หนังสือเล่มไหนช่วยให้ผมจำคําศัพท์hsk3 ได้เร็ว?

เมื่อความซวยของฝาแฝด 'จ้าน' กับ 'จ๋าย' นักศึกษาปีสาม คณะวิศวะฯ ผลการเรียนตกฮวบ ได้เกรด D วิชาภาษาอังกฤษ จนแม่บังคับให้ไปติวกับ 'ณิชา' ยัยเจ๊ปากจัด พี่สาวข้างบ้านในวัยเด็กที่พวกเขาไม่ชอบขี้หน้า แต่ไม่คิดเลยว่าพอกลับมาเจอกันอีกที เธอเปลี่ยนไปมาก เธอไม่ใช่เด็กสาวตัวอ้วนฉุหุ่นกะละมังความจุร้อยลิตรอย่างเมื่อก่อนแล้ว แถมยังน่ารักจนสองหนุ่มหลงหัวปักหัวปำ แย่งกันจีบ หาวิธีเข้าหาด้วยข้ออ้างต่างๆ นานา มาลุ้นกันค่ะว่า คุณติวเตอร์สาวจะรอดจากเงื้อมมือของสองหนุ่มฝาแฝดตัวแสบไปได้ไหม และเจ้าแฝดจะได้จัดเธออย่างที่วางแผนกันไว้หรือเปล่า คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาแบบ 3p (ชายสองหญิงหนึ่ง) โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างสูง

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน

สามพี่น้องตระกูลสวี่ที่เคยมองว่าฉันสำคัญยิ่งกว่าชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในยามที่ฉันทุกข์ทรมานกับเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงอยู่ การผ่าตัดอาจทำให้สูญเสียความทรงจำ ฉันไม่อยากลืมพวกเขา จึงโทรไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แต่ทันทีที่รับสายแล้ว กลับถูกพวกเขาด่าทออย่างไม่ไว้หน้า “ซ่งเสี่ยวหรู วันนี้เป็นวันเกิดของอาเหยียน เธออย่ามาสร้างปัญหาได้ไหม?” ฉันเจ็บจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันก็เห็นข้อความในมือถือที่เสิ่นเหยียนส่งมา “ซ่งเสี่ยวหรู พี่ชายทั้งสามให้เครื่องรางคุ้มภัยฉันตั้งสามอันแน่ะ” ในภาพนั้น คือเครื่องรางคุ้มภัยที่ฉันก้าวหนึ่งก้าว ก้มกราบหนึ่งครั้ง และคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนนานถึงเจ็ดชั่วโมง กว่าจะขอมาให้พี่น้องทั้งสามได้ ในที่สุดฉันก็ยอมตัดใจ เดินทางไปผ่าตัดที่ต่างประเทศเพียงลำพัง เพื่อจะลืมพวกเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นชายแปลกหน้าสามคนคุกเข่าอยู่หน้าบ้านฉัน ร้องขอฉันให้อภัยพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

“ทำไมความรักมันถึงเข้าใจยากจังวะ คณิตศาสตร์กูดูง่ายไปเลย” “ความรักมันไม่ได้เข้าใจยากหรอก แต่ที่ยากคือการเข้าใจคนมากกว่า"

"รู้ว่าหวง ก็ยังดื้อ ดื้อฉิบหาย " "แสบขอโทษ " "ไปไกลๆ ไป ไม่อยากเห็นหน้า" "เฮีย "

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้