สินค้าที่ระลึกจาก ฉางอันสิบสองชั่วยาม มีอะไรน่าสะสม?

ย้อนเวลาป่วน...ฉางอัน เป็นนิยายแนวสโลว์ไลฟ์ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน อารมณ์ขัน และการผจญภัยในยุคโบราณ ตัวเอกของเราคือเด็กหญิงที่แม้จะตัวเล็กแต่หัวใจใหญ่ พร้อมเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนรอบข้างด้วยความฉลาด ไหวพริบ และความตลก เรื่องนี้อาจมีดราม่าเล็กน้อยเพื่อเพิ่มมิติของตัวละคร แต่รับรองว่าไม่หนักเกินไป เหมาะสำหรับผู้อ่านที่ต้องการพักผ่อนจิตใจ ที่จะพาคุณเพลิดเพลินไปกับฉากตลก อบอุ่นหัวใจ และความน่ารักของตัวละคร ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางในโลกนิยายโบราณนี้ไปพร้อมกับหลี่ (หลิว) หยุนจิงค่ะ

(แม่ทัพหนุ่มยุคโบราณ x เศรษฐีนีคนงาม โบราณเชื่อมโยงกับปัจจุบัน + กักตุนเสบียง + โครงสร้างพื้นฐาน + ยุคข้าวยากหมากแพง) เย่มู่มู่พบว่าแจกันที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมีอิทธิฤทธิ์สามารถพาทะลุไปยุคโบราณเมื่อสองพันปีก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักกับแม่ทัพหนุ่มยุคโบราณคนหนึ่ง แม่ทัพเฝ้าพิทักษ์เมืองสำคัญบริเวณชายแดน ตกอยู่ในวงล้อมของทัพใหญ่สามแสนนายของเผ่าหมาน เกิดภัยแล้งรุนแรง แม่น้ำแห้งเหือด ราษฎรสองแสนหิวตายเหลือเพียงแปดหมื่นคน ด้วยความอับจนปัญญา แม่ทัพอธิษฐานขอน้ำและอาหารจากเทพยดา หวังให้ราษฎรมีชีวิตรอดต่อไป เย่มู่มู่โบกมือ ได้เลย! เธอกักตุนเสบียงปริมาณมหาศาล นำมาช่วยเหลือทหารกับราษฎรทั้งหลาย ซาลาเปา หมั่นโถวนึ่ง หมั่วโถวเกลียว ขนมปังไส้เนื้อ...ทุกวันไม่ซ้ำกัน ทำให้คนโบราณทึ่งในอาหารเลิศรสจากยุคปัจจุบันเล็กน้อย ส่งตำราพิชัยสงคราม กักตุนเสบียง เกณฑ์ทหาร สร้างโรงงานคลังสรรพาวุธ...ทำให้คนโบราณต้องตะลึงในการทหารยุคใหม่ เมื่อเธอถูกคนหลอกลวง กิจการครอบครัวที่ได้รับสืบทอดมาถึงคราวล้มละลาย แม่ทัพก็ส่งเงินทอง ตำรา ภาพวาด พู่กัน โบราณวัตถุและเครื่องเคลือบมาให้เป็นการตอบแทนบุญคุณ... เธออาศัยวัตถุโบราณเหล่านี้ฟื้นฟูกิจการครอบครัวจนกลายเป็นเศรษฐีนี ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิต! ขณะที่แม่ทัพอาศัยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่เย่มู่มู่นำมาสนับสนุน กำราบหมานอี๋ ฟื้นฟูแผ่นดิน คืนความสงบให้หกแคว้น รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว! ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างวัดให้เธอแล้วให้ลูกหลานกราบไหว้บูชาสืบไป แม่ทัพหนุ่มกลับส่งหนังสือสมรสมาให้ ภูผามหานทีเป็นพยาน ถึงวันใต้หล้าสงบสุข เฝ้ารอการพบกันกับท่านอีกครา หนังสือสมรสทับอยู่บนชุดเจ้าสาว หน็อยแน่ นายแม่ทัพตัวดี เจตนาที่แท้จริงของนายคือแบบนี้เองสินะ!

ตำหนักหลิงหลานอันลึกลับไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ เสี่ยวมี่ เสี่ยวอวี่ เสี่ยวเหม่ย หญิงสาวสามคนถูกส่งเข้าไปบูชายัญโดยไม่รู้ตัว ภายในตำหนักหลิงหลานอันเย็นเยียบนั้น กลิ่นหอมของดอกหลิงหลานปลุกเร้าความปรารถนาที่ไร้จุดสิ้นสุด ภาพฝันอันรัญจวนซ้อนทับกับความเป็นจริงอันเลือนราง หญิงสาวทั้งสามซึ่งหลงวนอยู่ในวังวนของความต้องการที่รอวันเติมเต็ม สัมผัสอันเร่าร้อน เรือนกายเย้ายวน บุรุษหล่อเหลาในความฝันที่ทำให้ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมา... ********** อุบัติเหตุทำให้ดวงตาของ หลี่อวี๋ บอดทั้งสองข้าง กระทั่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หญิงสาวตัดสินใจ รับตำแหน่งเจ้าบ้านเคหาสน์เยี่ยนเหยาต่อจากน้าสาว ที่เคหาสน์เยี่ยนเหยาภาพของหลี่เหยาผู้เป็นน้า กำลังกอดก่ายคลอเคลียกับบุรุษผู้มีเส้นผมสีเงินยวง ภาพที่เหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ความฝัน ทำให้หญิงสาวกระหายที่จะพิสูจน์ความจริง กระทั่งนำมาซึ่งการพบพานระหว่างเจ้าบ้านคนใหม่ กับจิตวิญญาณแห่งขุนเขาอย่าง ไป๋เทียน บุรุษผู้ซึ่งมีเส้นผมสีเงินยวง ความลับซึ่งซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังกำแพงเคหาสน์เยี่ยนเหยา ผลักดันให้หญิงสาวก้าวออกมาเพื่อหาคำตอบ แท้ที่จริงแล้วเขาผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นทั้งที่ตามืดบอดทั้งสองข้าง และจำเพาะเจาะจงว่าต้องมองเห็นในช่วงที่เขาอยู่ข้างกายเท่านั้น

เฉินซินเยว่ หญิงสาวกำพร้าผู้ซึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังอย่างโดดเดี่ยว จันทร์เสี้ยวสีดำใต้ดวงตาคู่งาม ทำให้ผู้คนต่างรังเกียจและขับไล่ไสส่ง เนื่องจากเชื่อว่านั่นคือตราของปีศาจแห่งความมืด หญิงสาวถูกชาวบ้านส่งตัวไปบูชายัญบนจิ่วซาน และในป่าลึกนั่นนางก็ได้พบกับหลางจวิน บุรุษที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล หลางจวิน ชายหนุ่มจากเผ่าพันธุ์หมาป่าแห่งจิ่วซาน กึ่งกลางหน้าผากของเขามีจันทร์เสี้ยวสีดำ เป็นคู่ครองซึ่งเกี่ยวข้องกับเฉินซินเยว่ ทั้งในอดีตกระทั่งถึงปัจจุบัน เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชะตาชีวิตของนางผกผัน

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นิ้วมือจิกพื้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “กฎเกณฑ์ของจวนโหว ผู้ใดก็มิอาจล่วงละเมิดได้” ซูหลิงอินยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ในชุดอาภรณ์สีเรียบง่าย สีหน้าและแววตาเย็นชา “ใช้เงินเกินหนึ่งอีแปะ โบยยี่สิบแส้ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวเอ่ยปากอนุญาตแก่ข้าด้วยตนเอง” จ้าวเซ่อเซ่อขบเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยปากอ้อนวอน นางรู้ดีว่า การอ้อนวอนขอความเมตตานั้นไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่ซูหลิงอินก้าวเข้ามาในจวน เซี่ยชิงเยี่ยนก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เมื่อเทพจันทราได้ดลบันดาลให้องค์ชายฉินเสวี้ยนกง ผู้ปราดเปรื่องในยุคอดีกาล เพียรเฝ้าฝันถึงหญิงงาม ซึ่งมีนามว่า ฟ่านชิงเชียง ธิดาเพียงคนเดียวของเจ้าสัวฟ่านเต๋อหมิง พระองค์ฝันถึงนางตั้งแต่มีพระชนม์เพียง 9 ชันษาจนถึงชันษาในปีที่ 21 จนกลายเป็นความรัก ข้ามกาลเวลา ข้ามภพชาติและข้ามศตวรรษ ขวางกั้นกลางระหว่างยุคอดีตกาลและยุคปัจจุบัน ความรักและความคิดถึงที่มีต่อฟ่านชิงเชียง ข้ามภพ ข้ามชาติ จนหญิงสาวที่อยู่ในยุคปัจจุบัน ได้ยินเสียงเพรียกหาของพระองค์ “ชิงเชียง! ชิงเชียงจ๋า”เสียงทุ้มละมุน กระซิบแผ่วเพรียกหาเจ้าของนามดังกล่าว ใบหน้าละมุน สวยคมเซ็กซี่ รับกับผมสีนิลดำขลับขึ้นเป็นมันเงางดงามประดุจดั่งเช่นชาวเอเชียหากแต่มีเลือดผสมสองชาติคือไทยและจีน ดวงหน้าเริ่มส่ายไปมาเมื่อได้ยินเสียงเพรียกหานั้นราวกับว่าเสียงดังกล่าวอยู่แนบชิดริมหูของเธอก็ว่าได้ “จ๋า!”เสียงหวานตอบเสียงเพรียกหาปริศนานั้นกลับไปทั้งๆ ที่กำลังหลับสนิท “ชิงเชียงจ๋า มาหาข้าเถิด ข้ารอคอยเจ้ามานานแสนนานแล้วรู้หรือไม่”เสียงเพรียกหานั้นยังคงกล่าวกับเธอ ไม่รู้”เธอตอบกลับไปเสียงแผ่วเบาทั้งๆที่ยังคงหลับสนิทอยู่เช่นเดิม จีนโบราณ