ตอนดูฉากไคลแมกซ์ ผมจะคอยจับท่วงทำนองแล้วรู้สึกว่าจังหวะดนตรีเป็นตัวผลักดันอารมณ์แทนคำพูด เพราะมันสามารถทำให้ฉากยิงปะทะกลายเป็นการเต้นรำของเสียงดนตรีได้จริง ๆ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเพลงของ 'The Good, the Bad and the Ugly' ถึงถูกอ้างถึงและลอกเลียนแบบไปทั่วโลก
เพลงประกอบของ 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford' ราวบทกวีที่เศร้าและบอบช้ำ เสียงไวโอลินยาว ๆ และแผงซินธ์ของ Nick Cave กับ Warren Ellis สร้างอารมณ์เปราะบางจนทำให้ฉากธรรมดาดูหนักแน่นขึ้น ผมมักจะนึกถึงฉากที่แสงลดลงและเสียงเปียโนแผ่ว ๆ กำลังเดินไปพร้อมกับตัวละคร เสียงดนตรีทำหน้าที่เหมือนกระจกสะท้อนความโดดเดี่ยวและการรอคอย