บทที่ 1

หลังจากกลับบ้านจากโรงพยาบาลแล้ว สิ่งแรกที่ฉันทำก็คือโทรหาป้าที่อยู่ต่างประเทศ

“ป้าคะ หนูตัดสินใจแล้ว หนูจะไปหาป้าที่ต่างประเทศ ป้าช่วยติดต่อโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านสมองที่เชื่อถือได้ให้หนูทีนะค่ะ หนูจะผ่าตัดค่ะ”

เมื่อป้าได้ยินว่าฉันจะผ่าตัด เสียงก็สั่นเครือด้วยความกังวล และรีบถามฉันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ฉันฝืนหัวเราะ พยายามกลั้นความอ่อนแอของตัวเองไว้ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่มีเนื้องอกในสมองเท่านั้นเองค่ะ”

“แค่เนื้องอกเองงั้นหรือ? เสี่ยวหรู นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ! สามพี่น้องตระกูลสวี่รู้เรื่องนี้ไหม?”

เมื่อเอ่ยถึงพวกเขา ความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยายก็ผุดขึ้นในใจ น้ำตาสองสามหยดไหลออกมา

“ช่างมันเถอะ ป้าไม่ต้องบอกพวกเขาแล้วค่ะ”

ป้าเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจในที่สุด “ก็ได้ ป้าซื้อตั๋วเครื่องบินล่วงหน้าครึ่งเดือนให้หนูแล้วนะ รีบมาข้างกายป้าให้ป้าได้ดูแลหนูดีๆ”

น้ำตาของฉันไหลพรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ นอกจากป้าแล้ว ไม่มีใครห่วงใยฉันแบบนี้อีกแล้ว

หลังจากวางสายไป เสียงที่ร่าเริงของผู้หญิงก็ดังมาจากประตู “รีบอะไรนะ？พี่เสี่ยวหรู นี่พี่คิดจะทำอะไรอีก?”

เสิ่นเหยียนเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ในมือยังห้อยถุงเครื่องรางสีแดงอยู่สามอัน

ฉันกระพริบตาอย่างรวดเร็ว กลั้นน้ำตาไว้ และพูดอย่างเย็นชาว่า “เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ？ทำไมเธอถึงโผล่มาที่บ้านฉัน?”

เธอแบะปาก แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า “พี่เสี่ยวหรู สวี่เหยียนไม่ได้บอกกับพี่เหรอ? ฉันไม่สบาย เลยต้องมาพักอยู่ที่นี่สักสองสามวัน”

จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น สีหน้าที่น้อยใจนั้นก็หายไปอีกครั้ง จ้องตาฉันไว้อย่างไม่ละสายตา พร้อมกับแสดงท่าทีท้าทาย “พี่เดาซิว่า ฉันต้องใช้เวลานานอีกแค่ไหนถึงจะแทนที่พี่ได้?”

เมื่อระยะปลอดภัยถูกล้ำเข้ามา ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจโดยสัญชาตญาณ จึงผลักเธอออกไปเล็กน้อย

แต่เสิ่นเหยียนกลับเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง จนกระเด็นออกไปไกลถึงสองเมตร หัวกระแทกกับตู้เสื้อผ้าเสียงดังตุ๊บ เลือดไหลอาบหน้าทันที เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “พี่เสี่ยวหรู หนูก็แค่เป็นห่วงพี่ ต่อให้พี่จะไม่ชอบหนู ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องลงไม้ลงมือกับหนูเลย!”

เสียงร้องที่ทั้งน้อยใจและโหยหวนของเธอ ดึงดูดความสนใจของพี่น้องทั้งสามที่อยู่ด้านล่างในทันที

พี่ชายคนโต สวี่เหยียน วิ่งเข้ามาดูอาการของเสิ่นเหยียนเป็นคนแรก “อาเหยียน เธอเป็นไงบ้าง？เจ็บตรงไหนหรือเปล่า？เดี๋ยวพี่จะเรียกหมอมาดูอาการให้เธอเดี๋ยวนี้เลย!”

พี่ชายคนรอง สวี่นั่ว เข้ามาคนที่สอง “เรียกจิตแพทย์มาด้วยเลย อย่าให้เกิดบาดแผลทางใจโดยเด็ดขาด”

พี่ชายคนที่สาม สวี่เฉิง กลับจ้องมองฉันด้วยความโกรธ และตำหนิฉันอย่างแรงว่า "ซ่งเสี่ยวหรู ผมไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้？อาเหยียนแค่อยากเล่าเรื่องสนุกๆที่เกิดขึ้นในงานวันเกิดในเมื่อวานนี้เอง แต่เธอกลับตีเขา! ทำไมเธอช่างร้ายกาจเช่นนี้!"

เมื่อเห็นความลำเอียงอย่างโจ่งแจ้งของพี่น้องทั้งสามที่มีต่อเสิ่นเหยียน ฉันรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง