สินค้าอลาดินรุ่นสะสมชิ้นไหนหายากและน่าลงทุน?

(แม่ทัพหนุ่มยุคโบราณ x เศรษฐีนีคนงาม โบราณเชื่อมโยงกับปัจจุบัน + กักตุนเสบียง + โครงสร้างพื้นฐาน + ยุคข้าวยากหมากแพง) เย่มู่มู่พบว่าแจกันที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษมีอิทธิฤทธิ์สามารถพาทะลุไปยุคโบราณเมื่อสองพันปีก่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักกับแม่ทัพหนุ่มยุคโบราณคนหนึ่ง แม่ทัพเฝ้าพิทักษ์เมืองสำคัญบริเวณชายแดน ตกอยู่ในวงล้อมของทัพใหญ่สามแสนนายของเผ่าหมาน เกิดภัยแล้งรุนแรง แม่น้ำแห้งเหือด ราษฎรสองแสนหิวตายเหลือเพียงแปดหมื่นคน ด้วยความอับจนปัญญา แม่ทัพอธิษฐานขอน้ำและอาหารจากเทพยดา หวังให้ราษฎรมีชีวิตรอดต่อไป เย่มู่มู่โบกมือ ได้เลย! เธอกักตุนเสบียงปริมาณมหาศาล นำมาช่วยเหลือทหารกับราษฎรทั้งหลาย ซาลาเปา หมั่นโถวนึ่ง หมั่วโถวเกลียว ขนมปังไส้เนื้อ...ทุกวันไม่ซ้ำกัน ทำให้คนโบราณทึ่งในอาหารเลิศรสจากยุคปัจจุบันเล็กน้อย ส่งตำราพิชัยสงคราม กักตุนเสบียง เกณฑ์ทหาร สร้างโรงงานคลังสรรพาวุธ...ทำให้คนโบราณต้องตะลึงในการทหารยุคใหม่ เมื่อเธอถูกคนหลอกลวง กิจการครอบครัวที่ได้รับสืบทอดมาถึงคราวล้มละลาย แม่ทัพก็ส่งเงินทอง ตำรา ภาพวาด พู่กัน โบราณวัตถุและเครื่องเคลือบมาให้เป็นการตอบแทนบุญคุณ... เธออาศัยวัตถุโบราณเหล่านี้ฟื้นฟูกิจการครอบครัวจนกลายเป็นเศรษฐีนี ก้าวสู่จุดสูงสุดในชีวิต! ขณะที่แม่ทัพอาศัยอาวุธยุทโธปกรณ์สมัยใหม่ที่เย่มู่มู่นำมาสนับสนุน กำราบหมานอี๋ ฟื้นฟูแผ่นดิน คืนความสงบให้หกแคว้น รวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว! ตกลงกันไว้ว่าจะสร้างวัดให้เธอแล้วให้ลูกหลานกราบไหว้บูชาสืบไป แม่ทัพหนุ่มกลับส่งหนังสือสมรสมาให้ ภูผามหานทีเป็นพยาน ถึงวันใต้หล้าสงบสุข เฝ้ารอการพบกันกับท่านอีกครา หนังสือสมรสทับอยู่บนชุดเจ้าสาว หน็อยแน่ นายแม่ทัพตัวดี เจตนาที่แท้จริงของนายคือแบบนี้เองสินะ!

ภายใต้การสำรวจโบราณสถานซึ่งตั้งอยู่ในเขตป่าลึก ‘รสสุคนธ์’ นักสำรวจสาวฝันเห็นพยัคฆ์ขาวดวงตาสีเขียวดุดัน ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือโชคชะตา หญิงสาวได้พบกับ ‘ฮายาบุสะ อากิ’ บุรุษผู้ซึ่งมีดวงตาของพยัคฆ์ขาวในความฝันตัวนั้น เขาคือนักรบหนุ่มผู้ซึ่งเป็นผู้นำไรเดน ชนเผ่าที่โหดเหี้ยมฆ่าคนโดยไร้ความปราณี หญิงสาวจะทำเช่นไรเมื่อความจริงกับสิ่งที่ได้รับรู้สวนทางกัน ในขณะที่หัวใจเริ่มเปิดรับความเป็นไรเดน ความเชื่อเดิมกลับถูกสั่นคลอน สุดท้ายแล้วเธอจะเลือกกลับไปทำตามความฝันเดิม หรือจะเลือกยืนเคียงข้างเขา...ผู้เป็นดังจ้าวดวงใจ

‘ของเล่น’ ที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไร้เยื่อใย ในตอนนี้ไม่ว่าจะมีเงินทองมากมายแค่ไหน ก็ไม่อาจซื้อกลับมากอดได้ ถ้าเธอไม่ยินยอมพร้อมใจให้เขาเล่นเสียเอง

ขึ้นชื่อว่าของเล่นไม่ว่าเจ้าของจะเห็นคุณค่าหรือไม่จะเขี่ยทิ้งหรือเก็บไว้แล้วฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อฉันเป็นของเล่นราคาถูกที่เขาซื้อมา ทางเดียวที่ของเล่นอย่างฉันจะเป็นอิสระก็คือ...ถ้าไม่หายไปก็ต้องพัง

“อาไม่ได้เลี้ยงอันนาเพื่อให้ใครคาบไปกิน!” “อันนาจะดื้อ ถ้าอากรไม่จับจองสักที”

ข้ามเวลามาอยู่ในยุคโบราณ พร้อมกับระบบฝึกหัด แต่เลเวลตัน ถึงจะเป็นชายาเชลยที่ถูกผู้อื่นดูแคลน แต่ขอแค่สามีรักก็พอแล้ว!