ตอนที่ 1

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดัง “ติ๊ง!” อีกครั้งในห้องนอนที่เงียบจนได้ยินเสียงพัดลมหมุนเบา ๆ ต่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยท่าทางร่าเริงเหมือนคนที่กำลังรออะไรสนุก ๆ อยู่แล้ว

เขาเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่กี่สัปดาห์ ชีวิตเด็กปีหนึ่งของเขาเหมือนถูกโยนลงหม้อซุปที่เดือดปุด ๆ ทั้งกิจกรรมรับน้อง        งานกลุ่ม รายงาน และเพื่อนใหม่ที่เริ่มสนิทกันเร็วแบบงง ๆ แต่ถึงจะเหนื่อย ต่อก็ยังเป็นต่อคนที่ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง และมีพลังงานเหลือเฟือราวกับมีแบตสำรองอยู่ในตัววันนี้ก็เหมือนกัน

“พวกมึงงงงงง” ต่อพิมพ์ลงในแชทกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งด้วยความเร็วปรื๊ด “คืนนี้ไปกินหมูกระทะกันมั้ยค้าบบบบบบบ”

เขากดส่งไปอย่างมั่นใจ แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมากิน

ยังไม่ทันได้อ้าปากดื่ม เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้งต่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกที พร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าเพื่อนต้องตอบว่า

“ไปๆๆๆ” แน่นอน

แต่พอหน้าจอแสดงชื่อผู้รับรอยยิ้มของต่อก็แข็งค้างทันที

“พี่วิน วิศวะ”

“ห๊ะ?”

ต่อกระพริบตาปริบๆเหมือนสมองยังประมวลผลไม่ทัน เขามองชื่อบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา แล้วนิ้วมือก็เริ่มเย็นวาบ

ไม่ใช่แชทกลุ่ม

ไม่ใช่เพื่อนปีหนึ่ง

แต่มันคือ “แชทส่วนตัว”

และคนที่เขาส่งข้อความหมูกระทะไปให้คือรุ่นพี่ที่เขาแทบไม่รู้จัก!ต่อรีบเปิดแชทดูด้วยหัวใจเต้นแรง ข้อความของเขาเด้งอยู่กลางหน้าจออย่างชัดเจน

คืนนี้ไปกินหมูกระทะกันมั้ยค้าบบบบบบบ

ต่ออยากจะกรี๊ดให้สุดเสียง

“ฉิบหายแล้ว”

เขายกมือขึ้นกุมหัวตัวเองอย่างคนสิ้นหวังเพราะพี่วินไม่ใช่รุ่นพี่ธรรมดา พี่วินคือรุ่นพี่คณะวิศวะที่เขาเคยเห็นผ่านๆในกิจกรรมรับน้องวันแรก ๆ คนที่ยืนเงียบ ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดกางเกงสแลคเรียบกริบ หน้าตานิ่งจนดูเหมือนโลกนี้ไม่มีอะไรทำให้เขาหลุดยิ้มได้ และที่สำคัญเขาเป็นรุ่นพี่ที่โคตรน่ากลัวในสายตาเด็กปีหนึ่งหลายคน

แบบหล่อ แต่เย็น

แบบนิ่ง แต่ดุ

แบบเดินผ่านแล้วเหมือนอากาศรอบตัวลดลงสององศา

ต่อไม่เคยคุยกับพี่วินจริง ๆ เลยด้วยซ้ำเบอร์นี้เขาได้มาจากกลุ่มไลน์รวมรุ่นพี่รุ่นน้องตอนปฐมนิเทศ แล้วเขาก็เซฟไว้เฉยๆเผื่อมีอะไรต้องติดต่อแต่เขาดันส่งข้อความผิดไปหาเจ้าของเบอร์ซะได้! ต่อรีบพิมพ์แก้ตัวทันที นิ้วสั่นจนพิมพ์ผิดสองรอบ

ต่อ : ขอโทษครับพี่! ผมส่งผิดคน

คือผมจะชวนเพื่อนครับ ไม่ได้ตั้งใจรบกวนพี่จริง ๆนะครับ

กดส่งเสร็จต่อก็โยนโทรศัพท์ลงเตียงเหมือนมันร้อนจนจับไม่ได้ เขาเดินวนในห้องเหมือนแมวที่กำลังหาที่ซ่อนตัวจากความอับอาย

“พี่เขาจะด่ากูไหมวะหรือบล็อกกูเลยหรือแคปไปลงสตอรี่ประจานว่าเฟรชชี่คนนี้โคตรปัญญาอ่อน” ต่อยกมือขึ้นปิดหน้า แล้วครางเบาๆ

เขาเริ่มคิดไปไกลถึงขั้นว่า พรุ่งนี้เขาอาจจะเดินเข้ามหา’ลัยแล้วโดนรุ่นพี่วิศวะทั้งคณะมองด้วยสายตาแบบ ไอ้นี่ไง เด็กที่ชวนพี่ไปกินหมูกระทะความคิดนั้นทำให้ต่ออยากจะมุดลงใต้เตียงแล้วไม่โผล่หัวขึ้นมาอีกแต่แล้ว

“ติ๊ง!”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้งต่อชะงักทันทีเขาค่อย ๆ หันไปมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงเหมือนมันเป็นระเบิดเวลาหัวใจเต้นตุ้บ ๆ จนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก

“พี่เขาตอบแล้ว”

ต่อสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงข้อความใหม่จาก พี่วิน วิศวะ ต่อหลับตาแน่นก่อนเปิดแชท เหมือนเตรียมรับคำด่าระดับสิบ

แต่พอเปิดมาสิ่งที่อยู่บนหน้าจอทำให้เขาต้องลืมตากว้างพี่วินไม่ได้ด่าไม่ได้บล็อกไม่ได้พิมพ์ยาว ๆ สั่งสอน

เขาส่งมาแค่อีโมจิหน้ายิ้มเล็ก ๆ ที่ดูสุภาพ เรียบ ๆ ไม่ได้มีความหมายอะไรชัดเจนแต่มันทำให้ต่อค้างไปทั้งตัว

“ห๊ะ? ยิ้ม?”

ต่อจ้องอีโมจินั้นเหมือนมันเป็นปริศนาระดับชาติพี่วินยิ้มไม่ใช่ยิ้มจริง ๆ หรอก เป็นแค่อีโมจิแต่สำหรับต่อมันเหมือนพี่วินยอฒไม่โกรธเขา และความรู้สึกโล่งอกก็พุ่งขึ้นมาทันทีจนต่อแทบจะทรุดลงกับเตียง

“โห พี่เขาไม่ด่ากูว่ะ”

ต่อหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปแบบเกรงใจสุด ๆ

ต่อ : ขอบคุณครับพี่

ผมตกใจมากเลย นึกว่าพี่จะโกรธ

เขากดส่ง แล้วรีบวางโทรศัพท์ลงอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ได้วางเพราะกลัวโดนด่าวางเพราะเขินต่อยกมือขึ้นจับแก้มตัวเอง

“กูเขินอะไรของกูวะ แค่อีโมจิเองนะ”

เขาพยายามปลอบตัวเอง แต่หัวใจก็ยังเต้นแปลก ๆ อยู่ดีและไม่ถึงหนึ่งนาที

“ติ๊ง!”

แจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้งต่อรีบหยิบขึ้นมาดูทันทีเหมือนคนติดโทรศัพท์พี่วินตอบกลับมาไม่เป็นไรแค่นั้นสั้น ๆ เรียบ ๆ แต่โคตรทำให้ต่ออยากกรี๊ดใส่หมอน

“พี่เขาตอบกูด้วยอะ”

ต่อเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้เผลอส่งเสียงดังทั้งที่จริง ๆ มันก็แค่ข้อความธรรมดาแต่ความธรรมดาของมันกลับทำให้ต่อรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับอนุญาตให้คุยต่อได้ต่อมองแชทนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพิมพ์อะไรเล่น ๆ กลับไปแบบไม่รู้ตัว

ต่อ : พี่วินกินหมูกระทะเป็นไหมครับ

พอกดส่งเสร็จ ต่อถึงได้สติ

“ฉิบหาย กูไปต่อบทสนทนาเองเฉยเลย!”

เขารีบจะกดลบ แต่ก็สายไปแล้วข้อความถูกส่งไปเรียบร้อยต่อทิ้งตัวลงบนเตียง เอาหมอนปิดหน้าเหมือนคนทำผิดร้ายแรง

“พี่เขาต้องคิดว่ากูเป็นเด็กปีหนึ่งที่ไม่มีมารยาทแน่ ๆ ”เขานอนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่รู้กี่วินาทีจนเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

“ติ๊ง!”

ต่อรีบเด้งตัวขึ้นมาเหมือนโดนไฟช็อตเปิดแชทด้วยความระทึกพี่วินตอบกลับมา

วิน : เป็น

ต่อเผลอหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง “ฮะ!”

คำเดียวสั้น ๆ เหมือนเดิม แต่ทำไมมันดูน่ารักแปลก ๆ ต่อเริ่มรู้สึกว่า พี่วินอาจจะไม่ได้เป็นคนเย็นชาขนาดที่คนอื่นพูดหรือไม่ก็เขาเย็นจริงนั่นแหละ แต่ไม่ได้ใจร้ายต่อเริ่มพิมพ์ต่ออย่างลืมตัว

ต่อ : โอเคครับ งั้นพี่ผ่าน

(ผมล้อเล่นนะครับ)

กดส่งแล้วต่อก็เอาหน้าซุกหมอนอีกครั้ง

“กูทำอะไรอยู่เนี่ยยยยยยยยย”

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รู้สึกอับอายเขารู้สึกสนุกเหมือนกำลังเล่นเกมที่อีกฝ่ายไม่เคยเล่น แต่ยอมเล่นด้วยเพราะเขาชวน