสกรีนบนแจ็กเก็ตสตรีทแวร์กับหมวก ทำให้เสื้อผ้าธรรมดากลายเป็นชิ้นที่เล่าเรื่องรากเหง้าทันที ความท้าทายคือการรักษาอัตลักษณ์ของลายโดยไม่ทำให้ดูโบราณ ซึ่งผมแก้ด้วยการลดทอนสีและเพิ่มองค์ประกอบเรขาคณิต ทำให้ลายสอดคล้องกับซิลูเอตร่วมสมัย นอกจากแฟชั่นแล้ว ผมยังชอบเห็นผ้าไหมถูกนำไปใช้ในเฟอร์นิเจอร์อิมพอร์ต เช่น เบาะโซฟาและหมอนอิง การจับคู่ผ้าไหมลายดั้งเดิมกับขาโต๊ะโลหะหรือไม้โอ๊คทำให้เกิดบาลานซ์ระหว่างชนบทและเมือง ผมคิดว่าการออกแบบที่ดีคือการสร้างพื้นที่ให้วัสดุพื้นบ้านได้เล่าเรื่องโดยไม่ต้องใช้คำอธิบายมากมาย — แค่ได้สัมผัสหรือมองก็เข้าใจความตั้งใจแล้ว

ในฐานะคนที่คลั่งไคล้ศิลปวัฒนธรรมพื้นถิ่น มองว่าองค์ประกอบจากศิลปะล้านนาเข้ามามีบทบาทชัดเจนในงานออกแบบเครื่องแต่งกายของละครหลายรูปแบบ ทั้งละครเวที พิธีการแสดงท้องถิ่น และละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์ที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับภาคเหนือหรือช่วงเวลาในอดีต ลักษณะที่เด่นของล้านนาคือการทอผ้าไหมและผ้าซิ่นลวดลายซับซ้อน การใช้สีทองและสีมุกในลวดลายปัก รวมถึงการออกแบบเครื่องประดับเงินซึ่งเมื่อนำมาแปลงเป็นเครื่องแต่งกายในละครจะช่วยยกระดับความเป็นท้องถิ่นและให้ความรู้สึกภูมิฐานแบบล้านนาได้ทันที การปรากฏตัวของศิลปะล้านนาเห็นได้ชัดในงานแสดงที่ตั้งใจสื่อวัฒนธรรมพื้นเมือง เช่น การฟื้นฟูรูปแบบการแสดงดั้งเดิมอย่าง 'ละครเวียง' และการแสดงเชิงพิธีการที่มักใส่ชุดแบบล้านนาเต็มรูปแบบ นอกจากนั้นการแสดงบนเวทีที่จัดขึ้นในเทศกาลทางวัฒนธรรมของเชียงใหม่หรือพื้นที่ภาคเหนือมักใช้ชุดที่อ้างอิงลวดลายทอมือและการประดับด้วยงานเงินแบบดั้งเดิม เมื่อผู้ออกแบบเครื่องแต่งกายนำรายละเอียดเหล่านี้มาปรับใช้กับละครพีเรียดหรือแม้แต่ละครร่วมสมัยที่มีฉากหลังเป็นภาคเหนือ จะทำให้ตัวละครมีมิติของภูมิปัญญาและความเป็นท้องถิ่นมากขึ้น ตัวอย่างเช่น การดัดแปลงลายทอผ้าซิ่นมาเป็นส่วนของเสื้อ แขน หรือกระโปรง เพื่อให้เข้ากับเสื้อคลุมสมัยเก่า หรือการใช้ผ้าคาดเอวมัดหมี่เป็นตัวบ่งชี้สถานะทางสังคมของตัวละคร นักออกแบบเครื่องแต่งกายจะดึงเอาองค์ประกอบเฉพาะของล้านนามาเล่นในเชิงรายละเอียด เช่น ลายดอกไม้แบบเรขาคณิต ลายกนกที่ถูกลดทอนให้ทันสมัย การประดับผ้าที่มีการปักดิ้นทอง หรือการเลือกใช้หมากรุกสีทองกับน้ำตาลให้ความรู้สึกอบอุ่นและเรียบหรู เครื่องประดับอย่างกำไลเงิน ตุ้มหูรูปดอกไม้ และเข็มขัดเงินที่วางตำแหน่งแบบล้านนาช่วยสร้างตัวตนให้ตัวละครได้ทันที ในละครที่ต้องการความสมจริงสูง ทีมงานมักจะร่วมกับช่างทอผ้าพื้นบ้านและช่างเงินท้องถิ่นในการผลิตชิ้นงานจริง เพื่อให้ผ้าและเครื่องประดับมีเท็กซ์เจอร์และความสมจริงเหมือนของจริงมากที่สุด การผสมผสานนี้ยังช่วยให้ผู้ชมรู้สึกถึงความเชื่อมโยงทางวัฒนธรรมและเพิ่มมิติให้กับการเล่าเรื่อง โดยรวมแล้ว ศิลปะล้านนาไม่ได้เป็นแค่ 'พร็อพ' ตกแต่งเท่านั้น แต่เป็นแหล่งแรงบันดาลใจที่ให้กรอบความคิดในการสร้างคาแรกเตอร์และบรรยากาศของงาน คนที่ชอบรายละเอียดด้านเครื่องแต่งกายจะเห็นความพยายามในการนำองค์ประกอบนี้มาปรับใช้ในหลายระดับ ตั้งแต่ละครเวทีในเทศกาลพื้นถิ่นไปจนถึงการออกแบบเครื่องแต่งกายในละครโทรทัศน์ที่ต้องการแสดงตัวตนของภาคเหนืออย่างชัดเจน ผลลัพธ์ที่ชอบคือเมื่อชุดไม่เพียงสวย แต่ยังบอกเล่าเรื่องราวของผู้ใส่ได้ด้วยความอบอุ่นแบบล้านนา ซึ่งทำให้รู้สึกผูกพันกับภูมิภาคมากขึ้น

เดินเข้าไปในวัดเก่าๆ แล้วจินตนาการถึงเสียงช่างแกะสลักกับกลิ่นสีผสมปูนที่คงเหลืออยู่ ทำให้ผมคิดว่าการอนุรักษ์ศิลปะอยุธยาต้องไม่ใช่แค่เก็บศิลปวัตถุไว้ในตู้กระจก แต่มุ่งกลับไปสร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับฝีมือแบบดั้งเดิมอีกครั้ง ในมุมของผม สิ่งแรกที่ต้องทำคือบันทึกองค์ความรู้เชิงปฏิบัติทั้งแบบดั้งเดิมและแบบทดลองอย่างละเอียด ตั้งแต่การเตรียมสี การตีทอง การฉาบปูน จดบันทึกทั้งคำพูด เทคนิก และสัดส่วนที่ใช้ จากนั้นต้องตั้งศูนย์การเรียนรู้ระดับท้องถิ่นที่เปิดให้ช่างท้องถิ่นสอนเยาวชนเป็นงานระยะยาว ไม่ใช่เพียงเวิร์กช็อปสั้นๆ การถ่ายทอดความชำนาญต้องมีแรงจูงใจทางเศรษฐกิจ เช่น การสร้างผลิตภัณฑ์เชื่อมโยงการท่องเที่ยวชุมชน หรือการรับงานอนุรักษ์แบบจ้างงานให้ชุมชนได้รายได้อย่างมั่นคง ผมยังเห็นความสำคัญของการผสานเทคโนโลยีอย่างพอเหมาะ เช่น การสร้างฐานข้อมูลดิจิทัลเพื่อเก็บรูปภาพ 3 มิติและสูตรวัสดุ พร้อมระบบเตือนภัยเพื่อรับมือภัยน้ำท่วมหรือความชื้นในอาคารโบราณ แต่การนำเทคโนโลยีมาใช้ต้องเคารพวิถีท้องถิ่น ไม่เปลี่ยนลักษณะงานศิลป์ให้กลายเป็นของเย็บติดตามเทรนด์ ความยั่งยืนจริงๆ เกิดจากสมดุลระหว่างการรักษาฝีมือดั้งเดิม การสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจให้ชุมชน และการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมรอบแหล่งมรดก นั่นแหละคือวิถีที่ผมเชื่อว่าจะทำให้ศิลปะอยุธยาอยู่ได้ในระยะยาว

ภาพจิตรกรรมฝาผนังในวัดไทยมักทำให้ฉันนึกถึงเฟรมภาพนิ่งที่ผู้กำกับหยิบมาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการจัดองค์ประกอบและโทนสี เราโตมากับภาพทองอร่าม แดงแก่ และลายเส้นที่เรียงเป็นชั้น ๆ แบบการเล่าเรื่องในผนังโบสถ์ ซึ่งพอไปอยู่บนจอภาพยนตร์แฟนตาซีก็กลายเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลัง: ไม่ใช่แค่ฉากหลังสวย ๆ แต่เป็นการสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์ เช่น การใช้สีทองกับฉากที่เกี่ยวกับโลกเหนือธรรมชาติ หรือการจัดวางตัวละครเป็นกลุ่ม ๆ คล้ายแถบเล่าเรื่องของจิตรกรรมแบบโบราณ ตัวอย่างชัดเจนคือการนำตำนานพื้นบ้านมาสร้างเป็นภาพยนตร์อย่าง 'Nang Nak' ที่ใช้กรอบความเชื่อเรื่องผีและกรรมผสานกับองค์ประกอบภาพจากงานจิตรกรรม ทำให้ฉากขึ้นจอมีความรู้สึกแบบโบราณแต่ยังทันสมัย เทคนิคแสงเงา การใช้มุมกว้างที่เหมือนมองผนังเรื่องเล่า และการใส่รายละเอียดลายไทยในพร็อพหรือฉาก เป็นวิธีที่หนังแฟนตาซีไทยใช้เชื่อมคนดูเข้ากับความทรงจำร่วมทางวัฒนธรรม สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ งานศิลปะไทยให้ทั้งภาษาเชิงภาพและพลังสัญลักษณ์แก่หนังแฟนตาซีไทย ทำให้ผลงานพยุงทั้งมิติความงามและความหมาย จนหลายครั้งหนังรู้สึกเหมือนเรากำลังเดินอ่านภาพเล่าเรื่องในวัดอย่างนั้นแหละ

เราโตมากับการวิ่งเล่นรอบวัดเก่าแล้วก็ดูภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เล่าเรื่องราวโบราณ จิตรกรในสมัยก่อนใช้ภาษาเชิงภาพที่หนักแน่นและอารมณ์ชัดเจน เพราะตำนานอย่าง 'รามเกียรติ์' กลายเป็นแม่แบบของการจัดองค์ประกอบ—มีฮีโร่ มีตัวร้าย และฉากสำคัญถูกจัดวางให้สายตาเดินจากซ้ายไปขวาเหมือนการอ่านเรื่อง ทำให้รูปแบบการวาด เลือกโทนสี การลงเส้น และสัดส่วนตัวละครสะท้อนจังหวะการเล่าเรื่องเดียวกับวรรณกรรมโบราณ การที่ตำนานฝังรากในวัดยังส่งผลถึงเครื่องแต่งกายในรำมวยหรือโขนด้วย ลายผ้า แนวการปัก และมงกุฎที่เราเห็นในละครพื้นบ้านแทบทุกครั้งคือการหยิบองค์ประกอบจากภาพจิตรกรรมหรือภาพแกะสลักที่วัด องค์ประกอบเหล่านี้ถูกย่อยจนกลายเป็นสัญลักษณ์—รู้ได้ทันทีว่าเป็นตัวไหน แม้จะอยู่บนเวทีเล็กๆ หรือบนหน้าจอ เมื่อมองไกลออกไป ตำนานยังเป็นแรงขับให้ช่างไม้ ช่างปูน และช่างปั้นคิดรูปทรงใหม่ๆ เช่น หน้าบันที่เล่าเรื่องราวผ่านเลเยอร์ของรูปแกะสลัก ทำให้ศิลปวัตถุในวัดไม่ใช่แค่ความงามแต่เป็นพจนานุกรมภาพที่สอนคนรุ่นต่อไปให้เข้าใจเรื่องราวร่วมกัน นี่แหละที่ทำให้ศิลปะวัดเป็นศาสตร์ที่ยังมีชีวิตและพูดคุยกับผู้คนได้ในทุกยุคสมัย

พอมีโอกาสไปอยุธยาบ่อย ๆ ก็ต้องบอกว่าถ้าจะดูศิลปะอยุธยาแบบชัด ๆ และครบ ๆ ที่แรกที่ผมมักจะแนะนำคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติเจ้าสามพระยา บรรยากาศข้างในให้ความรู้สึกจริงจังกับงานศิลป์โบราณ—มีพระพุทธรูปศิลปะอยุธยาที่งดงาม เครื่องทอง เครื่องประดับ และเศษอาวุธหรือเครื่องปั้นดินเผาที่สะท้อนฝีมือศิลปินสมัยนั้น เรามักจะหยุดดูพระพุทธรูปองค์ต่าง ๆ นานเป็นพิเศษ เพราะรายละเอียดการแกะและการลงรักปิดทองบอกอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับรสนิยมและเทคนิคการสร้างสมัยอยุธยา นอกจากชิ้นจัดแสดงแล้ว แสงเงา การจัดวาง และป้ายคำอธิบายช่วยให้เข้าใจบริบททางประวัติศาสตร์มากขึ้น ตอนที่เดินออกจากพิพิธภัณฑ์เสมอรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรที่เคยเป็นศูนย์กลางของศิลปวัฒนธรรม เรื่องราวเหล่านี้ทำให้มองซากปรักหักพังในวัดต่าง ๆ รอบเมืองได้ลึกขึ้นและมีความหมายขึ้นอย่างชัดเจน

ภาพเงาของเทพเจ้าอียิปต์บนผ้าบรรจงพิมพ์หรือบนผนังเมืองใหญ่ๆ มันมีพลังดึงดูดที่ทำให้หัวใจของคนที่ชอบสัญลักษณ์โบราณเต้นแรงขึ้นเสมอ การค้นพบสุสานของตุตันคาเมนเมื่อศตวรรษที่แล้วเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ผลักดันรูปแบบอียิปต์โบราณเข้าสู่วงการออกแบบสมัยใหม่อย่างเป็นทางการ ทั้งคอนทราสต์ของเส้นคมชัด ลวดลายเรขาคณิต และหน้ากากแบบโปรไฟล์กลายเป็นองค์ประกอบยอดฮิตของช่วง Art Deco การมองเห็นสัญลักษณ์เหล่านี้ในแฟชั่น งานตกแต่ง และภาพยนตร์อย่าง 'The Mummy' ทำให้ภาพลักษณ์ของเทพอียิปต์ไม่ได้ถูกจองไว้เพียงในพิพิธภัณฑ์ แต่กลายเป็นพจนานุกรมภาพที่ศิลปินยุคใหม่ใช้สื่อความหมายทางอารมณ์และการเล่าเรื่อง ความที่ฉันหลงใหลเรื่องนี้มาจากการได้ลองจับองค์ประกอบโบราณมาผสมกับความเป็นเมืองสมัยใหม่ เมื่อเห็นศิลปินกราฟฟิตีจับหัวอนูบิสมาใส่แว่นกันแดดหรือออกแบบลายพิมพ์บนเสื้อผ้าสตรีท มันสะท้อนถึงการแปลงความหมาย: จากเทพผู้ปกครองความตายถูกทำให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของคูลและการต่อต้าน เมื่อนำภาพเหล่านี้มาปรับ โทนสี ทิศทางแสง และพื้นผิวร่วมสมัย จะเห็นได้ว่าศิลปะสมัยใหม่ไม่ได้แค่ยืมรูปลักษณ์ของเทพเจ้า แต่ยืมเรื่องเล่าและพลังสัญลักษณ์มาเล่าเรื่องของโลกปัจจุบันแทน