ศิษย์เก่าในวงการหนังที่มาจากคณะ วิ ท จุฬา ทำผลงานอะไรเด่น?

แวบแรกที่เห็นตารางสาขาของคณะนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันกว้างและมีเรื่องให้เลือกศึกษาเยอะมาก ในมุมที่ฉันเรียนอยู่เป็นปีสุดท้าย สาขาหลัก ๆ ที่คณะวิทยาศาสตร์จุฬาฯมักเปิดสอนในระดับปริญญาตรี ได้แก่ ชีววิทยา ชีวเคมี จุลชีววิทยา และเทคโนโลยีชีวภาพ ซึ่งแต่ละสาขาจะมีความเข้มข้นต่างกัน บางสาขาเน้นพื้นฐานวิทยาศาสตร์ชีวภาพล้วน ๆ ขณะที่บางหลักสูตรให้โอกาสทดลองในห้องแล็บและทำโปรเจกต์ด้านชีววิทยาประยุกต์กับอุตสาหกรรมได้มากกว่า ฉันชอบที่ที่นี่มีทั้งรายวิชาพื้นฐานและวิชาเลือกเชิงประยุกต์ จึงเลือกปรับคอร์สให้ไปทางงานวิจัยหรือฝึกงานตามความสนใจได้ นอกจากสาขาชีวภาพแล้ว คณะยังมีสายเคมีและฟิสิกส์ที่หนักแน่น คนที่ชอบคิดเชิงปริมาณและทดลองจะได้พื้นที่เต็มที่ คณิตศาสตร์เชิงทฤษฎีและประยุกต์ก็เป็นอีกหนึ่งเส้นทางที่นักศึกษาจำนวนมากเลือกเรียน เพราะมันเปิดประตูไปสู่การวิเคราะห์ข้อมูลและงานวิจัยเชิงคณิตศาสตร์อย่างจริงจัง เรื่องเล็ก ๆ ที่ฉันชอบคือบรรยากาศการแลกเปลี่ยนข้ามสาขา—เพื่อนสาขาชีววิทยามักมาปรึกษาเพื่อนสาขาคณิตศาสตร์เมื่อทำโมเดลทางชีวภาพ ทำให้การเรียนรู้ไม่น่าเบื่อและมีมุมมองหลากหลายมากขึ้นในท้ายที่สุดฉันคิดว่าการเลือกสาขาที่ตรงกับวิธีคิดและเป้าหมายของตัวเองสำคัญกว่าการตามกระแสใด ๆ

ตอบแบบตรงไปตรงมาเลยนะ: ในความเป็นจริงไม่มีค่ายเดียวที่ชัดเจนว่าร่วมผลิตกับคณะวิทยาศาสตร์จุฬาฯ บ่อยที่สุด เพราะงานภาพยนตร์สั้นที่ออกมาจากคณะนี้ส่วนใหญ่เป็นโครงการภายในหรือความร่วมมือของนิสิตกับอาจารย์ ซึ่งมักถูกผลักดันโดยชมรมหรือหน่วยงานของมหาวิทยาลัยเอง ไม่ใช่การร่วมงานกับค่ายภาพยนตร์เชิงพาณิชย์รายใหญ่เหมือนงานภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ทั่วไป การทำงานลักษณะนี้ทำให้เห็นบ่อยว่าผลงานเกิดจากทีมเล็กๆ ที่รวมคนจากหลายคณะเข้าด้วยกัน และเมื่อโครงการต้องการทรัพยากรภายนอกก็มักจะเลือกสตูดิโออิสระหรือโปรดักชันเฮาส์ขนาดเล็กในกรุงเทพฯ มากกว่าจะไปจับมือกับค่ายใหญ่ เหตุผลส่วนหนึ่งมาจากงบประมาณและความยืดหยุ่นในการทดลองรูปแบบ อีกส่วนมาจากความตั้งใจให้เป็นพื้นที่ฝึกทักษะสำหรับนิสิต มุมมองส่วนตัวคือการที่ผลงานมาจากภายในแบบนี้มันมีเสน่ห์ตรงความเป็นทดลองและความจริงใจ การร่วมงานกับสตูดิโออิสระบางแห่งช่วยให้ผลงานนั้นขยับออกไปสู่เทศกาลหนังสั้นหรือเวทีนอกมหาวิทยาลัยได้ แต่ถาต้องบอกชื่อค่ายเดียวที่ร่วมบ่อยที่สุด คำตอบก็คงต้องยอมรับว่าไม่มีชื่อเดียวที่เด่นชัด — เป็นการร่วมมือแบบกระจุกตัวระหว่างชมรม หน่วยงานมหาวิทยาลัย และสตูดิโออิสระในท้องถิ่น ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉากหนังสั้นนิสิตมีความหลากหลายและน่าสนใจอยู่เสมอ

ข่าวคราวโดยรวมที่ผมตามมาพบว่าสิ่งที่หลายคนสับสนคือชื่อคณะกับสาขาวิชาที่แท้จริง คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ โดยทั่วไปไม่เปิดรับสมัครในสายศิลป์เฉพาะด้านภาพยนตร์แบบตรง ๆ — พูดง่าย ๆ คือถ้าใครหวังจะเข้าคณะนี้เพื่อเรียนทำหนังโดยตรง โอกาสจะค่อนข้างน้อย เพราะหลักสูตรส่วนใหญ่เน้นวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี อย่างไรก็ตามมีช่องทางอื่นที่เชื่อมโยงกับงานภาพยนตร์หรือสื่อได้ เช่น หลักสูตรด้านคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ งานมัลติมีเดีย หรืองานด้านการประมวลผลสัญญาณภาพ ซึ่งสามารถเป็นฐานความรู้ด้านเทคนิคสำหรับงานภาพยนตร์ได้ดี ผมเองเคยเห็นเพื่อนที่มาจากพื้นฐานวิทย์ใช้ทักษะพวกนี้สร้างผลงานภาพยนตร์สั้นร่วมกับนิเทศศาสตร์และศิลปกรรมศาสตร์ เราจึงมองได้ว่าถ้าตั้งใจจริง การเลือกคณะไม่ได้เป็นกำแพงแน่นอน แต่อย่างน้อยต้องรู้ว่าแหล่งการเรียนที่สอนเรื่องภาพยนตร์โดยตรงมักจะอยู่ที่คณะนิเทศศาสตร์หรือคณะศิลปกรรมศาสตร์ ซึ่งจะเน้นเรื่องการสร้างเรื่องราว การถ่ายภาพเสียง การตัดต่อและการผลิตเชิงศิลป์ ต่างจากคณะวิทย์ที่เน้นพื้นฐานเชิงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมากกว่า เมื่อมองจากมุมผู้ที่อยากทำหนัง ผมมักจะแนะนำให้ลองวางแผนแบบผสม: ถ้ารักวิทย์และอยากได้ทักษะเทคนิคจริงจัง ให้เลือกคณะวิทย์แล้วร่วมกิจกรรมหรือเรียนเสริมด้านภาพยนตร์ แต่ถ้าหวังเรียนรู้การเล่าเรื่องและการสร้างภาพยนตร์แบบองค์รวม ให้มองคณะนิเทศฯ หรือศิลปกรรมฯ เป็นหลัก — ความสำคัญคือเลือกเส้นทางที่สอดคล้องกับเป้าหมายการทำงานของเรา ไม่ใช่แค่ชื่อคณะอย่างเดียว (รูปแบบการเรียนและเครือข่ายเพื่อนร่วมสาขาจะมีผลมากกว่าที่คิด)

เคยได้อ่านผลงานที่เขียนโดยนิสิตคณะวิทย์จุฬาฯหลายเล่มจนติดใจ โดยเฉพาะนิยายที่ผสมความรู้ทางวิทย์เข้ากับอารมณ์ความเป็นวัยรุ่นอย่างกลมกล่อม เช่น 'โมเลกุลแห่งความฝัน' ซึ่งพาไปดูความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในห้องทดลองเล็ก ๆ ระหว่างคนที่สนใจโมเลกุลและคนที่อยากหนีปัญหา ตัวเรื่องใช้ภาพเปรียบเปรยทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายความสัมพันธ์ได้ชัดเจนโดยไม่หนักหัว เหมือนอ่านชีววิทยาในมุมอบอุ่น ช่วงบทบรรยายฉากทดลองมีจังหวะเร็วชวนลุ้น ส่วนฉากพูดคุยหลังเลิกงานกลับอ่อนโยนและละมุน ใครชอบนิยายที่ให้ทั้งข้อมูลและหัวใจจะยิ้มกับการจับคู่คำศัพท์วิทย์กับความหมายเชิงอารมณ์ได้ดี ด้านการเล่าเรื่อง ผมชอบผลงานที่กล้าเล่นกับมุมมองวิทย์เชิงทฤษฎี เช่น 'เซลล์สุดท้าย' ที่ใช้แนวคิดเชิงชีววิทยาเป็นแกนหลักของโครงเรื่อง นักเขียนนิสิตบางคนเลือกเขียนในมุมมองคนทำงานวิจัย ทำให้บทสนทนามีรายละเอียดเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เพิ่มความสมจริงโดยไม่ท่วมเรื่องราว ส่วนอีกแนวที่เจอบ่อยคือการเอาฟิสิกส์มาเป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ เช่น 'สายสัมพันธ์ในสนามแม่เหล็ก' ที่เปรียบเทียบแรงดึงดูดระหว่างสองคนกับแรงแม่เหล็ก ถ่ายทอดได้ทั้งความตึงเครียดและความหวังบนพื้นฐานความรู้จริง ๆ ซึ่งสำหรับผู้อ่านที่อยากได้ทั้งเนื้อหาและความคิดเชิงลึก งานแบบนี้ตอบโจทย์มาก ถ้ามองในเชิงการอ่านจริงจัง แนะนำอ่านตามลำดับที่จั่วหัวไว้—เริ่มจากเรื่องสั้นหรือเล่มสั้นของนิสิตก่อน เพื่อชิมสไตล์แต่ละคน แล้วค่อยขยับไปเล่มยาวที่กล้าทดลองโครงเรื่องมากขึ้น ผลงานนิสิตคณะวิทย์มีความสด มุมมองใหม่ และบางครั้งแอบปรากฏการทดลองเล่าเรื่องที่น่าตามดูต่อ เจอเล่มที่จับประเด็นวิทย์-สังคมได้ดี จะจุดประกายให้คิดต่อได้มากกว่านิยายพาณิชย์ทั่ว ๆ ไป แอบหวังว่าผลงานกลุ่มนี้จะได้รับเวทีมากขึ้น เพราะเสียงใหม่ ๆ แบบนี้ทำให้วงการอ่านสนุกขึ้นจริง ๆ

หลายคนอาจสงสัยว่ามีนักเขียนมังงะชื่อดังคนไหนที่จบจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ บ้าง และคำตอบสั้นๆ ที่ฉันจะบอกตรงนี้คือ รายชื่อที่เด่นชัดในระดับสากลแทบจะไม่มีเลย ผมเคยติดตามวงการการ์ตูนทั้งไทยและต่างประเทศมานาน จึงเห็นแนวโน้มว่าผู้เขียนมังงะหรือครีเอเตอร์ที่เป็นที่รู้จักส่วนใหญ่มักมีพื้นฐานด้านศิลปะ การออกแบบ หรือสื่อสารมวลชน มากกว่าจะมาจากคณะวิทยาศาสตร์ สาเหตุหนึ่งคือกระบวนการเรียนรู้และทักษะที่สอนในคณะศิลป์หรือคอมมูนิเคชันมักตรงกับงานวาดและสตอรี่บอร์ดมากกว่า อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าคนที่จบคณะวิทย์จะไม่สามารถเป็นนักเขียนมังงะได้ — หลายคนมีทางสองแง่คือเรียนสาขาวิทย์แล้วเปลี่ยนเส้นทางมาทำงานศิลป์ด้วยตัวเองหรือผ่านการเรียนรู้ออนไลน์ ในฐานะแฟนที่ชอบอ่านเครดิตท้ายเล่มและสัมภาษณ์ผู้สร้าง ฉันพบว่าข้อมูลเกี่ยวกับการศึกษาแบบละเอียดมักอยู่ในประวัติผู้เขียนที่สำนักพิมพ์หรือบทสัมภาษณ์เฉพาะกิจ ถ้ามองหาเฉพาะศิษย์เก่าคณะวิทยาศาสตร์ของจุฬาฯ ที่ผันตัวมาเป็นนักเขียนหรือวาดการ์ตูนเชิงพาณิชย์ อาจพบชื่อที่ทำงานเป็นนักวาดประกอบหรือคอสตาร์ตอัพคอมมิก แต่ถ้าต้องการรายชื่อ ‘มังงะชื่อดัง’ ในความหมายระดับประเทศหรือนานาชาติ รายชื่อเหล่านั้นมักมาจากเส้นทางการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับศิลปะมากกว่า สรุปคือคณะวิทย์ไม่ใช่แหล่งหลักของมังงะที่เป็นที่รู้จัก แต่ก็มีคนที่มาจากพื้นหลังวิทย์แล้วประสบความสำเร็จได้ด้วยเส้นทางที่หลากหลาย — และนั่นแหละที่ทำให้ชุมชนการ์ตูนของเราน่าสนใจ เพราะคนแต่ละคนมีทางเดินมาที่ต่างกันจนเกิดผลงานที่หลากหลายในท้ายที่สุด

ที่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ โอกาสในการทำวิจัยร่วมกับอาจารย์มีความหลากหลายและเปิดกว้างมากกว่าที่คิด นักศึกษาสามารถเริ่มจากโครงการเล็ก ๆ แล้วขยายเป็นงานจริงจังได้ เช่น งานการทดลองในห้องปฏิบัติการ โครงการจบแบบวิจัย หรือเข้าร่วมเป็นผู้ช่วยวิจัยในห้องแล็บของอาจารย์ที่สนใจ โดยปกติแล้ว อาจารย์หลายคนเปิดรับนิสิตให้มาเป็นผู้ช่วยทำงาน (RA/Student Assistant) โดยเฉพาะในภาควิชาที่ต้องการแรงงานทดลองจำนวนมาก ฉันเคยเห็นนิสิตปีสองปีสามที่ติดต่ออาจารย์หลังฟังเซมินาร์แล้วได้รับโอกาสเข้าห้องทดลองแบบไม่เป็นทางการก่อนจะขยับเป็นโครงการจบอย่างเป็นรูปธรรม การเข้าร่วมกลุ่มวิจัยแบบนี้ช่วยให้เห็นกระบวนการทำวิจัยตั้งแต่การออกแบบทดลองจนถึงการตีพิมพ์ นอกจากนั้นยังมีช่องทางด้านทุนและกิจกรรมที่ส่งเสริมการวิจัย เช่น โปรแกรมฝึกงานฤดูร้อนของคณะ เวทีประชุมภายในมหาวิทยาลัย และโครงการร่วมกับศูนย์วิจัยข้ามคณะ ซึ่งมักให้ทุนสนับสนุนเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเริ่มงานต้นแบบ หากนิสิตแสดงความตั้งใจและมีผลงานเบื้องต้น โอกาสได้รับการเป็นผู้ร่วมเขียนบทความหรือไปร่วมประชุมระดับชาติ/นานาชาติก็เป็นไปได้จริง การเปิดใจเข้าหาอาจารย์ด้วยความสุภาพ อธิบายความสนใจและทักษะที่มี พร้อมเสนอไอเดียเล็ก ๆ ย่อมทำให้ประตูหลายบานเปิดออกอย่างน่าประทับใจ

อยากจะเล่าให้ฟังถึงเส้นทางที่นักศึกษาวิทยาศาสตร์จุฬาฯ สามารถเริ่มทำเพลงประกอบอนิเมะได้ โดยไม่ต้องมีเส้นทางตรงจากคณะดนตรีเท่านั้น การสร้างพอร์ตให้โดดเด่นเป็นเรื่องสำคัญมาก สำหรับฉัน พอร์ตที่ดีไม่ได้แค่มีงานเพรียบๆ แต่ต้องแสดงให้เห็นว่าทำงานให้ภาพได้จริง ตัวอย่างที่ฉันชอบอ้างถึงคือเพลงจาก 'Your Name' ที่ดึงอารมณ์ของฉากได้แบบซับซ้อน—เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าธีมเดียวสามารถพัฒนาเป็นหลายชั้นอารมณ์ได้ ดังนั้นควรทำชิ้นงานหลากหลาย: ธีมตัวละคร, บทดราม่า, เบรกแอคชัน และบีจีเอ็มสั้นๆ ที่ซิงค์กับคลิปอนิเมะสั้นๆ แม้จะเป็นโปรเจกต์นักศึกษา แค่ 30–60 วินาทีก็แสดงทักษะได้เยอะ ด้านทักษะเทคนิค อย่าแยกการเรียนจากการลงมือทำ สะสมความคุ้นเคยกับโปรแกรมบันทึกเสียง การเรียบเรียงเครื่องดนตรีเสมือน และการมิกซ์มาสเตอร์พื้นฐาน ฉันมักทำม็อกอัพแบบเร็วๆ ให้ผู้กำกับเห็นบรรยากาศก่อนพัฒนาต่อ ความร่วมมือเป็นของจริง: รับฟังบรีฟ ทำเทมโป แก้จูนตามโทนของฉาก และรักษาไทม์ไลน์ให้ตรง การมีเครือข่ายในชมรมภาพยนตร์หรือกลุ่มแอนิเมเตอร์ในมหา'ลัยช่วยให้มีโอกาสทำเครดิตจริง ซึ่งสำคัญกว่าทฤษฎีเยอะ ท้ายสุด เรื่องสัญญาและเครดิตอย่ามองข้าม การตกลงเรื่องลิขสิทธิ์ การแบ่งสัดส่วนรายได้ และการเขียนเครดิตชัดเจนจะช่วยให้เส้นทางยาวไกล ฉันเชื่อว่าความขยันบวกการวางตัวเป็นมืออาชีพ ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากคณะดนตรีก็เข้าไปมีส่วนในวงการได้จริงๆ

พอได้ยินคำถามนี้แล้วก็อยากเล่าให้ชัดว่าคณะวิทยาศาสตร์ของจุฬาลงกรณ์ไม่ได้มีสาขา 'สื่อบันเทิง' เป็นชื่อหลักสูตรโดยตรง แต่เส้นทางสู่การทำงานด้านสื่อ บันเทิง หรือคอนเทนต์ดิจิทัลนั้นเปิดกว้างและจริงจังมากกว่าที่คนทั่วไปคิด การเรียนในคณะวิทย์ให้ทักษะด้านคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ การเขียนโปรแกรม และการวิเคราะห์ข้อมูล ซึ่งเป็นฐานสำคัญของงานเทคนิคในวงการเกม แอนิเมชั่น และเอฟเฟ็กต์ ตัวอย่างเช่น วิชาที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์กราฟิก การประมวลผลภาพ และปัญญาประดิษฐ์ มักอยู่ในหลักสูตรคอมพิวเตอร์หรือสาขาที่เกี่ยวข้อง ทำให้นักศึกษาสามารถสร้างโปรโตไทป์ระบบกราฟิก อัลกอริทึมสำหรับการเคลื่อนไหว หรือเครื่องมือช่วยงานแอนิเมชั่นได้ ระหว่างเรียนมักมีโอกาสร่วมโครงการข้ามคณะกับนิเทศศาสตร์ วิจิตรศิลป์ หรือวิศวกรรมศาสตร์ การรวมทักษะเชิงวิทย์เข้ากับทักษะเชิงศิลป์ทำให้ทีมผลิตคอนเทนต์มีสมดุลมากขึ้น เช่น นักฟิสิกส์ช่วยออกแบบการชนและการเคลื่อนที่ให้สมจริง นักคอมพิวเตอร์ทำระบบฟิสิกส์ในเอนจินเกม ส่วนเพื่อนจากศิลป์จัดองค์ประกอบภาพและสตอรี่บอร์ด ในมุมมองของผู้ที่ชอบเล่นเกมและติดตามแอนิเมะ การได้ทำโปรเจกต์ทดลองเล็ก ๆ ด้วย Unity หรือ Unreal และผนวกงานวิจัยด้านแมชชีนเลิร์นนิงเพื่อสร้างคอนเทนต์แบบอัตโนมัติ ถือเป็นวิถีที่เห็นผลจริง ๆ สุดท้ายถาต้องเลือกว่าเส้นทางไหนเหมาะ ถ้าชอบส่วนเทคนิคจริง ๆ ให้เน้นวิชาคอมพิวเตอร์ คณิตศาสตร์ หรือสถิติ แต่หากอยากทำงานเชิงเนื้อหา ควรร่วมมือกับคณะอื่นและเพิ่มทักษะการออกแบบการเล่าเรื่อง ไม่ว่าสุดท้ายจะลงสนามแบบไหน ประสบการณ์จากคณะวิทยาศาสตร์จะช่วยให้เข้าใจระบบเบื้องหลังของสื่อบันเทิงได้ลึก และทำให้ผลงานมีพื้นฐานที่แข็งแรงขึ้นด้วย

มีหลายตำแหน่งที่ฉันอยากพูดถึงเมื่อคิดถึงคนที่จบจากคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ — ข้อดีของปริญญานี้คือทักษะพื้นฐานที่ค่อนข้างยืดหยุ่น ทำให้คนจบสามารถไหลไปสู่หลายเส้นทางได้ ไม่ว่าจะเป็นงานในห้องทดลอง งานด้านข้อมูล หรือแม้แต่งานที่ต้องสื่อสารความรู้เชิงวิทย์กับสาธารณชน ฉันมักจะแนะนำให้มองตำแหน่งเช่น นักวิจัยร่วม (research assistant), นักวิเคราะห์ข้อมูล (data analyst), นักเทคนิคห้องปฏิบัติการ (lab technician), และงานในฝ่ายควบคุมคุณภาพ (QA/QC) ของอุตสาหกรรมยาและอาหาร งานเหล่านี้ใช้พื้นฐานวิทยาศาสตร์อย่างตรงไปตรงมา และยังมีเส้นทางเติบโตเป็นนักวิจัยอาวุโสหรือหัวหน้าทีม R&D ได้ อีกมุมหนึ่งที่ฉันให้ความสำคัญคือการต่อยอดข้ามสาย เช่น นักพัฒนาซอฟต์แวร์ถ้ามีพื้นฐานคอมพิวเตอร์ หรือวิทยาศาสตร์ข้อมูลถ้าชอบตัวเลข ส่วนคนที่ชอบสื่อสารสามารถเป็นวิทยาศาสตร์คอมมูนิเคเตอร์ นักเขียนเชิงวิชาการ หรือพนักงานฝ่ายเทคนิคขายอุปกรณ์วิทย์ได้ จุดสำคัญคือรู้จักจับจุดแข็งของตัวเองและเลือกตำแหน่งที่สอดคล้องกับความสนใจและทักษะ — ถ้ารักการทดลอง ก็มุ่งห้องปฏิบัติการ ถ้าชอบคิดเชิงคณิตศาสตร์ งานด้านข้อมูลจะตอบโจทย์มากกว่า สุดท้ายแล้ว ความยืดหยุ่นของปริญญานี้เป็นสิ่งที่ฉันมองว่าเป็นทรัพย์สินใหญ่ ให้เล่นกับมันและอย่ากลัวการลองทำงานหลากหลายแบบ

บรรยากาศที่คณะวิทยาศาสตร์จุฬาฯให้ความรู้สึกคมชัดทั้งด้านความเป็นวิชาการและความเป็นชุมชนในเวลาเดียวกัน เราเดินเข้ามาแล้วจะรู้สึกได้เลยว่าที่นี่มีความตั้งใจจริงในการสอนและวิจัย แต่ก็ไม่เคยขาดมุมอบอุ่นแบบเพื่อนร่วมชั้นช่วยกันติวหรือชวนไปกินข้าวช่วงพักกลางวัน อาคารหลายหลังอาจให้บรรยากาศเก่าแก่ผสมความทันสมัย ทำให้การเรียนรู้มีทั้งกลิ่นอายประวัติศาสตร์และอุปกรณ์สมัยใหม่ที่พร้อมใช้งาน ห้องปฏิบัติการมักได้รับการดูแลค่อนข้างดี มีอุปกรณ์พื้นฐานและเครื่องมือวิจัยที่ตอบโจทย์การเรียนในสาขาต่าง ๆ ส่วนห้องบรรยายหรือห้องคอมพิวเตอร์ก็ติดตั้งระบบที่เอื้อให้ทำงานเป็นกลุ่มได้ง่าย เราเองชอบมุมอ่านหนังสือที่เงียบ ๆ ในตึกสำนักวิชา วันไหนมีสัมมนาหรือการบรรยายพิเศษ ก็มักได้เห็นนิสิตและอาจารย์แลกเปลี่ยนความคิดกันหลังเลคเชอร์ อีกอย่างที่สะดุดใจคือกิจกรรมของชมรมและงานสังคมต่าง ๆ ที่ทำให้คนที่เข้าสายวิทย์ไม่รู้สึกว่าโลกจะมีแต่สูตรและกราฟ ไม่นานก็จะมีงานนิทรรศการหรือนิทรรศการผลงานที่เปิดโอกาสให้โชว์โปรเจ็กต์ ทำให้อารมณ์ที่จริงจังของคณะมีความหลากหลายและสดชื่นขึ้น ซึ่งถ้าชอบบรรยากาศผสมความตั้งใจและความเป็นเพื่อน ที่นี่ตอบโจทย์ได้ดีทีเดียว