Masukน้องสาวเพื่อน! บุคคลต้องห้าม! เขาก็ไม่อยากผิดสัญญากับเพื่อนหรอกนะ แต่เด็กมันก็ยั่วเหลือเกิน "ถ้าพี่ไม่พูดหนูไม่พูด แล้วเฮียภีมจะรู้ได้ไง" ความอดทนของเขานั้นยิ่งกว่าเหล็กกล้า แต่เมื่อเจอขาว ๆ อวบ ๆ บวกกับเด็กมันอ้อนขนาดนั้น ถามจริงจะเอาอะไรมากล้าได้อีก ความคิดฝ่ายเทวดากับซาตานตีกันให้ยุ่งในหัว สุดท้ายแล้วเขาจะจัดการอย่างไรกับความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้ **************************** #ไม่มีนอกกายนอกใจ
Lihat lebih banyak祝福の拍手が起こるはずだった、その瞬間だった。
「|朝比奈《あさひな》|小春《こはる》。お前との婚約を破棄する」
その声に、会場は水を打ったように静まり返った。
小春はゆっくりと顔を上げる。
目の前には婚約者である|門倉《かどくら》|悠真《ゆうま》。
悠真の手は、その隣に立つ小春の異母妹・|朝比奈《あさひな》|千夏《ちなつ》の肩を抱いていた。
千夏はお腹をかばうように両手を添え、震えている。
「お姉様……ごめんなさい」
小春と千夏の視線が絡む。
千夏の瞳の奥には隠しきれない優越感が滲んでいた。
(この計画があったから、こんな格好をさせたのね)
小春は自分の着ているドレスを見る。
今日のために新しく仕立てると聞いたとき喜んだ自分を愚かに思った。
はしたないほど肌の見えるドレス。
(これでは本当に"悪女"だわ)
会場に集まった医療関係者や財界人たちがざわめき始める。
「やっぱり悪女だったか」
「千夏先生を虐めていた話も本当だったんだ」
「御堂先生も被害者だな」
その囁きに小春は何一つ言い返さなかった。
言い返せないのではない。
言い返してはいけないのだ。
.
「千夏のお腹には俺の子がいる」
小春の沈黙を抵抗だと思ったのか、悠真が迷いなく言い放つ。
「俺は愛する女性と、その子どもを守りたい」
会場から感動のため息が漏れる。
「なんて責任感があるの」
「素敵……」
「悪女より可憐な聖女を選ぶなんて当然よね」
誰も彼もが悠真と千夏を称賛し、小春を蔑む。
その様子を見ながら、小春は静かに微笑んだ。
「分かりました」
小春のその一言に、悠真は眉をひそめる。
「引き留めないのか」
「引き留める理由がありませんもの」
虚無感に飲み込まれそうだ。
悠真との婚約は小春が生まれてすぐ、政略的に結ばれたもの。
恋だったのかは分からない。
それでも、大切な婚約者だった。
小春は千夏を見た。
正確にはその腹部を。
(子ども……)
子どもがいる以上、男と女の恋情の話ではない。
一つの命がかかわる問題だ。
「どうぞ、お幸せに……」
「……なんだ、その態度は」
淡々と返した小春の言葉に、今度は朝比奈家の当主であり、小春の父・朝比奈崇道が怒鳴り声が被さる。
「なぜお前はいつもそう千夏にきつく当たるんだ」
会場中の視線が小春へ突き刺さる。
「千夏に謝りなさい!」
「はい」
小春は何の迷いもなく頭を下げた。
「申し訳ありませんでした」
誰もが驚いた。
傲慢で自分勝手。
いつも家族を困らせていると言われている悪女が、あっさりと謝罪したからだ。
騒めきが戸惑いになる。
その瞬間――。
「お腹が……」
千夏が倒れ込んできて、小春の左腕を強く掴んだ。
幼い頃に負った怪我の後遺症がある場所。
「……っ!」
強い痛みが走り、咄嗟に振った腕に千夏が大きく悲鳴を上げる。
「千夏先生が!」
誰かの声で、会場は一斉に小春を非難しはじめる。
千夏の体は悠真が抱き留めて大事なかったが、力が抜けたように悠真に寄り掛かる。
「君という女はっ!」
悠真の怒りが小春に向く。
自分は何もしていない。
そう仕向けたのは千夏だ。
でも、小春の声を聴いてくれる者はいない。
「……申し訳ありません」
だから謝るしかできなかった。
それでも。
「心がこもっていない!」
「だから悪女なんだ!」
小春を責める声は強くなるばかり。
小春は知っていた。
どんな言葉も、どんな態度も、この人たちには届かない。
でも否定はしない。
悪女。
それが与えられた小春の役目だから。
「お前はもう下がりなさい」
父親の幕引きの言葉に小春は内心ため息を吐いた。
◇◇◇
小春が去った会場は、悠真と千夏の婚約を祝うパーティーになっていた。
悠真は千夏の肩を抱き寄せる。
「千夏、俺と結婚してくれ」
「もちろんよ」
再び拍手が起こる。
そんな会場を、端に立って鋭い眼差しで見つめる男がいた。
経済界でも社交界でも『冷酷』と恐れられる男――篠原樹。
「とんだ茶番だな」
樹はグラスを傍のテーブルに置くとパーティー会場を後にした。
ตอนพิเศษ 6 ป้ารหัส (หงส์ ซัน)ถ้าใครยังไม่รู้จักฉัน อันดับแรกฉันต้องขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อหงส์เป็นน้องรหัสของพี่นีน่า เป็นพี่รหัสของแก้วและเป็นป้ารหัสของไอ้เด็กเปรตอย่างไอ้ซันจะไม่ให้เรียกว่าเด็กเปรตได้อย่างไรเล่า ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่ามันมาเรียนที่นี่เพราะตามพี่นีน่าพี่รหัสฉันมา แต่ความรักเขาไม่มีคะแนนความพยายาม มันก็เลยอกหักเมื่อมันอกหัก ในขณะที่พี่รหัสของมันอย่างแก้วกำลังอินเลิฟ คนที่ต้องกินเหล้ากับมันก็เลยเป็นฉัน“เจ้หงส์กินเหล้ากัน”“ใครเจ้แก”“ก็เจ้ไง แก่กว่าไม่เรียกเจ้แล้วให้เรียกอะไร” นอกจากไม่มีมารยาทมาบ้านคนอื่นโดยไม่ขออนุญาต มันยังไม่มีมารยาทเรียกผู้หญิงที่อายุมากกว่ามันปีเดียวว่าเจ้อีกใช่ค่ะ ฉันอายุมากกว่าไอ้หมาซันแค่ปีเดียวเพราะฉันเรียนเร็วกว่าปกติ คงเพราะได้เส้นแม่เป็นครู“กินเหล้ากันซื้อมาเพียบเลย”“แกไม่กลับบ้านเหรอ” ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมสั้น คนส่วนมากก็กลับบ้านกัน แต่ฉันที่มีบ้านอยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องไปไหน“กลับบ้านแล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้” ฉันได้แต่กลอกตามองบน บ้านหลังนี้ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด ทำไมต้องให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย“เออ นี่สั่งหมูกระทะร้านย่างให้แดกมาด้
“รออะไรคะ กดจองตั๋วเลยดีไหม” นีรนาผู้ทำหน้าที่พีอาร์รีบส่งเสริม ผัวหาบเมียคอนคู่จริง“บรรยากาศด้วย เราได้กินอาหารทะเลสด ๆ กลิ่นและลมทะเลพัดเย็นสบายและที่ขาดไม่ได้เบียร์เย็น ๆ เอ้าชนค่ะเพื่อน” พิชชี่ยกแก้วน้ำสีเหลืองทองฟองกำลังดีขึ้นชู ที่เหลือก็รีบยกขึ้นชน ยกเว้นคนที่ยังให้นมลูกยังคงกินไม่ได้“นักท่องเที่ยวเต็มตลอดเลยเหรอ” ชาร์มมี่ที่นั่งมองไปยังโซนห้องพักซึ่งมองเห็นคนเข้าออกและบริเวณบาร์และร้านอาหารคนก็ค่อนข้างเยอะ“ก็มีช่วงโลแหละครับ ไม่ได้เต็มตลอด”“เชียงใหม่นี่แทบหาช่วงโล ไม่เจอ เต็มไปด้วยผู้คน” พิชชี่เสริม“นี่ว่าจะพาเด็กเกาะไปเที่ยวดอยเหมือนกัน” เอกภพจับศีรษะเด็กเกาะโยกไปมา สามสาวเพื่อนของนีรนาได้แต่ยิ้มในความหลงเมียของพี่หมอเอก ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนพี่หมอเอกคนหลงเมียยังคงเป็นคนเดิม“ไปสิคะ คิดถึงตอนเรียน” ชาร์มมี่สนับสนุน พร้อมทั้งถอนหายใจ“ตอนเรียนปีหนึ่ง นีน่ามีคนมาจีบเยอะมาก สาวจากเมืองกรุงใคร ๆ ก็อยากเป็นแฟ...” พิชชี่ต้องรีบใช้มือปิดปากตัวเอง ลืมว่าพูดถึงเพื่อนตอนที่ยังไม่ได้คบกับเอกภพโอ้...แล้วนั่นคุณหมอเอกภพหน้าตึงยิ่งกว่าฉีดโบท็อกทันที“อย่าบอกนะคะว่าหึงย้อนหลัง บอกเล
“มีเพื่อนเป็นคนดังก็ดีอย่างนี้แหละ ดีจัง” พิชชี่กอดคอเพื่อนรักอีกครั้งพร้อมทั้งถูแก้มของตัวเองกับเพื่อนแรง ๆ“ดีจังที่มีพวกแกเป็นเพื่อน” นีรนาน้ำตาซึม“อย่าดึงดรามากูยังไม่พร้อม” ชาร์มมี่ร้องห้ามแต่มือกลับควานหาผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นซับน้ำตา“ตอนที่กูเลือกเรียนเชียงใหม่ตอนนั้นอกหักโคตร ๆ เรียกว่าช้ำรักสุด ๆ แต่ใครจะคิดพอมีพวกแกเป็นเพื่อนเท่านั้นแหละ ลืมแม่งทุกอย่างไม่มีเวลาเศร้าเลย วัน ๆ มีแต่เรื่องวายป่วง”“ตกลงดีหรือไม่ดีวะ เหมือนพวกเราเป็นคนบ้าเลย” พิชชี่ถามเพื่อนอีกสองคน“คงดีแหละ เพราะฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” พริณตาผู้หอบหัวใจบอบช้ำจากกรุงเทพฯ ขึ้นเชียงใหม่เช่นกันพูดอย่างอารมณ์ดี เพราะเธอเองก็ไม่ต่างจากนีรนา เมื่อรวมตัวกันสี่คนแล้วทุกอย่างมันดีมากมิตรภาพที่ไม่อาจลืมเลือน สี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยให้อะไรมากกว่าใบปริญญาค่ำคืนกลางทะเลทั้งสี่สาวนอนรวมกันในห้องนอนใหญ่ของเรือ ซึ่งเตียงนอนขนาดหกฟุตกับคนสี่คนแม้จะเบียดกัน แต่ทั้งสี่ก็ชอบใจ นานมากแล้วที่ไม่ได้นอนรวมกันแบบนี้นอนคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ ถามถึงคนนั้นคนนี้ ว่าใครเป็นอย่างไร ใครเลิกกับใคร ใครแต่งกับใคร ใครมีลูกกับใครแต่ส
“คิดถึง คิดถึง” ทั้งสี่ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน คงเพราะไม่ได้เจอกันนานความคิดถึงจึงท่วมท้นล้นหัวใจ“คิดถึงจริง หลานชั้นอยู่ไหน”“อยู่กับปู่กับย่า ทางโน้น” สาว ๆ ทั้งสามตั้งใจข้ามทะเลเพื่อมาหาเพื่อนบนเกาะนี่คือจุดประสงค์รอง อีกจุดประสงค์หนึ่งคือมาส่องหนุ่ม ๆ ตามชายหาดได้ยินว่าแถวนี้หนุ่มเยอะทั้งไทยทั้งเทศหลังจากเล่นกับหลานพอเป็นพิธี ทั้งสามคนก็ฉกตัวคุณแม่ออกทะเล นั่งเรือยอช์ตชมวิวกลางทะเล ทั้งยังมีโปรแกรมค้างคืนอีกด้วย“พวกเราอุตส่าห์หนีผัวมาหามึง มึงจะไม่ไปด้วยกันไม่ได้นะ” คำขู่ของชาร์มมี่ทำให้นีรนาต้องหอบเสื้อผ้ามานอนค้างบนเรือด้วยเช่นกัน“จะว่าน่ากลัวก็น่ากลัวเนอะ มองไปรอบ ๆ มีแต่น้ำทะเล” พริณตาออกความเห็น เพื่อนสาวพยักหน้าเห็นด้วย“ไม่ต้องกลัว เขามีระบบรักษาความปลอดภัยอีกอย่างมีเรือลำอื่นด้วย ไม่ใช่มีแค่เรา” นีรนาผู้อยู่กับทะเลจนชินบอกกับเพื่อน แรก ๆ เธอเองก็กลัวเช่นกัน แต่เดี๋ยวนี้ไม่กลัวแล้ว“ฉันเพิ่งรู้ว่าเรือเจ้านี้เป็นของพ่อสามีแก” พิชชี่เอ่ยถึงเรือยอช์ตที่พวกเธอเช่าเหมาลำคืนนี้ ที่แท้ก็เป็นอีกหนึ่งธุรกิจของพ่อสามีของนีรนา“พ่อจอมทำหลายอย่าง แก่แล้วก็งี้แหละ ใครขอให้ช่วยลงทุน





