หนัง It เวอร์ชันต่างๆ มีใครรับบทเพนนีไวส์บ้าง

พูดถึงเวอร์ชันที่ทำให้ฉันนอนติดไฟนานที่สุด ต้องยกให้นักแสดงคนนี้ที่กลับมาสร้างเพนนีไวส์ในฉบับภาพยนตร์ร่วมสมัยได้อย่างไม่เหมือนใคร ฉันรู้สึกว่าการแสดงของเขาใน 'It' (2017) เป็นการผสมผสานระหว่างความประหลาดและความไม่เป็นมนุษย์ที่ลงตัว การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ อย่างการเอียงศีรษะ หรือวิธีที่เขาใช้เสียงสูง-ต่ำ ทำให้ตัวละครดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มองคนเป็นของเล่น ฉากเปิดเรื่องที่เกี่ยวกับเรือกระดาษและการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของเขาทำงานกับองค์ประกอบทางภาพและซาวด์ได้เยี่ยม จนทำให้อารมณ์หลอนขึ้นมาทันที นอกจากเทคนิคการแสดงแล้ว ความทันสมัยของงานกำกับและการตัดต่อก็ขับเน้นให้การแสดงนั้นถูกชื่นชมโดยนักวิจารณ์ยุคใหม่ หลายคนชมว่าเขาให้ความรู้สึกเป็นภัยคุกคามที่ไม่ต้องพึ่งการแต่งหน้าเท่านั้น แต่ใช้ร่างกายและน้ำเสียงเป็นอาวุธ ซึ่งทำให้การตีความเพนนีไวส์นี้โดดเด่นกว่าเวอร์ชันก่อน ๆ ในแง่ของความน่าสะพรึงกลัวแบบร่วมสมัย เมื่อมองรวม ๆ แล้ว ถาจะบอกว่าเขาได้รับคำชมมากที่สุดก็คงไม่แปลก ทั้งจากคนดูรุ่นใหม่และนักวิจารณ์ที่ยกย่องการเปลี่ยนภาพลักษณ์จากตัวตลกที่ดูตลกไปเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมยกเขาเป็นตัวเลือกแรกเมื่อมีคนถามเรื่องการแสดงเพนนีไวส์

บางคนอธิบายเพนนีไวส์ว่าเป็นปีศาจที่หิวโหยไม่รู้จบ แต่สำหรับเราแรงจูงใจหลักของตัวละครนี้คือการเสพความกลัวเป็นอาหารจริงๆ ในมุมมองของผู้ที่ติดตามเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่ทำให้เพนนีไวส์อันตรายคือมันไม่ใช่แค่มนุษย์ที่อยากทำร้าย แต่เป็นสิ่งมีชีวิตโบราณที่พัฒนากลไกการเอาตัวรอดโดยใช้ความหวาดกลัวเป็นพลังงาน: ความกลัวทำให้เหยื่ออ่อนแอ ขยายอำนาจของมัน และยังช่วยให้มันแปลงร่างเป็นสิ่งที่แต่ละคนกลัวที่สุด ฉากการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายในท่อระบายน้ำของ 'It' (ฉบับภาพยนตร์) จึงสะท้อนแรงจูงใจนั้นชัดเจน — ไม่ได้เป็นการสู้เพราะมีความแค้นเท่านั้น แต่เป็นการพยายามตัดวงจรความกลัวและหิวที่มันขับเคลื่อนอยู่ นอกจากความหิวเป็นตัวผลักดัน ยังมีความเป็นนักล่าที่ชอบเล่นกับเหยื่อ การล่าที่มีพิธีกรรมซ้ำซากทุกรอบมันตื่นขึ้นมากิน แล้วหลับไปอีกครั้ง ทำให้เมืองเดอร์รี่กลายเป็นสนามล่าสมบัติของความกลัว การที่ตัวละครอื่นๆ ต้องรวมกันเพื่อล้มมันจึงไม่ใช่แค่การกระทำทางกาย แต่เป็นการรักษาความเป็นมนุษย์ร่วมกันด้วย

เสียงเพนนี่ไวซ์ใน 'It' ฉบับภาพยนตร์เวอร์ชันไทยมักทำให้คนดูรู้สึกเสียวสันหลังวาบ และผมมักคิดถึงว่าเบื้องหลังเสียงนั้นคือใครกันแน่ บทบาทเพนนี่ไวซ์ต้นฉบับเล่นโดย Bill Skarsgård ซึ่งให้มิติของความน่ากลัวที่แปลกและคาดเดาไม่ได้ เมื่อต้องแปลงบทนี้เป็นภาษาไทย งานนั้นไม่ได้มีแค่การเลียนเสียง แต่ต้องแปลความรู้สึก แววตลกร้าย และจังหวะหัวเราะที่บิดเบี้ยวให้ผู้ฟังไทยรับรู้ได้เหมือนกัน ผมสังเกตว่าการพากย์ไทยสำหรับหนังสยองขวัญมักจะเลือกนักพากย์ที่มีช่วงเสียงกว้างและสามารถทำเสียงที่หลอนแบบละมุนได้โดยไม่หลุดภาพโครงสร้างของตัวละคร สิ่งที่สำคัญคือเวอร์ชันพากย์ไทยอาจมีหลายเวอร์ชัน—เช่น เวอร์ชันฉายในโรง เวอร์ชันดีวีดีหรือบลูเรย์ และเวอร์ชันที่ออกอากาศทางทีวี แต่ละเวอร์ชันอาจใช้ทีมพากย์ต่างกัน ทำให้ชื่อผู้พากย์ที่คนไทยจดจำได้อาจไม่เหมือนกันนัก ผมชอบฟังเครดิตตอนจบเพราะบางครั้งชื่อผู้พากย์ที่ทำให้เพนนี่ไวซ์มีเสน่ห์ในภาษาไทยจะถูกบันทึกไว้ตรงนั้น ซึ่งเป็นวิธีง่ายๆ ที่จะรู้ว่าใครยืนอยู่เบื้องหลังเสียงเย็นๆ นั่น แค่คิดถึงเสียงหัวเราะที่ยังหลอนอยู่ในหัวก็พอจะเข้าใจเลยว่าการเลือกนักพากย์ไทยสำหรับบทนี้ต้องพิถีพิถันมาก

หนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญที่ฉันยังนึกถึงบ่อยๆ คือฉากแรกของ 'It' ที่ทำให้เพนนีไวส์ปรากฏตัวเต็มที่ ผมรู้สึกว่าการแสดงของบิลล์ สการ์สการ์ดในเวอร์ชั่นปี 2017 นั้นจับจุดความน่ากลัวได้ละเอียดมากไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เป็นการเคลื่อนไหว น้ำเสียง และการใช้พื้นที่รอบตัวเขา ในฐานะแฟนหนังที่ชอบสังเกตการแสดง ผมชอบที่บิลล์ไม่ยึดติดกับภาพล้อคของตัวตลกแบบเดิมๆ ฉากที่เขาเล่นกับเด็กๆ ราวกับว่าสนุกกับเกมที่คนดูไม่เข้าใจ แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถทำให้ตัวละครดูเป็นภัยคุกคามที่น่าสนใจและลึกลับพร้อมกัน ซึ่งเป็นเหตุผลใหญ่ที่ทำให้เวอร์ชั่นนี้โดดเด่นเหนือการรีเมคหลายๆ ครั้ง สรุปว่าถ้าต้องตอบตรงๆ บิลล์ สการ์สการ์ดรับบทเป็นเพนนีไวส์ในภาพยนตร์เรื่อง 'It' (เวอร์ชั่น 2017) ผลงานชิ้นนี้ถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของเขาในการเล่นตัวละครสยองขวัญในวงการภาพยนตร์สมัยใหม่

ภาพของตัวตลกที่กลับมาปรากฏใน 'It Chapter Two' ยังคงทำให้ฉันรู้สึกหนาววูบทุกครั้งที่คิดถึงฉากเปิดเรื่อง นักแสดงที่รับบทเพนนีไวซ์ในภาคนี้คือ บิล สการ์สการ์ด (Bill Skarsgård) เขาเป็นคนที่นำความหลอนแบบใหม่มาสู่ตัวละครนี้ ทั้งการเคลื่อนไหวที่ผิดมนุษย์และสายตาที่เย็นยะเยือก ฉันชอบจุดที่เขาใช้เสียงและจังหวะการพูดสร้างความไม่แน่นอน บางวินาทีเขาดูเหมือนไร้เดียงสา แต่พอหันมาสายตาเดียวก็ทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตกอยู่ในกับดัก ความต่างระหว่างการตีความของบิลกับเวอร์ชันเก่าทำให้ตัวตลกนี้หลอนในแบบของตัวเอง ไม่ได้เป็นแค่ภาพลักษณ์ตลกผีสีขาวอีกต่อไป และนั่นแหละที่ทำให้ฉากสุดท้ายของเรื่องยังคงติดตาฉันนานหลังไฟเครดิตจบลง

พอพูดถึง 'ดอกสีทอง' ใจผมมักจะกระตุกทุกที เพราะมันเป็นเรื่องที่ถูกดัดแปลงหลายรูปแบบ ทั้งละครเวที ซีรีส์สั้น และภาพยนตร์ ทำให้คำตอบตรงๆ ว่าใครเล่นบทไหนจึงขึ้นกับเวอร์ชันที่หมายถึง ในมุมมองของคนที่ติดตามงานดัดแปลง ผมมักจะแยกเวอร์ชันตามปีที่ฉายและประเทศผู้สร้างก่อน แล้วค่อยเช็กรายชื่อนักแสดง เพราะบางครั้งชื่อตัวละครถูกปรับเปลี่ยนหรือรวมบทกันระหว่างเวอร์ชันต่างๆ ความแตกต่างนี้ทำให้รายชื่อนักแสดงหลักและนักแสดงสมทบเปลี่ยนไปได้มาก ในบางกรณีที่เป็นภาพยนตร์ฉบับเดียวที่เป็นที่พูดถึง บทนำมักมีทั้งนักแสดงรุ่นใหญ่ที่ถ่ายทอดน้ำหนักทางอารมณ์ และนักแสดงรุ่นใหม่ที่เติมพลังให้เรื่อง ถ้าคุณหมายถึงเวอร์ชันภาพยนตร์เฉพาะเจาะจง ผมจะเล่าได้ชัดกว่านี้ แต่โดยรวมต้องย้ำว่าเมื่อพูดถึง 'ดอกสีทอง' ให้ระบุปีหรือผลงานที่ชัด เพราะชื่อเดียวกันอาจมีหลายเวอร์ชันที่นักแสดงและบทต่างกันจนคนดูสับสนไปเลย

เสียงพากย์ไทยของเพนนี่ไวซ์ในเวอร์ชันภาพยนตร์ปี 2017 ถูกปรับโทนและน้ำหนักของบทพูดพอสมควร เพื่อให้ความน่ากลัวส่งตรงถึงคนดูไทยได้โดยไม่ดูขัดเขิน เมื่อฟังแล้วผมรู้สึกว่านักพากย์ไทยเลือกสไตล์ที่เน้นความเยือกเย็นผสมเสียงหัวเราะ ซึ่งต่างจากต้นฉบับที่มีทั้งเสียงเนียนและเสียงบิดเบี้ยว ผลคือบางบรรทัดถูกแปลให้กระชับขึ้นหรือเปลี่ยนสำนวนเพื่อให้เข้ากับจังหวะการพูดภาษาไทย เช่นบรรทัดคลาสสิกที่ต้นฉบับพูดว่า 'We all float down here' ในพากย์ไทยมักจะถูกถ่ายทอดเป็นประโยคที่ให้ภาพชวนขนลุกแบบสั้น ๆ แทนการเกริ่นยืดยาว นอกจากนี้การซิงก์ปากกับใบหน้าตัวละครทำให้ต้องมีการปรับจังหวะ เสียงฟรีคโทนและเอฟเฟกต์บางอย่างถูกเพิ่มหรือปรับลดให้เข้ากับงานมิกซ์ของพากย์ไทย ผมคิดว่าสิ่งที่เปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เพนนี่ไวซ์อ่อนลง เพียงแต่เปลี่ยนแนวทางการใช้คำและการแสดงเพื่อให้ความหลอนมีผลในวัฒนธรรมการฟังของคนไทยมากกว่า