ศิลปินคนใดรับออกแบบครุฑ การ์ตูน เวอร์ชันล่าสุด?

ล่าสุดมีการปล่อยภาพตัวอย่างการออกแบบตัวละครใหม่สำหรับหนุมานเวอร์ชันรีบูต แนวโน้มที่เห็นชัดคือการปรับให้มีกล้ามเนื้อที่สมจริงมากขึ้น พร้อมลายสักแบบไทยประยุกต์ที่แขนและหลัง ส่วนใบหน้าได้เพิ่มรายละเอียดแสงเงาให้ดูดุดันแต่ยังคงเค้าโครงดั้งเดิมไว้ ไอเทมสำคัญอย่างกระบองก็ถูกดีไซน์ใหม่ให้มีลวดลายศักดิ์สิทธิ์สลับกับรอยครูดตามตำนานการต่อสู้ ตัดกับชุดนักรบสีแดงที่ดูบางและกระชับขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในการเคลื่อนไหว ทีมงานบอกว่าพยายามรักษาจิตวิญญาณของหนุมานยุค 90 แต่เพิ่มมิติความลึกด้วยเทคนิค CGI สมัยใหม่

ในความทรงจำตอนดูทีวีตอนเล็ก ๆ ฉันชอบมองใบหน้าเรียบง่ายของ 'Gary' มากกว่าฉากทะเลวุ่นวายรอบ ๆ เขา ฉันเชื่อว่า 'Gary' ถูกวางคาแรกเตอร์โดย Stephen Hillenburg ผู้สร้าง 'SpongeBob SquarePants' ซึ่งมีพื้นเพเป็นทั้งนักชีววิทยาทางทะเลและนักวาดการ์ตูน นั่นเลยทำให้ดีไซน์ของแกรี่บาลานซ์ระหว่างความเป็นสัตว์จริง (เปลือกหอยเป็นวงวน ตาเหมือนหนวดตา) กับความน่ารักแบบการ์ตูน กายภาพถูกย่อลงให้กลมและเรียบ เส้นหนา ๆ สีสด และมีรายละเอียดที่ทำให้คนตีความได้ง่าย เช่น การมีเสียงร้องเป็นแมว การแสดงอารมณ์ผ่านลูกตา การขยับหนวดและเปลือกที่เป็นเอกลักษณ์ เมื่อดูงานออกแบบในมุมของแฟน ฉันชอบความเรียบง่ายที่ทำให้แกรี่นำเสนออารมณ์ได้มากกว่ารายละเอียดเยอะ ๆ มันเป็นการออกแบบที่ใช้โครงสร้างทรงกลมและจังหวะสีมาเล่าเรื่องแทนคำพูด ซึ่งสะท้อนถึงรากฐานของ Hillenburg ที่ผสมวิทยาศาสตร์เข้ากับอารมณ์ขันเด็ก ๆ — นี่แหละเสน่ห์ของหอยทากตัวนี้

การวาดพระยาครุฑที่ถูกลักษณะต้องเริ่มจากความเข้าใจรูปร่างพื้นฐานและความหมายของมันก่อน ไม่ใช่แค่ลอกลายจากรูป แต่ต้องจับจิตวิญญาณของความเป็นครุฑ — สัตว์ครึ่งมนุษย์ครึ่งนกที่สง่างามและดุดันในคราวเดียว โดยส่วนหัวควรมีรูปร่างเหมือนนกนักล่า: มีจะงอยปากงอโค้งชัด เจาะจงความแข็งแรงของกรามและแนวคิ้วที่ยกระดับให้ดวงตาดูเฉี่ยว การวางตำแหน่งดวงตาต้องไม่อยู่สูงเกินไปจนทำให้หน้าดูแบน แต่ก็ไม่ลึกจนดูมนุษย์จนเกินไป เวลาวาด ผมมักเริ่มจากสัดส่วนโดยรวมก่อน: สูงของลำตัวมนุษย์ประมาณหนึ่งหน่วย ปีกยาวเกินขึ้นไปประมาณหนึ่งจุดหกถึงสองเท่าของความสูงตัว เพื่อให้ความรู้สึกว่าครุฑสามารถกางปีกโอบอุ้มและโผบินได้อย่างทรงพลัง ส่วนแขนกับปีกต้องเชื่อมกันอย่างกลมกลืน — เอ็นและกล้ามเนื้อของบ่า แขนบนต้องแสดงการรับน้ำหนักของปีก และขนชั้นนอกควรมีทิศทางไหลจากไหล่ไปขอบปีก ไม่ว่าจะวาดในสไตล์จิตรกรรมฝาผนังหรืองานแกะไม้ ผมให้ความสำคัญกับการจัดชั้นของขน: ขนปีกชั้นใหญ่ต้องเรียงสลับเป็นระเบียบ ส่วนขนนุ่มริมตัวเติมเนื้อและเคลื่อนไหว รายละเอียดเครื่องแต่งกายและสัญลักษณ์ก็ช่วยยืนยันลักษณะครุฑได้ดี เช่น สวมเครื่องทรงแบบกษัตริย์ตามแบบโบราณหรือมีสร้อยและผ้าโพกเอวที่พริ้ว ซึ่งต้องสัมพันธ์กับท่าทางและสัดส่วน ไม่แออัดจนบดบังโครงสร้างร่างกาย ในงานที่ผมชอบเอามาอ้างอิงคือภาพรามแบบโบราณในตำนาน 'รามเกียรติ์' ซึ่งแสดงครุฑในอิริยาบทต่าง ๆ ให้ดูความแตกต่างของท่าทางและการใช้เครื่องประดับเป็นจังหวะของสายตา เทคนิคเงาไฮไลต์บนขนที่อ่อนลงและแสงสะท้อนบนโลหะของเครื่องประดับจะช่วยส่งเสริมความมีมิติ สุดท้ายส่วนที่ผมย้ำเสมอคือเรื่องท่าทาง—ครุฑที่ถูกลักษณะต้องถ่ายทอดทั้งอำนาจและความสง่า ไม่ว่าจะเป็นท่ายืนค้ำฟ้า ท่าโผบิน หรืออริยาบถนั่งบนพาหนะของตน จับจังหวะทิศทางสายตาและการวางมือเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้มีความหมาย แล้วงานจะได้ทั้งความถูกต้องและความมีชีวิต

ไม่คาดหวังคำตอบแน่นอน แต่ยืนยันได้ว่าความนิยมของ 'ครุฑ' ทำให้โอกาสมีซีซั่นต่อน่าสนใจมากขึ้น ยอมรับเลยว่าฉันเป็นแฟนที่ติดตามตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนท้ายของซีซั่นแรก เห็นได้ชัดว่าแฟนคลับส่งเสียงเรียกร้องหนัก และตัวเรื่องเองมีโครงเรื่องกับโลกทัศน์ที่ยังเปิดช่องให้เล่าได้อีกเยอะ ทั้งเรื่องราวต้นกำเนิดของตัวละครสำคัญและเงื่อนงำทางประวัติศาสตร์ที่ยังไม่ได้คลาย หากพิจารณาตามกรณีของผลงานต่างประเทศอย่าง 'Demon Slayer' ที่กลับมาด้วยรูปแบบหนังหรือซีซั่นต่อเพราะยอดนิยมและรายได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้สำหรับ 'ครุฑ' จะได้ซีซั่นต่อ ความเป็นจริงที่ฉันคิดว่าสำคัญคือปัจจัยด้านการผลิตและความตั้งใจของผู้สร้าง บางทีผู้เขียนต้นฉบับอาจมีแผนจะปิดเรื่องในรูปแบบอื่น เช่นมังงะตอนพิเศษหรือภาพยนตร์สั้น แถมสตูดิโอที่รับงานก็อาจต้องจัดคิวครีเอทีฟกับโปรเจ็กต์อื่นๆ การสนับสนุนจากสตรีมเมอร์และยอดขายของบ็อกซ์เซ็ต-สินค้าลิขสิทธิ์ยังมีบทบาทสำคัญ ถ้ายอดสตรีมและการตอบรับจากต่างประเทศเพิ่มขึ้น โอกาสจะสูงขึ้นทันที ท้ายที่สุด ฉันยังหวังให้ผู้สร้างได้มีเวลาเตรียมงานอย่างสมบูรณ์ หากมีซีซั่นต่อจริง ขอให้มันออกมาไม่รีบเร่งและรักษาสภาพงานศิลป์กับเนื้อหาให้คงคุณภาพไว้ จะได้เป็นของขวัญสำหรับแฟนๆ ที่ติดตามอย่างใจจดใจจ่อ

ตำนานของครุฑมีรากเหง้าจากวรรณกรรมศาสนาฮินดูโบราณซึ่งถูกเล่าต่อกันมาจนแพร่หลายเข้าไปในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยน้ำเสียงที่ต่างกันหลายแบบ ฉันชอบคิดว่าครุฑคือสัญลักษณ์ที่ถูกแปลงร่างมาจากบทเล่าเรื่องในมหากาพย์ โดยในต้นฉบับฮินดู ครุฑถูกเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับเทพวิษณุและปรากฏในเรื่องราวหลายชิ้น เช่นฉากที่ครุฑช่วยปลดปล่อยน้ำอมฤตหรือขโมยสมบัติต่างๆ ให้เห็นความเป็นฮีโร่ครึ่งเทพครึ่งสัตว์ นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงครุฑอย่างชัดเจนในงานศาสนาพุทธและตำนานท้องถิ่นอีกหลายฉบับ ทำให้ภาพลักษณ์ของมันหลากหลาย ตั้งแต่ปีกเหยียดกว้างไปจนถึงมิติของผู้ปกปักษ์ พอเห็นครุฑในสื่อร่วมสมัย อย่างในแอนิเมชันจากอินเดียหรือฉากปรากฏในภาพยนตร์อนิเมะเรื่อง 'Ramayana: The Legend of Prince Rama' ฉันมักรู้สึกว่าผู้สร้างหยิบแก่นตำนานมาแต่งเติมให้เข้ากับบริบทสมัยใหม่ บางครั้งครุฑถูกทำให้ดูดุดันขึ้นเพื่อเป็นศัตรู บางครั้งก็ถูกลดทอนให้ออกแนวผู้พิทักษ์ ซึ่งทั้งสองรูปแบบยังคงสะท้อนร่องรอยของแหล่งกำเนิดเดิมในวรรณคดี การเห็นครุฑในรูปแบบการ์ตูนจึงเป็นเหมือนสะพานที่เชื่อมตำนานโบราณกับจินตนาการสมัยใหม่ และฉันมักยิ้มเวลาจินตนาการว่าปีกใหญ่ของครุฑยังคงพัดพาเรื่องเล่าเก่าๆ ไปสู่คนรุ่นใหม่

พูดถึง 'สกังก์' ในแง่ของโปเกมอน ผมมองว่าเรื่องนี้ค่อนข้างชัดเจนสำหรับแฟนเก่า ๆ เพราะการออกแบบตัวนี้มักถูกเชื่อมโยงกับชื่อของ Ken Sugimori มากกว่าใคร เขาเป็นศิลปินที่รับหน้าที่วาดภาพสุดท้ายให้กับโปเกมอนหลายตัวตั้งแต่ยุคแรก ๆ และชิ้นงานของเขามักมีลายเส้นเรียบง่ายแต่คมชัด ทำให้สัตว์ประจำซีรีส์ถูกจดจำได้ง่าย สำหรับ 'สกังก์' ที่โผล่ในเกมเจนเนอเรชันที่สี่ งานออกแบบหลักและภาพประกอบที่เราเห็นในคู่มือเกมมักเป็นผลงานของเขา แม้ว่าคอนเซปต์เริ่มต้นอาจมาจากทีมออกแบบของ Game Freak แต่รูปลักษณ์สุดท้ายที่ฟ้องว่าเป็นโปเกมอนได้รับการรัมเมคและเก็บรายละเอียดโดย Ken Sugimori ผมชอบสังเกตว่าการเลือกสีและรูปทรงของ 'สกังก์' สื่อถึงทั้งธรรมชาติของสกังก์จริง ๆ และกลิ่นอายของโปเกมอนพิษ/มืดที่ทีมต้องการสื่อ การผสมระหว่างเส้นสายที่นุ่มนวลกับรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างลายขาวบนหลัง ทำให้ตัวละครสมเหตุสมผลทั้งในมุมมองสัตว์จริงและในโลกแฟนตาซีของเกม สำหรับคนที่ติดตามงานศิลป์ของ Ken จะเห็นลายเซ็นนี้ชัดเจน และผมมักกลับไปดูอาร์ตเวิร์กเก่า ๆ เพื่อเทียบว่าผลงานไหนผ่านมือเขาจริง ๆ — นี่แหละเสน่ห์ของการรู้ว่าใครเป็นคนวาดตัวละครที่เราชอบ

ครุฑโบราณที่เห็นตามภาพจิตรกรรมฝาผนังเป็นต้นแบบลายสักแบบดั้งเดิมที่ผมติดตามมานาน ผมชอบการวางองค์ประกอบแบบเต็มแผ่นหลังที่เล่าเรื่องเดียวกับภาพในวัด—ครุฑกำลังต่อสู้กับนาค หรือนั่งคู่อยู่กับเทพเจ้า—โดยเส้นลายจะคมชัดเหมือนการสลักบนแผ่นโลหะ ตรงปีกมักจะใส่ลายเปลวไฟหรือลายใบไม้ไทยเพื่อเชื่อมองค์ประกอบทั้งหมดให้รู้สึกเป็นชิ้นเดียวกัน การใส่สีทองหรือแดงเข้มในบางจุดทำให้ภาพดูมีชีวิตและให้ความรู้สึกคล้ายงานจิตรกรรมโบราณมากขึ้น ในมุมมองของผม ลายสักครุฑแบบนี้เหมาะกับคนที่อยากได้งานที่หนักแน่นและมีความหมายเชิงประวัติศาสตร์ เช่น ลายอ้างอิงจากฉากใน 'รามเกียรติ์' ที่ครุฑปรากฏตัว เป็นลายที่บอกถึงการปกป้องและศรัทธาในรากเหง้าทางวัฒนธรรม แบบนี้สวมใส่แล้วเหมือนพกเรื่องราวติดตัวไปด้วยตลอด

อยากเล่าให้ฟังแบบแฟนๆ คนหนึ่งที่ติดตามคาแรกเตอร์น่ารักๆ อยู่บ้าง เรื่องของผู้วาด 'บักสมองน้อย' นั้นไม่ได้นิยมเผยชื่อเด่นชัดในแหล่งข้อมูลหลักเท่าไหร่ ซึ่งทำให้คนในชุมชนมักเดาและแชร์กันว่ามาจากครีเอเตอร์อิสระหรือทีมกราฟิกของโปรเจ็กต์เล็กๆ มากกว่าจะเป็นผลงานของนักวาดที่โด่งดังระดับประเทศ จากมุมมองของคนที่คลุกคลีในวงการสติกเกอร์และของที่ระลึก ผมเห็นว่าเมื่อคาแรกเตอร์แบบนี้โผล่บนสติกเกอร์ไลน์ หรือตามแฟนเพจ มักจะมีชื่อนามปากกาเล็กๆ แอบอยู่ในรายละเอียดของหน้าผลิตภัณฑ์ แต่ถ้าพูดถึงการอ้างอิงอย่างเป็นทางการ เช่น ในหนังสือหรือสินค้าที่จัดจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ มักจะมีเครดิตชัดเจนขึ้นว่าศิลปินคนใดเป็นผู้ออกแบบหลัก ความรู้สึกแบบคนดูที่ติดตามแนวคาแรกเตอร์คืออยากเห็นชื่อคนวาดได้ชัดๆ เพราะมันให้ความเชื่อมโยงและทำให้ผลงานมีคุณค่าในสายตาแฟน แต่เมื่อไม่มีการระบุชัด งานประเภทนี้มักถูกพูดถึงในมุมของชุมชนแทนหน่วยงานเดียว ผมเลยมักเก็บภาพสไตล์และท่าทางของตัวละครไว้เป็นแรงบันดาลใจ มากกว่าจะยึดติดกับชื่อผู้วาดเท่านั้น

แฟนๆ หลายคนอาจจะคุ้นกับรูปลักษณ์ของฮาร์ลีย์ ควินน์จากหนังใหญ่ แต่ต้นกำเนิดของการออกแบบตัวละครนี้จริงๆ เกิดขึ้นจากโลกแอนิเมชัน: ฮาร์ลีย์ถูกสร้างสรรค์ขึ้นโดยผู้เขียนบทพอล ดีินี (Paul Dini) และนักวาดบรูซ ทิม์ม (Bruce Timm) สำหรับซีรีส์ 'Batman: The Animated Series' ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 การตีความของบรูซ ทิม์มคือพื้นฐานที่ทำให้ตัวละครมีคาแรกเตอร์ชัดเจน — ทั้งชุดเก่าแบบตัวตลกที่มีหน้ากากและสองสี รวมถึงบุคลิกที่บ้าบิ่นผสมความเฉลียวฉลาด ซึ่งกลายเป็นต้นแบบสำคัญให้เวอร์ชันต่างๆ ของฮาร์ลีย์ในอนาคต ผมเห็นว่าพอฮาร์ลีย์ถูกนำไปสู่ภาพยนตร์คนแสดง รูปลักษณ์ของเธอก็เริ่มถูกตีความใหม่โดยทีมสร้างแต่ละเรื่อง ใน 'Suicide Squad' (2016) ฮาร์ลีย์ของมาร์โกต์ ร็อบบีมีลุคที่ต่างจากแอนิเมชันอย่างชัดเจน — เสื้อผ้า เสียง และทรงผมถูกออกแบบให้ร่วมสมัยและมีความเซ็กซี่แบบสตรีทแฟชัน เพื่อให้เข้ากับโทนหนังที่เน้นความดิบและวุ่นวาย ขณะที่ใน 'Birds of Prey' ฮาร์ลีย์ถูกปรับให้อิสระและมีการแต่งตัวหลากหลายกว่าเดิม ส่วนใน 'The Suicide Squad' (2021) ของเจมส์ กันน์ ทีมงานก็เลือกทิศทางใหม่อีกแบบ เพื่อให้เข้ากับสไตล์การเล่าเรื่องและตัวละครที่มีมิติแตกต่างกันไป การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้ลบล้างงานของบรูซ ทิม์ม แต่เป็นการนำเอาแนวคิดพื้นฐานมาแปลงให้เข้ากับสื่อคนแสดงและรสนิยมร่วมสมัย มุมมองของผมคือการออกแบบฮาร์ลีย์ในภาพยนตร์จึงเป็นงานร่วมของหลายฝ่าย — ไม่ใช่ศิลปินคนเดียวที่รับผิดชอบทั้งหมด แนวคิดต้นแบบมาจากพอล ดีินี (คอนเซ็ปท์ตัวละครและบุคลิก) และบรูซ ทิม์ม (ดีไซน์ต้นฉบับ) แต่เวอร์ชันหนังคนแสดงเกิดขึ้นจากทีมคอสตูม ช่างแต่งหน้า ผม ผู้กำกับ และนักแสดงที่ร่วมตีความรูปลักษณ์ให้เข้ากับโทนของแต่ละผลงาน ดังนั้นถาถามว่า "ศิลปินคนใด" รับผิดชอบ คำตอบที่ชัดเจนคือผลงานต้นฉบับของบรูซ ทิม์ม (ร่วมกับพอล ดีินีในด้านคาแรกเตอร์) เป็นรากฐานสำคัญ ส่วนรูปลักษณ์ในหนังถูกปรับโดยทีมครีเอทีฟของแต่ละภาพยนตร์ตามวิสัยทัศน์นั้นๆ โดยสรุป ผมมองว่าโครงร่างและคาแรกเตอร์ที่คนรักฮาร์ลีย์คุ้นเคยมาจากบรูซ ทิม์มและพอล ดีินี แต่การออกแบบฮาร์ลีย์ในแต่ละภาพยนตร์เป็นผลของการร่วมงานหลายคนที่ตีความใหม่ตามบริบทของหนัง การได้เห็นการตีความหลากหลายแบบนี้เองที่ทำให้ฮาร์ลีย์เป็นตัวละครหนึ่งที่ไม่มีรูปแบบเดียวตายตัวและยังน่าสนใจอยู่เสมอ

คนหนึ่งที่ผมมักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงการยกเรื่องราวของพระพุทธเจ้ามาทำเป็นการ์ตูนคือศิลปินญี่ปุ่นที่หลายคนยอมรับว่าเป็นตำนานในวงการการ์ตูนโลก นามของเขาคือ โอซามุ เทะซึกะ ซึ่งได้สร้างผลงานการ์ตูนชื่อ 'Buddha' ที่เล่าเรื่องชีวประวัติของพระพุทธเจ้าและบริบททางสังคมในยุคนั้นแบบเข้มข้นและซับซ้อน ผมรู้สึกว่าความกล้าของเทะซึกะคือการหยิบเรื่องศาสนาและประวัติศาสตร์มานำเสนอในรูปแบบละครภาพ แต่ไม่ทำให้ศาสนาลดทอนความศักดิ์สิทธิ์ หลัก ๆ เขาใส่มนุษยนิยมและการตั้งคำถามต่อสังคมเข้าไป ทำให้ตัวละครมีมิติและคนอ่านทั่วไปเข้าถึงได้ ไม่ใช่แค่เป็นข้อเทศนาที่ยากจะเข้าใจ สิ่งนี้ทำให้ 'Buddha' ไม่เพียงแต่ได้รับความนิยม แต่ยังเป็นผลงานที่ถูกพูดถึงในแง่วรรณกรรมและศิลปะด้วย ในมุมมองส่วนตัว ผมคิดว่าเทะซึกะใช้ภาษาภาพที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งการจัดองค์ประกอบเฟรม ใบหน้าแสดงอารมณ์ และการบาลานซ์ระหว่างฉากชีวิตกับฉากปรัชญา ผลงานชิ้นนี้อาจเคยก่อให้เกิดการถกเถียงบ้างเพราะเป็นการตีความเรื่องศาสนา แต่สิ่งที่เหลือคือความประทับใจและการเปิดพื้นที่ให้คนรุ่นใหม่ได้เข้าใจประวัติศาสตร์และความคิดของพระพุทธเจ้าในมุมมองที่แตกต่าง ซึ่งผมเองยังคิดถึงเสมอเมื่ออยากแนะนำงานที่ทำให้การเรียนรู้เรื่องศาสนาไม่น่าเบื่อ